René Magritte (1898-1967), after - De Belofte

René Magritte - Ο άνθρωπος με το καπελάκι (με τη μπάλα) (after) - Offset εκτύπωση/ταχυδρομική αφίσα - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: Η δέσμευση / La Promesse
Τύπος: Πρωτότυπη αφίσα τέχνης - Υψηλής ποιότητας offset εκτύπωση/ταχυδρομική αφίσα βασισμένη στο πρωτότυπο έργο του 1954
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στυλ: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Τέλεια κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένο στην εκτύπωση
- Με βάση το πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1950

EXTRA INFO ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 Νοεμβρίου 1898 – Schaarbeek, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος.

Ο René Magritte αρχικά εργάστηκε ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο ταπετσαρίας και αργότερα δημιούργησε também πολλές αφίσες.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν κυβιστικό, φουτουριστικό και αφαιρετικό έργο, υπό την επιρροή του διευθυντή του εργοστασίου ταπετσαρίας UPL (les Usines Peters-Lacroix, στη Machelen). Μετά την επαφή με το έργο του Giorgio de Chirico το 1925, άρχισε να ενσωματώνει σουρεαλιστικά στοιχεία στη δουλειά του. Ο De Chirico απεικονίζει αντικείμενα με πολύ πραγματικό τρόπο αλλά σε τελείως διαφορετικά αιτιώδη και χρονικά πλαίσια. Έτσι, ο De Chirico επισημαίνει τη μυστηριώδη φύση του κόσμου των αντικειμένων. Επίσης, η συμβατική τάξη και η θέση των πραγμάτων ι- διαμορφώνονται με αυτόν τον τρόπο.

Ο Magritte κυρίως φιλοτέχνησε πίνακες (λαδοκονία σε καμβά), αλλά και υδατοχρώματα, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens συνεργάστηκε στο περιοδικό Oesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί "Le Centaure" στις Βρυξέλλες.

Μεταξύ 1927 και 1930 ο Magritte διέμενε σε προάστιο του Παρισιού, όπου η σουρεαλιστική του άποψη τιμήθηκε με τη φιλία των Paul Éluard και André Breton, ο οποίος το 1924 είχε γράψει το Μανιφέστο του Σουρεαλισμού. Όταν ο Breton απαίτησε ότι η γυναίκα του Magritte να βγάλει ένα κολιέ με σταυρό, αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.

Όταν το 1930 η "Galerie Le Centaure", όπου εργαζόταν με συμβόλαιο, χρεοκόπησε, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα τα έργα του, γύρω στα 200 τη δεδομένη στιγμή.

Το 1934 ο Magritte και η συνοδεία του εφάρμοσαν και την τεχνική του cadavre exquis με εικόνες που ακολούθησαν τις γλωσσικές πειραματικές δομές, όπου ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Μεταξύ 1934 και 1937/1938 ο Magritte υπέγραφε με το ψευδώνυμο 'Emair' κινηματογραφικές αφίσες για τον γερμανικό δορυφορικό ομιλίας Tobis Klangfilm. Το Δημαρχιακό Αρχειο της Λευών διατηρεί επτά αφίσες σχεδιασμένες από τον Magritte.

Κα during τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Magritte δούλευε και διέμενε στο γαλλικό Καρκάσον. Αντιγράφωνε τέχνη για να συντηρείται. Ήταν κυρίως έργα του De Chirico, Picasso και Braque. Κατά μια μικρή περίοδο, μεταξύ 1940 και 1946, ο Magritte εμπλούτισε την παλέτα του υπό συμβουλή του αντιπροσώπου του με μια σχεδόν ιμπρεσιονιστική απόχρωση (η φημισμένη 'περίοδος Ρενουάρ'). Αυτό το στυλ αποδείχθηκε πιο εμπορικό.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Βελγίου. Το 1948 δοκίμασε να ζωγραφίσει σε στυλ κόμικ, αλλά χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, λίγο αργότερα γύρισε πίσω στο παλιό, σχεδόν φωτορεαλιστικό του στυλ, αν και λίγο πιο επιθετικό λόγω της ασταθούς σχέσης με το προηγούμενο σουρεαλιστικό περιβάλλον του (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδήγησε συχνά σε μια νοσηρή φυσιογνωμία, ακόμη περισσότερο «υπερρεαλιστική» λόγω των μερικές φορές ακατάληπτων ονοματοδοτήσεων που χρησιμοποιούσε για τα έργα του.

