Pippo - The Last Open Bar

Το Τελευταίο Ανοικτό Μπαρ

Στέκομαι στην άκρη κάποιου πράγματος που δεν μπορώ να ονομάσω, το λευκό μου λινό κοστούμι αγγίζει την τελευταία ζέστη ενός ήλιου που πλέον δεν εμπιστεύομαι. Ο κόσμος γύρω μου βυθίζεται σε βαθύ τιρκουάζ και αφρό θαλάσσης, φαιδρόπλακοι αποικιοκρατικοί που αναπνέουν σιωπηλά στην ξεθωριασμένη τους κομψότητα. Μπροστά μου, μια μπάρα λάμπει αμυγδαλωτά, οι σκαμλίνες περιμένουν σαν μικρές άδειες υποσχέσεις, δύο μπουκάλια στέκονται ακίνητα ως μάρτυρες. Το σκοτάδι πίσω κρατά ό,τι έχω χάσει. Η πινελιά είναι παχιά, υφή, ζωντανή με λαχτάρα, κάθε πινελιά μεταφέρει το βάρος ενός απογεύματος που αρνείται να τελειώσει.

* Διαστάσεις: 100 x 75 x 2.5 cm (Y x Π x Β)
* Μέσο: Ακρυλικό σε καμβά επαγγελματικής ποιότητας
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Κοσμηματοφυλάκιο: Χωρίς πλαίσιο (οι πλευρές είναι ζωγραφισμένες, δεν συμπεριλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος; περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* logistics: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρως ασφαλισμένη αποστολή από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη: Pippo
Ο Pippo (γεννημένος στο Μόντσα) δημιουργεί έργα που περιπλανώνται στο ήσυχο τοπίο ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρεαλισμό. Αφήνοντας πίσω μια επιτυχημένη καριέρα στο γραφιστικό σχεδιασμό για να αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήσυχες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του φαίνεται στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως απαλύνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αλληλεπιδρά με τα υποκείμενά του γράφοντας αφηγήσεις στο πρώτο πρόσωπο Ενεστώτα, μπαίνοντας νοερά μέσα στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ εισέρχεται σε αυτούς τους κόσμους προσωπικά, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό για ερμηνεία. Οι φιγούρες του, παρότι κομψά ενδεδυμένες, συχνά έχουν προσωπά. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ζήσει την ιστορία από μόνος του.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο ορίζει επίσης τον καλλιτέχνη. Απομονωμένος και εσωστρεφής, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τα καμβά του να μιλούν. Διατηρεί κανένα ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά δίκτυα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που διακατέχει το έργο του.

Με μια παλέτα υποβλητικών, ατμοσφαιρικών τόνων διακεκομμένων από αποφασιστικό χρώμα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του—γεμάτοι σιωπηλά ζώα, κοφτές σκιές και λαμπερό φως—δεν είναι απλά εικόνες, μα ανοιχτές ιστορίες πόνου και χάρης.