Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Υψηλή τέχνη σύγχρονης γλυπτικής από τον Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Apollo
- Έτος 2026. Εκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σε σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες




Collezione RELIQUA

Η Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτικών αντικειμένων που ερευνά τη σχέση μεταξύ ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται σαν ένα φθαρμένο μονόλιθο, σημαδεμένο από τον χρόνο, που φέρει μέσα του ένα θραύσμα κλασικότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια ύπαρξη αιωρούμενη ανάμεσα στην αποσύνθεση και τη ιερότητα.
Το έργο διαμορφώνεται ως ένα συμβολικό και λειτουργικό δοχείο, ικανό να καλωσορίζει το αόρατο: αναμνήσεις, συναισθήματα, αρωματικά μπαχάρια.

Η συλλογή προκύπτει από την αντίληψη της relicquia: αντικείμενα που διαπερνούν τον χρόνο, μεταφορείς νοήματος και μνήμης. Το μονολιθικό σχήμα υπενθυμίζει τον αρχέτυπο της πέτρας, αρχέγονο και αιώνιο στοιχείο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη μετάβαση των ετών, τη δράση φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το κλασικό θραύσμα που φιλοξενείται γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και επανέρχεται. Στα όρια μεταξύ προστατευμένου, κρυμμένου και παγιδευμένου.

Η Reliqua έχει σχεδιαστεί ως αντικείμενο-ίμβρο בין τέχνη και design:
- δοχείο αιθέριων υγρών ή αρωμάτων
- διαχύτης για χώρους με ραβδιά
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με ισχυρή υλική αίσθηση
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την ελκυστική αξία του αντικειμένου, το οποίο προσκαλεί σε μια οικεία και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι που παράγεται σε 40 αντίτυπα είναι ωστόσο μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και σημαδιακά καθιστούν κάθε Reliqua μη επαναλαμβανόμενη.







MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στο Μπιέλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα εστιασμένη στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προκύπτει από άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικοί χρωστικοί, γηνεμένες γαίες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς εργαλείους, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννιέται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, μετατρέπονται σε αρχική ύλη για τα έργα μου.
Αποτελούν υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγουμένη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη σταματά να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, πλησιάζοντας σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη ύπαρξη, διασπώ τις και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα σε καταστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, μα ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδράσει, να οξειδώνεται και να μετασχηματίζεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη κάνει τη ύλη μέρος ενεργό του έργου, εμπλεκόμενο σε έναν συνεχή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υπόχρεη, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση της ύλης στην μεταστροφή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και επαναδημιουργούνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη σαν ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην αποσύνθεση και την αναγέννηση, ανάμεσα στη διατήρηση και τη μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.