baptiste laurent - Bouquet vert sur établi

Bouquet vert sur établi", XL, 95x98cm, acrylic on canvas, 2020
Υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά. Sold unframed, shipped rolled.

Bio artiste/
Baptiste Laurent (1980, Nantes) είναι ένας εικαστικός καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται
στη Μαδρίτη και το Παρίσι.
Έχει εκθέσει σε διάφορους πολιτιστικούς και καλλιτεχνικούς οργανισμούς,
μεταξύ άλλων το Institut Français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance
française, Museo Nacional de Anthropología, Galeria FL.
Το παραδοσιακό του μέσο είναι η ζωγραφική, αλλά παράγει και γλυπτικές
Επιπλέον, αναπτύσσει έργα με ισχυρή λογοτεχνική, κοινωνική και
ανθρωπολογική διάσταση.
Στις πρόσφατες εκδόσεις και εκθέσεις του, «Conversaciones y
puñetazos», «Mauvaises Tournures», «Bajo el Mismo Mar» και «Exit»,
έχει επανειλημμένα πειραματιστεί με συνεργατικά δημιουργικά έργα
με άλλους οπτικούς καλλιτέχνες και λογοτεχνικούς συγγραφείς.
Ως αντι-ακαδημαϊκός και εκλεκτικός καλλιτέχνης, του αρέσει να συνθετώνει
εξελικτικά γραφικά στυλ, εναλλάσσοντας ανάμεσα σε νεο-εικονογραφική αφήγηση,
γραφική ζωγραφική και εξπρεσιονιστική αφαιρετικότητα.
Ιδρυτής του κοινού στούντιο «Latolier» στη γειτονιά Usera της Μαδρίτης, διευθύνει μια δυναμική κοινότητα ισπανών και διεθνών οπτικών
καλλιτεχνών

(En) Trópicos, 2020/2021

Από το παράθυρό μου, δεν μπορώ να δω τον ορίζοντα. Ο ήλιος δύει και δεν τον γνωρίζω. Το φεγγάρι τρέμει στο γυαλί που βρίσκεται μπροστά μου. Οι ημέρες επαναλαμβάνονται. Πριν από λίγους μήνες ζήσαμε μια αφύσικη στιγμή. Ο ιχνηλάτης, οργανωμένος, πολυάσχολος χρόνος γλιστρά. Ο χώρος μας συρρικνώνεται. Η έλλειψη χρόνου μας στιγμάτιζε· τώρα η υπερεπάρκεια μας εκπλήσσει.

Το καθημερινό τοπίο περιορίζεται στη γεωμετρία των παραθύρων μας. Εκεί ήταν που εισήλθε το φως, αλλά σε λίγο οι ίχνη και οι σκιές του εξαφανίστηκαν. Η ζωή σε διευρυμένο χωρο-χρόνο απαιτούσε άσκηση ηρεμίας και επαναπροσαρμογής. Οι θόρυβοι του δρόμου διατήρησαν έναν μεγάλο χώρο για σιωπή. Ένα ενδοσκόπιο κίνηση, ένας νέος ορίζοντας, όπου ήρθαμε πιο κοντά στη φαντασία μας. Η απορία του αλλάγματος, ένα άκουσμα αγνό φώναζε: «τι τώρα; Περπατώντας σε μικρούς χώρους, λίγο-λίγο, να διακρίνουμε νέα σενάρια.

Ο Baptiste χρησιμοποιεί αυτό το δυστοπικό τοπίο για να δημιουργήσει ένα άλλο ξημέρωμα, ένα καινούργιο ξημέρωμα. Η κατασκευή αυτών των ζωγραφιών απορρέει από την ανάγκη να ανανεωθεί το τοπίο, από μια επιθυμία για ξεχασμένη φύση. Να επιστρέψει στη συνάντησή της, να την επανεπιβιώσει. Να δει τα χρώματα του διαθλάστη prismatic νερού που διαπερνά τον ήλιο. Εκεί είναι όπου, όπως και στον ιδεατό Leon Battista Alberti, στο De Pictura (1436), τα παράθυρα του Baptiste ανοίγονται σε έναν κόσμο απρόσιτο την εποχή εκείνη. Νέες προοπτικές που σημειώνουν ένα ταξίδι, μια αναζήτηση.

Ο Baptiste βρήκε το ερέθισμα για αυτή τη συμβίωση με τη φύση στο αφήγημα του ανθρωπολόγου Claude Lévi-Strauss.

