Pippo - The Solitary Hour

Η Μοναχική Ώρα

Κάθομαι μόνος σε ένα μικρό λευκό τραπέζι, ένα μπουκάλι στήνει φρουρό δίπλα από το ποτήρι μου, το γάντινο χέρι μου υψωμένο σκεπτικά προς το πρόσωπό μου κάτω από ένα αχνό καπέλο. Η ψηλή πράσινη πόρτα πίσω μου αναπνέει ζεστό πορφυρό φως από κάπου βαθιά μέσα, ενώ μια λαμπρή λάμπα ρίχνει τη δική της κοφτή διαγώνια σκιά στον τσιμεντένιο τοίχο, διαιρώντας τον κόσμο σε φως και επιθυμία. Ο πηχτός ρυθμός της πινελιάς είναι χαλαρός αλλά καλά στοχευμένος, παχιές πινελιές στρώνουν δροσερούς μπλε και βρύα πράσινές αποχρώσεις σε κάτι τρεμοπαίζον και τρυφερό. Οι πετρόχορτοι κάτω από μένα φαίνονται αρχαίοι, αργοί.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 εκ. (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Πρωτότυπο ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, ένα και μοναδικό πρωτότυπο έργο
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κούρνιασμα).
* Κοσμή: Χωρίς κάδρο (οι πλευρές είναι ζωγραφισμένες, κανένα εξωτερικό κάδρο δεν περιλαμβάνεται)
* Αυθεντικότητα: Υπογραφή στο οπισθότυπο· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορικά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Ο Pippo (γεννημένος στη Monza) δημιουργεί έργα που πλέκουν τα ήσυχα τοπία μεταξύ γεωμετρικής αφαίρεσης και σουρεαλισμού. Αποχωρώντας από μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφικό σχέδιο για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήσυχες ακτές της Λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του είναι εμφανές στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνεται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που νιώθει σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια βυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα υποκείμενά του γράφοντας αφηγήσεις στον ενεστώτα χρόνο πρώτο προσώπου, ειστρεφόμενος νοερά στη καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδεδυμένες, συχνά είναι ανώνυμες. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θε Viewing να πατήσει στη σκηνή και να κατοικίσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Δεσμευμένος και ενδόστροφος, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που βρίσκεται στο έργο του.

Χρησιμοποιώντας μια παλέτα διακριτικών, ατμοσφαιρικών τόνων διακοπτόμενων από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πινακές του—γεμάτοι σιωπηρά ζώα, αιχμηρές σκιές και ακτινοβολούν φως—δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες έλξης και χάρης.