Pippo - The Last Afternoon

Το Τελευταίο Μεσημέρι

Κάθομαι κάτω από τη σκιά φύλλων που δε μπορώ να αγγίξω, ντυμένος με μπλε· σαν να μπορεί μια κομψότητα να αντέξει την επιθυμία. Η τιρκουάζ πόρτα πίσω μου παραμένει κλειστή· κανείς δεν μπαίνει, κανείς δεν βγαίνει. Ένα ποτήρι κρασί κοκκινίζει σε ροζέ φως πάνω στο πορτοκαλί τραπέζι, μισογεμάτο, μισοξεχασμένο. Ο σκύλος μου φυλάει πιστά δίπλα μου, σκούρος και ακίνητος σαν την υπομονή ούτως ή άλλως. Οι τοίχοι καίγονται κίτρινοι και πράσινοι, ζωντανοί πέρα από τη χαρά που νιώθω. Παχιά, υφή με πινελιές πιέζει το χρώμα προς τον πέτρινο, προς το δέρμα, προς τη σιωπή.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 εκ. (Ύψος x Πλάτος x Βάθος)
* Μέσο: Αρχικό ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Καδράρισμα: Χωρίς κορνίζα (οι πλευρές είναι βαμμένες, εξωτερική κορνίζα δεν περιλαμβάνεται)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορικά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Πίπο

Ο Πίπο (γεν. στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλοηγούνται στην ήσυχη γη between γεωμετρική αφαίρεση και σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχέδιο για να αφοσιωθεί πλήρως στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της Λίμνης Ματζόρε. Το παρελθόν του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως στρογγυλεύονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Πίπο, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα θέματα γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο ενικό ενεστώτα, βάζοντας νοερά τον εαυτό του μέσα στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά νυμμένες, είναι συχνά χωρίς πρόσωπο. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο φανερό και το αφανές ορίζει και τον καλλιτέχνη. Δειλός και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά οι καμβάδες του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό ίχνος, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας παλέτα διακριτικών, ατμοσφαιρικών τόνων διακοσμημένων από αποφασιστικά χρώματα, ο Πίπο τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του—γεμάτοι σιωπηλά ζώα, αιχμηρές σκιές και φέγγος φως—δεν είναι απλώς εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες πόθου και χάρης.