Το 1935, ο Lévi-Strauss πήγε αναζητώντας μια γνήσια, καθαρή Βραζιλία, εξοπλισμένη με μια «άγρια» ενέργεια, μια μεμονωμένη φύση. Στο «Tristes Trópico», συγκινημένος από ένα αίσθημα ελευθερίας, επιβιβάζεται σε πλοίο για ένα ταξίδι 19 ημερών. Περιγράφει με μεθοδική ομορφιά το ηλιοβασίλεμα, τις ακτές της Βραζιλίας, την ανησυχία του ταξιδιώτη του: τον σουρρεαλιστή André Breton. Μπαίνει στον κόλπο Guanabara στο Ρίο ντε Τζαλίνο, αλλά δεν εκπλήσσεται. Στη μουσική «Estrangeiro», ο Caetano Veloso ανακαλεί το επεισόδιο.

Πίσω στο Σάο Πάολο, όπου προσκλήθηκε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο (USP), ο Lévi-Strauss συγκλονίστηκε από τη δυναμική της πόλης. Με τη φρενήρη της ανάπτυξη που, λόγω του μεγέθους της χώρας του, δεν υπήρχε πλέον κανένα σημάδι ιθαγενών.

Ο Lévi-Strauss, συντροφευόμενος από τη σύζυγό του Dinah Dreyfus και τον Μοντερνιστή ποιητή Mário de Andrade, προχώρησαν βαθιά στη χώρα με μια εθνογραφική έρευνα των ιθαγενών κοινοτήτων. Ο ανθρωπολόγος, που περιέγραψε με αγάπη και ακρίβεια όσα αντίκρισε, είχε προσδοκία για το ταξίδι που εν μέρει καλύφθηκε. Παρέχει μια ορισμένη αγωνία σε ένα απόσπασμα της αφήγησης που, με ίχνη προφητείας, λέει: «λίγα εκατοντάδες χρόνια από τώρα, σε το ίδιο μέρος, ένας άλλος ταξιδιώτης εξίσου απελπισμένος με εμένα θα πενθεί για την εξαφάνιση αυτού που θα μπορούσα να έχω δει και δεν είδα».

Να χρησιμοποιηθεί ο ταξιδιώτης ως ο αυτός που χαράζει μια φανταστική γραμμή στον χρόνο, ένα μονοπάτι, μια κίνηση. Αυτό που διασχίζεται και διαπερνάται από συναντήσεις.

Το ταξίδι κοστολογείται και με το σώμα. Υπάρχουν σώματα που βουτάνε στη θάλασσα χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν. Η μετανάστευση αποκαλύπτει έναν λιγότερο περιπετειώδη χαρακτήρα και περισσότερο θυσία για το δικαίωμα στη ζωή. Ο Baptiste, στην πορεία του, συμβολίζει τον ταξιδιώτη που παλεύει, με επισφάλειες συνθήκες, να βρει έναν τόπο.

Με αυτήν την έννοια, ο καλλιτέχνης θέτει το βλέμμα του ως καταγγελία ενός απανθρωπισμένου, ατομικιστικού ευρωπαϊκού χώρου, που παρατά τα σώματα αυτά να ρυμουλκηθούν. Ο σχηματισμός μιας αποικιοκρατικής κοινωνίας βασισμένης στις πολιτικές αδιαφορίας, που αποφασίζει ποιος πρέπει ή δεν πρέπει να πεθάνει.

Ακαταστασία ενός συστήματος, στροφή, αλλαγή, μεταμόρφωση, ενέργεια, απώλεια, χάος... Η πολυμορφία της έννοιας της εντροπίας μας θυμίζει μια ανισορροπία που συναντά το παρόν μας. Όπως είπε ο Lévi-Strauss τη δεκαετία του 1930, αντί της ανθρωπολογίας θα έπρεπε να ονομάζουμε εντροπολογία.

Στο (EN)TRÓPICOS, ο καλλιτέχνης, όπως ένας ταξιδιώτης, κάνει ένα ταξίδι για να βρει έναν ζωτικό τόπο. Ίσως αυτές οι υπερανθρώπινες υπάρξεις δεν υπάρχουν· ίσως αυτοί οι ειδυλλιακοί τοπίζοι δεν υπήρξαν ποτέ. Μέσα από το παράθυρο που ανοίγει για εμάς ο Baptiste, ο αέρας που δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε σήμερα φιλτράρεται. Μας προσφέρει μια ουτοπία· μας δίνει με τις κινήσεις του ένα νέο παράδειγμα. Μια (ανα)εφευρεθείσα οικολογία.

(Text by Caio Cardial, curator)