Cristallerie francesi - Σερβίτσιο τραπεζιού (10) - Κρύσταλλο

Τραπεζοκομικό σερβίρισμα τραπεζιού σύνθετο από: μια κανάτα στο κέντρο ύψος 14,4 x διάμετρο 7 cm, το σχήμα του σώματος, το ευρύ τεμάχισμα της άκρης-στόματος, το πόδι με διαδοχικούς δακτυλίους και τοποθετημένη λαβή που επιτρέπουν να επιβεβαιωθεί με απόλυτη ακρίβεια η ταυτότητα ολόκληρου σερβίρισματος. Ζεύγος φιαλών κρασιού (στο κάτω μέρος) ύψος 22 x διάμετρος 10 cm και 22,5 x διάμετρος 10 cm: διαθέτουν σώμα φιάσκου σφαιρικά πιεσμένο (συνήθως ονομάζεται φιάσκα ή τρομπέτα), σχεδιασμένο ειδικά για να διευκολύνει την οξείδωση του κρασιού κατά το σερβίρισμα. Ο αυλός, μακρύς και κυλινδρικός, έχει στο μισό άνω μέρος λεπτές επιφανειακές φορητές νυφές με λακωνικές οδοντωτές ευθείες που διευκολύνουν την λαβή και συμπληρώνονται από τα αρχικά φώτα αβγά με κομμένα γεωμετρικά σχήματα (τεμάχιο διαμάντι). Το σώμα είναι ολόκληρα επενδεδυμένο με το χαρακτήρα της διακόσμησης εγχαραγμένη. Η Τεχνική: Ολόκληρη η διακόσμηση γίνεται με χάραξη σε υδροφθόριο οξύ (αναγωγή καθαρισμού). Αυτή η χημική επεξεργασία διαβρώνει το εξωτερικό στρώμα του κρυστάλλου δημιουργώντας ένα αδιάφανες σχέδιο, ελαφρά βαθουλωμένο και σατινάτο, που στην αφή θυμίζει τη δομή ενός υφάσματος. Μια λεπτή γιρλάντα με συνεχές ανάγλυφο με σχέδια σε αμπέλια τονίζουν το άνω περιγράμισμα. Το κύριο σώμα φιλοξενεί το εκθαμβωτικό διακοσμητικό μοτίβο που αναπτύσσεται οριζόντια, εναλλάσσοντας πυκνούς αδιάβλητους υφαντούς κόμπους με μεγάλες ζώνες διαυγούς κρυστάλλου για να αιχλαδιάζει και να αντανακλά το φως. Τέσσερα ποτήρια με παχιά βάση χωρίς πόδι, φούσκωμα προς τα επάνω, συνήθως χρησιμοποιούνται για νερό, αναψυκτικά ή μακρά ποτά, ύψος 9,9 x διάμετρος 7,5 cm, τρία ποτήριαλ ρακής ύψος 10,4 x διάμετρος 4,8 cm με το χαρακτηριστικό στέλεχος στήριγμα φερονταλιό που έχει ογκώδες και κωνικό κύπελλο. Περίοδος: Τέλος 19ου αιώνα – Πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα (περίπου 1890-1930). Το ύφος της διακόσμησης θυμίζει τις διάσημες γαλλικές παραγωγές (όπως Baccarat ή St. Louis). Τότε (πριν από το 1936), πολλές από αυτές τις βιομηχανίες δεν υπέγραφαν τα τεμάχια με ένα αμετακίνητο οξύ σήμα στο κάτω μέρος, αλλά χρησιμοποιούσαν απλά ετικέτες χαρτιού που χάνονταν με το πλύσιμο."