Tijs Dragtsma (1992) - The Lovers

Ο Έρωτας είναι ένα σύγχρονο έργο τέχνης για τη νοστιμία, τη λαχτάρα και τους σκιερούς μανδύες που παραμένουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ακόμη και στη στενότερη στιγμή τους.

Δύο φιγούρες προσεγγίζουν ένα φιλί. Τα κεφάλια τους είναι τυλιγμένα σε ύφασμα, κάθε πτυχή πιεσμένη στη θέση της, το ύφασμα κρατά τη σωστή μορφή ευαισθησίας την οποία δεν θα επιτρέψει να ολοκληρωθεί. Είναι τόσο κοντά όσο μπορούν να είναι δύο άνθρωποι, και πάλι δεν αγγίζονται. Το φιλί προσγειώνεται σε λινό. Τα πρόσωπα από κάτω παραμένουν άγνωστα, ακόμη και μεταξύ τους.

Χ ωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα εμφανίζεται μέσα από ελεγχόμενη ζημιά στην επιφάνεια σε ακρυλικό γυαλί. Κάθε πτυχή του υφάσματος, κάθε σκιά ανάμεσα στις δύο φιγούρες χτίζεται από ελεγχμένες χαράξεις που πιάνουν το φως διαφορετικά καθώς ο θεατής κινείται. Από απόσταση, η αγκαλιά διαβάζεται ως μυθική και απόλυτη, δύο μορφές σκ carved out of darkness. Step closer, and the surface dissolves into a field of fine marks, the lovers retreating into the material they were drawn from.

Η εικόνα υποκλίνεται σε ένα από τα πιο στοιχειωτικά χαϊδέματα στην ιστορία του σουρεαλισμού, στους καλυμμένους εραστές του Ρενέ Μαγκρί, και την αναδημιουργεί σε εντελώς διαφορετική γλώσσα. Εκεί όπου ο Μαγκρί χρησιμοποιούσε χρώμα για να κρύψει, αυτή η δουλειά χρησιμοποιεί την αφαίρεση για να αποκαλύψει, και ό,τι αποκαλύπτει είναι το ίδιο ακανθώδες ερώτημα: μπορούμε ποτέ πραγματικά να γνωρίζουμε το άτομο που κρατάμε;

Ο μανδύας είναι το έργο. Είναι η απόσταση μέσα σε κάθε οικειότητα, το τμήμα του άλλου που παραμένει κρυφό όσο κοντινά κι αν έρθουμε. Οι γρατσουνιές επαναλαμβάνουν αυτό το σκεπτικό σε υλική μορφή, μια εικόνα που είναι παρούσα και παρακείμενη ταυτόχρονα, αναδυόμενη και εξαφανιζόμενη καθώς το φως διαπερνά το γυαλί.

Ο Έρωτας συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, του Τιης Ντράχτσμα, στην οποία οι εικόνες χτίζονται μέσω ελεγχόμενης ζημιάς στην επιφάνεια αντί μέσω χρωμάτων ή εκτύπωσης. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Είναι τόσο κοντά όσο μπορούν να είναι δύο άνθρωποι. Ο μανδύας είναι ό,τι παραμένει."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χορδές κομμένες γραμμή προς γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν το σχήμα από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δύναμη, αναγνωρισιμότητα και πλήρης παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε χιλιάδες μεμονωμένα σημάδια. Λεπτές, εύθραυστες και σχεδόν ελαφρές. Αυτό που φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε μια μια συνειδητή κίνηση, καθεμιά ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως είναι αυτό που δίνει σε αυτό το έργο τη ζωή του. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι γρατσουνισμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το άτομο φαίνεται καθαρό και ορισμένο. Από άλλη, μαλακώνει, απομακρύνεται, σχεδόν εξαφανίζεται σε εκείνο το σκοτάδι από το οποίο προήλθε. Κάτω από έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση εντείνεται και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και αμετάκλητη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτή η προσωπογραφία, η μορφή ποτέ δεν έχει πλήρως σταθεροποιηθεί. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, υποχωρεί, αφήνοντας μόνο ένα ψίθυρο μορφής. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ορατότητα και την εξαφάνιση, ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

About the Artist

Ονομάζομαι Τιης Ντράχτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω τη τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα έρχονται μαζί.

Το έργο μου ξεκινά συχνά από μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναισθήματα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, την διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και εύθραυστης φύσης. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να creating a έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.