Anton Kaestner - #316 - L - " Phenomenon #1 ".

#316 - L - «Φαινόμενο #1».
Πιάτσα μοναδική, πρωτότυπο έργο του Αντον Κέστνερ, απευθείας από το Παρισινό εργαστήριο.

Ακρυλικό σε σπρέι σε πλακίδιο από Plexiglas 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι μια εκτύπωση. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο ζωγραφισμένο έργο με λαμπερή απόδοση «glossy» παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης και είναι μοναδικό.

Διαστάσεις : 17,3 x 24,2 x 17,3 cm με 0,12 cm χωρίς κορνίζα.Ο πίνακας πωλείται χωρίς κορνίζα.
Πολύτιμη κορνίζα γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο (0,23 x 1,38 cm / 0,6 x 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 120€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος.
Σ accompanies ένα πιστοποιητικό Αθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Αντον Κάεστνερ είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότηταεκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, ο οποίος επηρέασε και φύτεψε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γίνει το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και στη συνέχεια A3. Αρχικά με γοήτευσε η μη ανθρωποκεντρική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα και μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς τα συνδύαζα με την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης, της μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την αντίληψή μου, εκθέτοντας σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου κι αν πήγαινα, βυθιζόμουν στα τοπικά καλλιτεχνικά σκηνικά και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη υπήρχε πάντα με κάποιο τρόπο μέσα μου, σιγανά βράζοντας κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής τελετουργίας για μένα—ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντα ένιωθα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε καινούριο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να τεστάρω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω αληθινές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου, πάντα ήλπιζα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική γωνία και να αντανακλάσουν τις δικές τους ζωές.
Το 2021, αφού συνταξιοδοτήθηκα από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνομαι ολόψυχα στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου, και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα αναγνωρίστηκε, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, Πορτογαλία, Γερμανία και Ολλανδία.

Καλλιτεχνικό βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά χρώματα και σπρέι σε πίσω με ανακυκλωμένο εξωθήσιμο Plexiglass, μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» - οτιδήποτε πάει—να συντομεύσουν τη λογική!— να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρέπτισμα που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που ηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης / στερέωσης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «νηπτική» ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω συγκρίσιμες αναγκαίες συνθήκες, δηλαδή αυτό που είμαστε πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου συνειδητά απλή. Ούτε «συναισθήματα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά η εμπειρία του being. Ούτε «ραγδαία κατανάλωση» ούτε «πνευματική κατοχή», αλλά επέκταση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αοράτων της ιστοριών, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», «le vif» όπως θα προσέθετε ο γαλλικόςσαφαστικος Δαμασίο Αλάν Νταματιό.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να υπενθυμίζει τη διαφάνεια και τη φώτιση του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, ο Plexiglas προσφέρει στη ζωγραφική ένα λαμπερό δέρμα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, ακόμα και των ελλείποντων μερών, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιγνιώδης συνδυασμός «λεπτομέρειες για κοντινή ματιά» & «απόσταση για το σύνολο» θα παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωστρεφή ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός όσον αφορά το τί μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να τελειοποιήσω τις ικανότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω what μπορώ να φέρω εις πέρας. Η ζωγραφική για μένα είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω ουσιαστικούς διαλόγους.
Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν.»

Αντον Κέστνερ