René Magritte (1898-1967) - La Seize Septembre

Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφο υπογεγραμμένο με μολύβι από κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation, επιχρωματισμένο πινακίδα Rene Magritte
Λιθογραφία σε βελούδινο BFK Rives.
Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο στην πλακέτα
Η λιθογραφία έγινε υπό τον έλεγχο της Διαθήκης Magritte, επικυρωμένη από τη μασκαρεμένη σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στο κάτω αριστερό άκρο του λίθου και χειρόγραφα υπογεγραμμένη με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του MAGRITTE Foundation (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)
Διαστάσεις: 60x45 εκ.
Ο René Magritte, ο εξέχων Βέλγος Σουρρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά αξιόλογα έργα που πειραματίζονται με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι ο πίνακάς του του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Αγωνιστών), αν και συνήθως αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέτυπης σύνθεσής του.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως πλαίσιο για μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύπτει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντικρίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, που φαίνεται ότι αιωρείται απευθείας έξω από το γυαλί του παραθύρου. Το σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στη μέση της θέας. Πάνω και γύρω από αυτό το αινιγματικό σφαιρικό αντικείμενο, τα stylized σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποδομένα με την χαρακτηριστική, ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας και βαθιάς ξενάθειας. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς την πραγματικότητα, παρουσιάζει εδώ μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβαίνει τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, αν και φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική ανασφαλή ατμόσφαιρα συμμετέχοντας σε αυτή τη παράξενη τοιχογραφία. Ο Magritte χρησιμοποιεί με δεξιοτεχνία αυτά τα κοινά θέματα για να προκαλέσει την αντίληψη, καλώντας τον θεατή να αμφισβητήσει τι είναι πραγματικό, τι φαντάζεται, και τη θεμελιώδη φύση της αναπαράστασης.