Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Σχ雕ουρα contemporanea του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026. Εκδόση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένη και πιστοποιημένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σκόνης μαρμάου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες

Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνα τα σχήματα, ιστορικά συνδεδεμένα με την ιδέα της τελειότητας, της αθανασίας και της συλλογικής μνήμης, λαμβάνονται ως αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία διαμελισμού και redefinίωσης.
Το σχήμα δεν ερμηνεύεται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και επανασυστήνεται, αποκαλύπτοντας τη δική του εύθραυστη φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, παράγοντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευάλωτη φύση του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μετασχηματισμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη σε μεταβολή και επιστρα reframed σε μια νέα διάσταση.

MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, χωματερές αρμένιες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζώντες παρόντες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ πιο τελετουργική από γλυπτική: μια ανάσταση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννιέται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει σπάσει, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα αποσύνθετώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο emerges από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάδυσης, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, φέρνοντας ορατό το στιγμιότυπο στο οποίο η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι διαφορετικό.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, πλησιάζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που ήδη έχουν ύπαρξη, τις διασπάω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, φέρνοντας ορατό ένα συνεχές καθεστώς αλλαγής.

Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια μεταβλητή φύση, ικανή να αντιδρά, οξειδώνεται και μετασχηματίζεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη ενεργό μέρος του έργου, εμπλεκόμενη σε συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυσότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του χεριού, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν επιδιώκει τον έλεγχο, αλλά τη συνοδεία του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές προβάλλονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ερείπια και ανάσταση, ανάμεσα σε διάρκεια και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.