Pablo Mañé Garzón (1921-2004) - Joven planchando

Το έργο φέρει υπογραφή από τον συγγραφέα στην κάτω πλευρά

Το έργο παρουσιάζεται σε πλαίσιο

Διαστάσεις του έργου: 54 εκ. ύψος x 37 εκ. πλάτος

Διαστάσεις του έμμετρου έργου: 59 εκ. ύψος x 41 εκ. πλάτος

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Βιογραφία του καλλιτέχνη

1921

Ο Πάμπλο Μανέ Γκαρθόν γεννιέται στις 21 Ιανουαρίου στο Μοντεβιδέο, μέσα σε μια οικογένεια καταγωγής Καταλωνίας από το Έλ Βεντρλ.

1933

Η οικογένειά του μετακομίζει στο Παρίσι, όπου ο πατέρας του έχει οριστεί πρέσβης. Συνέχει τις σπουδές του στη Γαλλία, τη γλώσσα της οποίας θα κατακτήσει ως δεύτερη μητρική γλώσσα.

1936

Αρχίζει να αναπτύσσει το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική. Εισέρχεται στη σχολή του ζωγράφου κυβιστή Αντρές Λωτ, στον οποίο θα γίνει ο αγαπημένος μαθητής.

1939

Επιστρέφει στην Ουρουγουάη. Η καλλιτεχνική του ανησυχία τον οδηγεί σε πειραματισμούς σε διάφορους τομείς. Ταξιδεύει στη Νότια Αμερική. Εναλλάσσει την αρθρογραφία με τη κιθάρα και τον ταγκό.

1956-1969

Συνεργάζεται στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Marcha» ως κριτικός μουσικής και καλών τεχνών. Ταυτόχρονα εργάζεται ως συντάκτης στην ενότητα τέχνης της εφημερίδας «El País». Τα άρθρα του ακολουθούν με τεράστιο ενδιαφέρον από την καλλιτεχνική ελίτ της Ριοπαλάτεν. Είναι συνοφείρου πρόσωπο, επιδίδει μαθήματα και διαλέξεις, κατέχει δημόσιες θέσεις προώθησης πολιτισμού και εκθέτει στο Μοντεβιδέο, Μπρούκλενζ Αϊρες και Σάο Πάολο.

1960

Αποκτά το Διδάκτορα Νομικής και Κοινωνικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Ουρουγουάης.

1963

Παντρεύεται και γεννάται ο γιος του Πάου.

1965

Υφίσταται την πρώτη του συναισθηματική κρίση. Αποχωρεί από τον κυβισμό. Ενδιαφέρεται για έναν πίνακα πιο πολιτικά και κοινωνικά δεσμευμένο: «Αναζητώ ένα τέχνη θεμελιωμένη στην αλήθεια, σε όσα μυστήριο και αντιφατικό υπάρχουν σε όλους μας».
1969 Αποκτά το βραβείο Ζωγραφικής στην XXXIII Έκθεση Νέων Καλών Τεχνών. Ωστόσο, το πνεύμα του βράζει από επιθυμία και δυσαρέσκεια και το ίδιο έτος φεύγει από τη χώρα και μεταβαίνει στην Ισπανία αναζητώντας νέους ορίζοντες. Διαμένει Μαδρίτη και Μπαρσελόνα.

1972

Εκθέτει για πρώτη φορά στην Ισπανία στη Sala Gaudí της Βαρκελώνης.

1973

Εγκαθίσταται στη Ματαρό. Ιδρύει μια σχολή καλών τεχνών. Διδάσκει ζωγραφική και σχέδιο και πάνω απ’ όλα προσπαθεί να μεταδώσει τον ιδιαίτερο τρόπο του να βλέπει, να κατανοεί και να ζει την τέχνη. Αργότερα οι μαθητές του θα ενσωματώσουν μια σχολή που θα γίνει γνωστή ως «El Grup de la Plaça Gran». Είναι μια εποχή συναισθηματικής κρίσης που αποτυπώνεται στον πίνακά του: λυπημένος και σκληρός. Υπερφαίνεται οικονομικές στενοχώριες.

1974-1980

Με παραγγελία ισπανικών εκδοτικών οίκων μεταφράζει σε αρχαίους και ρομαντικούς αγγλοσάξονες και Γάλλους ποιητές: Σαίξπηρ, Σέλλεϊ, Γουντγουορθ, Κιτς, Γιητς, Γουίτμαν, Μλάικ, Μαλλαρμέ και Βαλέρυ. Οι εκδόσεις Rio Nuevo δημοσιεύουν τις μεταφράσεις του σε δίγλωσσες εκδόσεις. Συνεργάζεται στην πολιτιστική ενότητα των εφημερίδων «El Noticiero Universal» και «El Diario de Barcelona».

1975

Αντιλαμβάνεται τη συναισθηματική σταθερότητα με την οποία ήταν η μαθήτριά του Τερέ Γκαρθόνθ Σολά, με την οποία θα παντρευτεί το 1982. Αναλαμβάνει νέες προκλήσεις με ανανεωμένες ενέργειες. Είναι μια εποχή αισιοδοξίας, παραγωγική περίοδος. Εκθέτει στο Museu Municipal de Mataró και στην Αίθουσα Εκθέσεων της Caixa Laietana

1979

Μετακομίζει στη Βαρκελώνη. Νιώθει ότι έχει φτάσει στην πλήρη καλλιτεχνική ωριμότητα και η δουλειά του το αποδεικνύει. Η τεχνική και η αισθητική αποτελούν προτεραιότητές του: «Παρακολουθώ μια ζωγραφική που να αιχμαλωτίζει τη φευγαλέα της χρόνου και να προκαλεί σε αυτόν που την κοιτά θαυμαστή ευημερία».

1980-1990

Είναι μια περίοδος πυκνών εκθέσεων: Μαδρίτη, Σεβίλλη, Μπιλμπάο, Βαγδάτη, Μαλορκα, ανάμεσα σε άλλες πόλεις και με ετήσια συμμετοχή στη Βαρκελώνη. Συμμετέχει στο Salón Artexpo (Μπαρτσελόνα) και το Arco (Μαδρίτη).

1991

Επιλέγεται για να ενταχθεί στην έκθεση-δημοπρασία που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη στο Soroka Medical Center.

1992

Εκθέτει στο Phillips Gallery της Νέας Υόρκης.

1993-2004

Ταξιδεύει σε Ευρώπη και Αμερική. Αποστέλλει παραγγελίες από μεσίτες ΗΠΑ και Ιαπωνίας. Το έργο του εντάσσεται στο Museo Estrada της Βαρκελώνης, στο Museo de Arte de Montevideo, στο Museo de Arte Moderno de Sao Paulo, στο Museo de Arte Contemporáneo de Toledo (Οχάιο, ΗΠΑ) και στις συλλογές της Banco de España και της Banc Sabadell. Η τελευταία του έκθεση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Rusiñol του Sant Cugat τον Μάρτιο του 2004.
Συνεχίζει να εργάζεται μέχρι τον θάνατό του στην κατοικία του στη Βαρκελώνη στις 20 Δεκεμβρίου 2004.