Pavlov, Ivan Petrovich - Lifetime edition И.П. Павлов, Павлов, И.П. Проба физиологического понимания симптомологии истерии - 1932

Pavlov, I.P. Ένα Τεστ Φυσιολογικής Κατανόησης της Συμπτωματολογίας της Υστερίας / περιοχή, με αναπαραγωγή του σήματος του εκδότη, έργο του καλλιτέχνη Α.Φ. Παβλοβά. Λ.: Εκδοτικός Οίκος της Ακαδημίας Επιστημών, 1932. 36 σελ. 17,5 × 13 εκ. Στην κάλυψη του εκδότη. Κηλίδες από αλεπού στο εξώφυλλο. Σε καλή κατάσταση.
.
Πρώτη έκδοση. Πολύ σπάνιο. Με το φύλλο αφιέρωσης: «Αφιερώνεται στον βαθύτατα σεβαστό σύντροφο Αλέξιο Βασιλειovich Μαρτύνωφ με αφορμή την τεσσαρακοστή επέτειο του εξέχοντος επιστημονικού, διδασκαλικού και πρακτικού έργου από τον ευγνώμονα συγγραφέα». Ο Μαρτινόφ (1868-1934) υπήρξε αξιοσημείωτος Ρώσος χειρουργός και διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Μόσχας. Φίλος του Παβλόφ, πραγματοποίησε επιτυχώς εγχείρηση σε έναν Ivan που υπέφερε από χολόλιθο το 1927.

ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ, ΤΟΝ IVAN PAVLOV (1849-1936).
Η μελέτη που παρουσιάζεται σε αυτό το βιβλίο βασίζεται στην έννοια των συνειδητών αντανακλαστικών που ανέπτυξε ο Ιβάν Παβλόφ και μέχρι σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο επίτευγμά του.
Τον αρχικό 20ό αιώνα, ο επιστήμονας εξέτασε τη δραστηριότητα των σιελογόνων αδένων στα σκυλιά. Μετά από μια σειρά πειραμάτων, ο Παβλόφ διαπίστωσε ότι τα ζώα μπορούσαν να συνδέουν τόσο έντονα το κουδούνι με το φαγητό ώστε να σάλιωνταν όταν ακούγονταν το κουδούνισμα, ακόμη και αν το φαγητό δεν βρισκόταν παρόν. Ο επιστήμονας ονόμασε το φαινόμενο συνειδητή ανάδραση — μια εξασκημένη απόκριση κατά την οποία το υποκείμενο μαθαίνει να συνδέει ένα παλιό ουδέτερο ερέθισμα (κουδούνι) με ένα διαφορετικό ερέθισμα (φαγητό) που προκαλεί κάποια αντίδραση (σάλια).
Μετά την καταστροφική πλημμύρα της Λένινγκραντ το 1924, ο Παβλόφ πρόσεξε ότι τα ζώα που χρησιμοποιούσε για πειράματα συνειδητών αντανακλαστικών άρχισαν να εμφανίζουν άγχος και φόβο. Αυτό πυροδότησε το ενδιαφέρον του για τη θεραπεία νεύρωσης στη διαταραγμένη ανθρώπινη συμπεριφορά. Βασιζόμενος στην έννοια των συνειδητών αντανακλαστικών, ο Παβλόφ υποστήριξε ότι η ανώμαλη ανθρώπινη δραστηριότητα ήταν αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ του πρώτου και του δευτερογενούς συστήματος σηματοδότησης του ατόμου και του περιβάλλοντος. Σύμφωνα με τον Παβλόφ, η υστέρα προέκυπτε από ένα νευρικό σύστημα που ήταν υπερβολικά αδύναμο να καθοδηγήσει τα άτομα στο περιβάλλον τους και να παράγει κατάλληλη αντίδραση στα συνειδητά αντανακλαστικά (λόγω της σύνδεσης εξωτερικών ερεθισμάτων με μια βλαβερή κατάσταση).
Δημοσιευμένο το 1932, αυτό το έργο έγραψε ιστορία ως η πρώτη δημοσίευση που παρείχε μια λεπτομερή ματιά στη μελέτη της υστέριας από τον Παβλόφ. Η έκδοση αποτελείται από δύο τμήματα. Ενώ το πρώτο τμήμα παρουσιάζει μια φυσιολογική επισκόπηση του φαινομένου των συνειδητών αντανακλαστικών, το δεύτερο τμήμα επεκτείνεται στην υστέρα και περιγράφει τη σχέση μεταξύ της ψυχολογικής κατηγορίας και των συνειδητών αντανακλαστικών.