Pippo - The Sea Calls Me Home

Η Θάλασσα με καλεί πίσω στο σπίτι

Θυμάμαι στο κατώφλι, ανάμεσα στην ζεστή απόχρωση που πίσω μου καίει το μάγμα και στην απέραντη γαλάζια νοσταλγία που μπροστά μου με αγκαλιάζει. Το κόκκινο φορεμά μου με τα φλοράλ, ζωντανό με παχιές πινελιές λευκού και χρυσού, απλώνεται απαλά στα πόδια μου. Τα πράσινα ρολά πλαισιώνουν τα πάντα που δεν μπορώ να ονοματίσω - ένα παράκτιο χωριό που κρέμεται από γκρίζους βράχους, μια λαμπερή θάλασσα που εκτείνεται προς τη λησμόνηση. Terracotta γλάστρες ανθίζουν σιγά δίπλα μου. Μέσα, ένα πιάνο περιμένει, ανέπαφο. Οι πινελιές είναι παχιές, τρυφερές, επιτακτικές - σαν να καταλάβαινε και ο ζωγράφος τον πόνο του σχεδόν να αποχωρήσει.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 cm (Υ x Π x Β)
* Μέσο: Πρωτότυπο λάδι σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υπόστρωμα: Τεντωμένο πάνω σε επαγγελματικό ξύλινο σκελετό (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κορνίζα: Χωρίς κορνίζα (τα πλευρά είναι βαμμένα, δεν περιλαμβάνεται εξωτερική κορνίζα)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος· περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορά: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Pippo (γεννημένος στη Monza) δημιουργεί έργα που πλοηγούνται στο ήσυχο έδαφος ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στον γραφικό σχεδιασμό για να αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στα ήρεμα παράλια της Λίμνης Ματζόρε. Το παρελθόν του είναι φανερό στις συνθέσεις του— αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς— αλλά μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Απασχολείται με τα θέματα του γράφοντας αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο ενεστώτα, βυθίζοντας νοητικά τον εαυτό του μέσα στον καμβά για να ζήσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοικτό σε ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ντυμένες, συχνά είναι χωρίς πρόσωπο. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: διασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει και τον καλλιτέχνη. Μετριοπαθής και ενδοσκοπικός, γράφει με ιδιωτικούς όρους και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Δεν διατηρεί ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που διαπερνά το έργο του.

Με μια παλέτα ήπιων, ατμοσφαιρικών τόνων που διακόπτονται από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι ζωγραφιές του— γεμάτες σιωπηρά ζώα, αιχμηρές σκιές και φθορίζον φως— δεν είναι μόνο εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες λαχτάρας και χάρης.