René Magritte (1898-1967) - Décalcomanie





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137094 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
René Magritte (1898-1967), d'après - χειρόγραφο υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο της Ίδρυσης MAGRITTE
Λιθογραφία σε βελούδινο χαρτί BFK Rives.
Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Η λιθογραφία κατασκευάστηκε υπό την επίβλεψη της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη με το τυφλό σφράγισμα Διαδοχής, υπογεγραμμένη στο πέτριο κάτω αριστερά και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο της MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 cm.
René Magritte, ο περίφημος βελγόικός σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ενδιαφέροντα έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.
Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια αναπάντεχη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει έναν συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το γυαλί του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτε· απλώς αιωρείται στη μέση της θέασης. Πάνω από αυτή την αινιγματική σφαίρα, στιλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξενιτιάς. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί πύλη στην πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβαίνει τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική αναστάτωση της ατμόσφαιρας, αποτελώντας μέρος αυτής της παράξενης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί με αριστοτεχνία αυτά τα κοινά θέματα για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να questioning what is real, what is imagined, and the very nature of representation.
René Magritte (1898-1967), d'après - χειρόγραφο υπογεγραμμένο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο της Ίδρυσης MAGRITTE
Λιθογραφία σε βελούδινο χαρτί BFK Rives.
Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Η λιθογραφία κατασκευάστηκε υπό την επίβλεψη της Διαδοχής Magritte, επικυρωμένη με το τυφλό σφράγισμα Διαδοχής, υπογεγραμμένη στο πέτριο κάτω αριστερά και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο της MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 44x30 cm.
René Magritte, ο περίφημος βελγόικός σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά ενδιαφέροντα έργα που παίζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.
Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια αναπάντεχη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει έναν συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το γυαλί του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτε· απλώς αιωρείται στη μέση της θέασης. Πάνω από αυτή την αινιγματική σφαίρα, στιλιζαρισμένα σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδοσμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξενιτιάς. Το παράθυρο, που συνήθως αποτελεί πύλη στην πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβαίνει τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική αναστάτωση της ατμόσφαιρας, αποτελώντας μέρος αυτής της παράξενης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί με αριστοτεχνία αυτά τα κοινά θέματα για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να questioning what is real, what is imagined, and the very nature of representation.

