Tijs Dragtsma (1992) - Held Past Capacity

Held Past Capacity είναι ένα σύγχρονο έργο τέχνης για τον έρωτα, την απομόνωση και την αδύνατη εγγύτητα δύο ανθρώπων που δεν μπορούν να χωριστούν.

Η εικόνα παρουσιάζει δύο φιγούρες συμπιεσμένες σε έναν χώρο που δεν είχε φτιαχτεί για τους δύο. Άκρα επικαλύπτονται. Τα κεφάλια πιέζονται κατά μήκος και ακόμη πέρα από τα όρια. Κάθε μέρος της σύνθεσης είναι γεμάτο, και παρ’ όλα αυτά καμία φιγούρα δεν υποχωρεί. Η αγκαλιά είναι τρυφερή και ασφυκτική ταυτόχρονα. Η αγάπη, σε αυτό το έργο, δεν ανοίγει προς τα έξω. Δέρνεται προς τα μέσα, κρατάται υπό πίεση που αλλάζει τη φύση της.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς αποτύπωμα. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα αναδύεται μέσα από ελεγχόμενες επιφανειακές φθορές σε ακρυλικό γυαλί. Κάθε γρατζουνιά πιάνει το φως διαφορετικά, τραβώντας τις φιγούρες σε ορατότητα, και στη συνέχεια τις ελευθερώνει πάλι καθώς ο θεατής μεταβάλλει τη θέση του. Από απόσταση, δύο σώματα, αχώριστα. Κοντά, ένα ήσυχο πεδίο ελεγχόμενων γρατζουνιών από το οποίο η εικόνα σχηματίζεται και διαλύεται αργά.

Το απόλυτο μαύρο πίσω τους δεν επιστρέφει τίποτα. Αυτό που κρατά είναι η ίδια η συμπίεση: δύο παρουσίες που καταλαμβάνουν έναν χώρο, αδύναμες να επεκταθούν, αδύναμες να δραπετεύσουν. Υπάρχει αγάπη σε αυτό. Υπάρχει και βάρος.

Το πλαίσιο σε αυτό το έργο δεν είναι απλώς μια γραμμή-περιορισμός. Είναι μια συνθήκη. Οι φιγούρες δεν υπάρχουν έξω από αυτό. Έχουν αναπτυχθεί μέσα σε αυτό, ή ίσως έχουν περιοριστεί σε αυτό. Ο τίτλος δεν αποτελεί παρά καταγγελία. Είναι δήλωση γεγονότος για το τι μερικές φορές ζητάει η αγάπη.

Held Past Capacity συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, στην οποία η εικονογράφηση χτίζεται μέσα από ελεγχόμενες επιφανειακές φθορές αντί για χρωστικές ή αποτύπωση. Γλωσσικό οπτικό σύστημα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"To be held past capacity is to know you are too much, and to remain."

Σχετικά με το Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται αλλά αποδέχεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη φόρμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, οικεία και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε χιλιάδες ατομικά σημάδια. Λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν ελαφρύ. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα απαλό δίχτυ γραμμών, η κάθε μια μια δόλια κίνηση, η κάθε μια ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δίνει ζωή σε αυτό το έργο. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γρατζουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μία γωνία η φιγούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει, υποχωρεί, σχεδόν εξαφανίζεται στο σκοτάδι από όπου προήλθε. Κάτω από ένα εστιακό φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα αποκτά γλυπτό, σχεδόν φωτεινό ποιοτικό χαρακτήρα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο μαγευτικό είναι η ήπια ένταση του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και μη ανατρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με προοπτική και ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρά προς τα έξω από το μαύρο. Σε άλλες, οπισθοδρομεί, αφήνοντας μόνο ένα ψίθυρο μορφής. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ορατότητα και την εξαφάνιση, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί αποτελούν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με ονομάζομαι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί η συνεχή επιθυμία να διερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα στατικό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα ενώνονται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίνονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προκύπτουν μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, την σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ ορατού και ανοιχτού στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που να κρατά την προσοχή, να προσκαλεί σε προβληματισμό και να συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περίεργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, προμελετημένα και ζωντανά.