Paolo Fedeli - Nocturno metropolitano

Πάολο Φεντέλι γεννήθηκε στη Τοσκάνη το 1957. Παρακολούθησε το Ινστιτούτο Τέχνης της Σιένας, αποκτώντας το δίπλωμα του Δάσκαλου 'Τέχνη'. Έχει παρουσιάσει πολλές ατομικές εκθέσεις εν Ιταλία και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, Ουκρανία, Γαλλία, Ρωσία, Ισπανία, Ρώμη και πολλές ακόμη. Είναι παρών σε διάφορες Μόνιμες Εκθέσεις. Τα έργα του φιγουράρουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Η δραστηριότητά του έχει κριτικολογηθεί σε περιοδικά και εφημερίδες εθνικές και διεθνείς. Έχει συμμετάσχει στις σημαντικότερες ομαδικές εικαστικές εκθέσεις εθνικά, αποκομίζοντας σημαντικές αναφορές και κριτικές διακρίσεις. Από το 1979 μέχρι σήμερα κερδίζει συνολικά εκατόν εβδομήντα έξι Πρώτα Βραβεία διαγωνισμών ζωγραφικής. Ο Πάολο Φεντέλι είναι καλλιτέχνης-τραγουδιστής της μυστικής φύσης.

ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ:

Ο Πάολο Φεντέλι είναι ζωγράφος απόλυτης κομψότητας. αφηγητής απίθανων και αγνώστων γεγονότων, ερωτήσεων χωρίς απάντηση.
Η περιπλάνησή του ανάμεσα στην Τοσκάνη και τη μη αναγνωρίσιμη μητρόπολη ενός δυτικού πολιτισμού σήμερα, όπου όλοι οι αρχιτεκτονικοί ορίζοντες μοιάζουν στον παραλογισμό της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να μας φανεί έκπληξη. Όπως και η αλλαγή της γλώσσας του. Ωστόσο διακρίνουμε μια λεπτή σύνδεση ανάμεσα στα αγροτόσπιτα, τους λόφους, τους καθαρούς ουρανούς, τα βραδινά φώτα, τους λαμπερούς δρόμους με την υγρασία, τις μπρούτζινες ατμόσφαιρες καπνού: δεν υπάρχουν ποτέ ζωντανοί οργανισμοί, σαν να έχει ο κόσμος, η καθημερινότητα, η εργασία, ο έρωτας, ο μίσος, ο ανταγωνισμός, ο εγρήγορση, ο ύπνος, αποστασιοποιήσει από το φανταστικό του καλλιτέχνη, που ήθελε να αποκλείσει από τη ποιητική του κάθε αναφορά στο κοινωνικό ή, καλύτερα, στο ρεαλισμό. Πιθανώς ο Γάλλος ποιητής Πολ Βερλέν συμφωνούσε μαζί του, τηρώντας τις απαραίτητες αποστάσεις μεταξύ λέξεων και χρωμάτων:

Είναι απαραίτητο να μη διαλέξεις
τις λέξεις σου χωρίς λίγα λάθη:
τίποτα δεν είναι πιο αγαπητό από το γκρι τραγούδι
στο οποίο το αβέβαιο ενώθηκε με το ακριβές.
Πήγαινε όσο το δυνατόν πιο μακριά από την δολοφονική ευφυΐα
από το άδικο πνεύμα και από το ακάθαρτο γέλιο;
που κάνουν τα δάκρυα του γαλάζιου!
Πάρε την εκφραστικότητα και γύρισε της το λαιμό!
Ούτω λοιπόν είναι η κλειδαριά ανάγνωσης για τον Πάολο Φεντέλι: η αυτοαναφορικότητα και το απροσδόκητο τα αντικατέστησαν με τη σχηματική αβεβαιότητα. Η ρητορική της καθημερινότητας και η φασαρία των ασύμφωνων φωνών, τα αντικατέστησε με τη σιωπή που είναι σε αναμονή της απουσίας. Η απεικόνιση του αναγνωρίσιμου την αντικατέστησε με την υπέρβαση της οπτικής ποίησης.

Πάολο Λέβι