Το 1953 δημιούργησε τους τοιχογραφικούς πίνακες στο Καζίνο Knokke στην βελγική ακτή, κατόπιν παραγγελίας της οικογένειας Nellens. Αυτά έχουν πλέον προστατευθεί από την Κρατική Επιτροπή για Μνημεία και Τοπία. Το 1960 τιμήθηκε με το Βελγικό Κρατικό Βραβείο για όλο το έργο του. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Στη δεκαετία του 1950 το έργο του Magritte ήταν πολύ δημοφιλές σε συλλέκτες της Νέας Υόρκης. Το εξηγεί την ευρεία επικράτηση του έργου του Magritte σήμερα σε αμερικανικές συλλογές. Ανάμεσά τους βρίσκεται και το διάσημο εικονίδιο La Trahison des Images.

Ο Magritte απεβίωσε το 1967 στη Schaarbeek από καρκίνο παγκρέατος, όπου και ετάφειται στον κοινοτικό νεκροταφείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει στο κίνημα του σουρεαλισμού, ένα από τα σημαντικότερα ρεύματα τέχνης του 20ού αιώνα. Σε πολλά από τα έργα του πρωταγωνιστούν γυμνές γυναίκες και ρεαλιστικά αποτυπωμένα ψάρια. Αυτό πιθανώς αποτελεί αναφορά στο γεγονός ότι η μητέρα του Magritte βρέθηκε γυμνή στον Σάμπερ όταν αυτοκτόνησε.

Το έργο του Magritte είναι αρκετά λεπτομερώς αποτυπωμένο, όπως και του Salvador Dalí και Carel Willink, τονίζοντας το ρεαλιστικό αποτέλεσμα ορατών εικόνων που στην πραγματικότητα δεν υφίστανται.

Το πιο διάσημο έργο του Magritte είναι αναμφίβολα La Trahison des Images (1928-29) ή «Η προδοσία της εικόνας» με το ζωγραφισμένο κείμενο Ceci n'est pas une pipe κάτω από την υπερβολικά ρεαλιστική εικόνα μίας πίπας. Σ’ αυτό το έργο ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα με την επισήμανση από κάτω: «Αυτή εδώ δεν είναι πίπα» (Ceci n’est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του και στον θεατή ότι πρόκειται για ένα καμβά βαμμένο με λάδι, δηλαδή για έναν πίνακα, και όχι για μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφορά σε πραγματική πίπα παραβιάζει το γεγονός ότι μια πίπα είναι ουσιαστικά μια ιδέα και συνεπώς έχει τη ρίζα της στο πνεύμα.

Μέσω συνεχούς ερωτημάτων προς εμάς και σχεδόν μέσω εξαπάτησης, ο Magritte μας ωθεί να σκεφτόμαστε την τέχνη. Σε αυτό το φως μπορούν να θεωρηθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Οι τίτλοι αυτοί συνήθως δεν συνδέονται με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι καλλιτέχνες-κονστρουκτιβιστές ακολούθησαν αυτή τη γραμμή με εξαιρετικά ακραίο τρόπο με εγκατάσταση, performance ή happening και επαναφεραν το καλλιτεχνικό έργο σε μια ιδέα. Αυτή είναι και μια κριτική σε καλλιτέχνες που θεωρούν ότι πρέπει να αποτυπώνουν την πραγματικότητα με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι απόλυτα αληθινή, όπως οι υπερρεαλιστές αργότερα. Ο René Magritte πίστευε ότι το καθήκον ενός ζωγράφου είναι να τοποθετήσει τη ρεальности σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Το έργο τέχνης του πάντοτε προκαλεί περισσότερες ερωτήσεις από ό,τι μπορεί να απαντήσει. Απόδειξη αποτελεί ο πίνακας με τη θαλάσσια μυρμηγκία, απεικονισμένη με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινα πόδια. Επίσης χαρακτηριστικό είναι ο πίνακας πολύ ρεαλιστικά αποτυπωμένου ψαριού που από τη βάση μετατρέπεται σε αναμμένο πούρο με καπνό να στριφογυρίζει (πίνακας «l’Exception» 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρεί επίσης μια εξαιρετικά μεγάλη τεχνική δεξιότητα στη ζωγραφική με λάδι σε καμβά.

Μεγάλο μέρος του έργου του Magritte παρουσιάζει μεταμορφώσεις, μια μετατροπή ενός αντικειμένου σε άλλο. Ή αλλιώς το έργο είναι αδύνατο με άλλες έννοιες, π.χ. η σειρά κατοικιών τη νύχτα, με ξεκάθαρο ουρανό από πάνω κατά τη μέρα. Ή ένα φεγγάρι κρεμασμένο πάνω από τα φύλλα ενός δέντρου. Κούναρες ή άλλα πουλιά που βγαίνουν από το έδαφος σαν φυτά.

Ανήκει σε πανέργειες με τους ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki