Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Γκίτλι Γκικλεϊ (*) του Keith Haring (**)
Αναπαραγωγή του έργου “Untitled”, ολιγοτύπωη από τον Haring το 1989.
Εκτύπωση υψηλής ποιότητας σε χαρτί ψηφιακής συντήρησης με ματ finish (πολύ παχύ, 250 g/m²). Ένα χαρτί πολύ ευέλικτο και υψηλής ποιότητας, κατασκευασμένο στη Γερμανία από ξυλοπολτό χωρίς οξύ και χλώριο.
Εκτύπωση εξουσιοδοτημένη από την Artestar New York. Πνευματικά δικαιώματα: Keith Haring Foundation

- Διαστάσεις σελίδας: 60 x 47 εκ
- Διαστάσεις σχεδίου: 50 x 37 εκ
- Κατάσταση: Εξαιρετική (το έργο αυτό ποτέ δεν έχει κορνιζωθεί ή εκτεθεί, διατηρείται πάντα σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, οπότε πωλείται σε άψογη κατάσταση).

Το έργο θα χειριστείται προσεκτικά και θα πακεταριστεί σε πακέτο από ενισχυμένο χαρτόνι. Αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό ιχνηλάτησης (UPS DPD DHL FedEx)

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλεια μεταφοράς για την τελική αξία του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Giclée είναι όρος που αναφέρεται σε τύπο εκτύπωσης καλών τεχνών υψηλής ποιότητας, ψηφιακά δημιουργημένος με εκτυπωτές με μελάνια με ακίδες. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιεί μελάνια βασισμένα σε γραφίτη και εξειδικευμένα χαρτιά για εξαιρετικά ευκρινή απόδοση, ακρίβεια χρωμάτων και ανθεκτικότητα, ιδανική για αναπαραγωγές τέχνης και φωτογραφιών.

(**) Ο Keith Haring γεννήθηκε το 1958 στο Reading, Pennsylvania, Ηνωμένες Πολιτείες. Μεγάλωσε στο Kutztown και από μικρή ηλικία εμφάνισε μεγάλο ενδιαφέρον για την τέχνη. Σπούδασε γραφιστική στο The Ivy School of Professional Art στο Pittsburgh και σε ηλικία 19 ετών, ήδη ανοιχτά ομοφυλόφιλος, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου βρήκε έμπνευση στην τέχνη του graffiti και γράφτηκε στη School of Visual Arts, απ’ όπου επηρεάστηκε από τον Keith Sonnler και τον Joseph Kossuth, οι οποίοι τον ενθάρρυναν να μορφωθεί ως καλλιτέχνης έννοιας μετά από πειραματισμό με το σχήμα και το χρώμα.
Ο Haring τράβηξε την προσοχή του κοινού το 1980, όταν άρχισε να σχεδιάζει εικόνες παρόμοιες με καρικατούρες με μαρκαδορο πάνω στο μετρό της Νέας Υόρκης, και αργότερα ζωγράφισε με άσπρες κιμωλίες κόμικ σε μαύρους πίνακες προορισμένους για διαφήμιση, κάτι που τον οδήγησε σε αρκετές συλλήψεις. Οι καθαρές γραμμές του, τα ζωηρά χρώματα και οι ενεργές φιγούρες του μετέδιδαν ισχυρά μηνύματα για τη ζωή και την ενότητα, και οι εκθέσεις του κινηματογραφήθηκαν από τον φωτογράφο Tseng Kwong Chi.
Επίσης εκείνη την εποχή οργάνωσε έκθεση στο Club 57, και συμμετείχε σε μια έκθεση Times Square, όπου ζωγράφισε για πρώτη φορά ζώα και ανθρώπινα πρόσωπα. Η πρώτη ατομική του έκθεση έγινε στην γκαλερί Tony Shafrazy το 1981, ίδια χρονιά που συμμετείχε στην Documenta 7 στο Κασσέλ, Γερμανία.
Το 1982 έγιναν φιλικές σχέσεις με ανερχόμενους καλλιτέχνες της εποχής όπως οι Kenny Sharf, Madonna και Jean-Michel Basquiat, και ακόμα γνώρισε τον διάσημο Andy Warhol.
Το 1984 ο Haring πήγε στην Αυστραλία και ζωγράφισε αρκετά γκράφιτι σε Μελβούρνη και Σίδνεϊ, και πήρε χρήματα από την Γκαλερί National Victoria και από το Australian Centre for Contemporary Art.
Επίσης πραγματοποίησε επισκέψεις και ζωγράφισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το Μουσείο Τέχνης του Παρισιού, το Μινεσότα και το Μανχάταν.
Ακόμη σε αυτή την περίοδο σχεδίασε μια ροζ ζακέτα που χρησιμοποίησε η Madonna για να ερμηνεύσει τον ήχο "Like a Virgin" στο πρόγραμμα "Solid Gold".
Το 1985 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Μπορντώ πραγματοποίησε έκθεση του έργου του, και συμμετείχε επίσης στη Μπιεννάλ του Παρισιού.
Ανέβηκε το Νοέμβριο αυτού του έτους στο κανάλι MTV όπου ζωγράφισε σε πρόγραμμα που παρουσίαζε ο φίλος του Nick Rhodes από τους Duran Duran.
Το 1986 ζωγράφισε γκράφιτι σε Άμστερνταμ, Παρίσι, Φίνιξ και Βερολίνο, ζωγράφισε επίσης το σώμα της Grace Jones για videoclip του τραγουδιού "I’m not Perfect", και άνοιξε κατάστημα για τα έργα του στο SOHO.
Μέχρι τότε τα έργα του άρχισαν να αντικατοπτρίζουν κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής όπως το αντί-Apartheid, το AIDS και τα ναρκωτικά.
Δημιούργησε επίσης έργα ποπ τέχνης για μάρκες όπως Absolut Vodka, Lucky Strike και Coca Cola, και μέχρι σχεδίασε το εξώφυλλο του βινλίου για το φιλανθρωπικό συλλεκτικό "A Very Special Christmas", στο οποίο η φίλη του Madonna συμμετείχε.
Το 1988 περιήλθε σε μια επιλεγμένη λίστα καλλιτεχνών των οποίων τα έργα εμφανίστηκαν στις ετικέτες κρασιών Chateau Mouton Rothschild, και την ίδια χρονιά διαγνώστηκε με AIDS, οπότε τον επόμενο χρόνο εγκαινίασε το Keith Haring Foundation με στόχο την καταπολέμηση κοινωνικών προβλημάτων σχετικών με αυτήν την ασθένεια και την πληροφόρηση για το έργο του μέσω εκθέσεων, δημοσιεύσεων και αδειών του έργου.
Τον Ιούνιο του 1989 φιλοτέχνησε το τελευταίο δημόσιο έργο σε έναν τοίχο του μοναστηριού της Εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου στη Πίζα. Αυτή η δουλειά τιτλοφορήθηκε “Tuttomondo”.
Ο Keith Haring πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1990 σε ηλικία 32 ετών, θύμα του AIDS.

(**) "Ο Άνθρωπος της Κούπας", 1989, είναι ζωντανό μαρτυρία της ικανότητας του καλλιτέχνη να συνδέει παιχνιδιάρικες εικόνες με βαθιά συμβολική ουσία. Αυτή η ολιγοτύπωση捕 captures την ενέργεια χαρακτηριστική του Haring, χρησιμοποιώντας τολμηρές γραμμές, ζωντανά χρώματα και δυναμική σύνθεση για να δημιουργήσει μια φιγούρα ταυτόχρονα παιχνιδιάρα και γοητευτική. Η κεντρική φιγούρα, του οποίου ο κορμός χωρισμένος προτείνει μια δομή σε στρώσεις, σχεδόν σαν μια ματριόσκα, αιχμαλωτίζεται σε πλήρη κίνηση, με τα χέρια υψωμένα σε ένα ακούσιο, ακτινοβολώντας ζωντάνια και κίνηση. Οι γραμμές και οι περιβάλλοντες μορφές ενισχύουν αυτή την αίσθηση κινητικής ενέργειας, μετατρέποντας τη φιγούρα σε φάρο ζωής και κίνησης.
Σε ένα εντυπωσιακό πράσινο-μπλε φόντο με μωβ κουκκίδες, το έργο παρουσιάζει τη μαεστρία της αντίθεσης και του ρυθμού από τον Haring. Η αλληλεπίδραση χρώματος, μορφής και κίνησης ενσαρκώνει το ενδιαφέρον του Haring για τη δια universality της ανθρώπινης έκφρασης, μεταφράζοντας τη χαρά, τη ζωντάνια και τη συνδεσιμότητα σε μια οπτική γλώσσα που αναγνωρίζεται αμέσως. Η φιγούρα του “Άνθρωπου της Κούπας” ενσαρκώνει την εξερεύνηση του Haring για μεταμόρφωση, πολλαπλότητα και αλληλεπίδραση μεταξύ ατομικής και συλλογικής εμπειρίας, αντικατοπτρίζοντας τη ζωτική δέσμευσή του σε κοινωνικά ζητήματα μέσω εικόνων που είναι προσβάσιμες.
Αυτό το έργο ενσαρκώνει την διαχρονική κληρονομιά του Haring: την ικανότητά του να δημιουργεί οπτικά καθηλωτική τέχνη, κοινωνικά αντηχούσα και βαθιά ανθρώπινη. Είναι τόσο μια γιορτή της κίνησης και της ενέργειας όσο και μια συγκινητική ανταπόκριση στην καινοτόμο όραση του Haring για την σύγχρονη τέχνη στα τέλη του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.