Alfredo Grimaldi (1950) - Terrazza a Capri

Τίτλος: Τεραζά στην Κάπρι
​Διαστάσεις: 24 x 30 cm
Τεχνική: Λάδι σε καμβά

​Ο πίνακας παρουσιάζεται ως μια ζωντανή και ηλιόλουστη «παράθυρο» στη Μεσόγειο, αιχμαλωτίζοντας τη χαρακτηριστική καλοκαιρινή ατμόσφαιρα του ακρωτηρίου της Κάπρης μέσα από τη χρήση μια έντονης χρωματικής παλέτας και μιας ενεργητικής υφής. Εμπρός στη σκηνή, ο θεατής καλωσορίζεται σε μια ανθισμένη βεράντα, αποδοσμένη με προοπτική ελαφρώς ανεβασμένη που προκαλεί το βλέμμα να χαθεί στον ορίζοντα.
Τοποθετημένη χαμηλά στο κέντρο, μια ψάθινη ή σιδερένια μανουσέντα στιλιστικά τονισμένη με θερμούς τόνους ώχρας και μπεζ λειτουργεί ως κεντρικό σημείο της ζώνης ανάπαυσης, προτείνοντας μια ήρεμη και σκεπτική ανθρώπινη παρουσία.
Η βεράντα είναι κυριολεκτικά καλυμμένη από μια πλούσια και πολύχρωμη βλάστηση. Αριστερά, ένα μεγάλο βάζο από αρχαίο πηλό φιλοξενεί μια πλούσια άνθηση πορτοκαλί και κίτρινων μπουμπουριών. Μακρουλά δεξιά σε ένα κινούνται θάμνοι ροδόδεντρα και άγρια λουλούδια στους τόνους ροζ έντονο, κόκκινο σμαραγδένιο και κίτρινο. Οι πινελιές είναι γρήγορες, πυκνές και ανάγλυφες (τεχνική σπατουλιάς και πινέλου φορτισμένου), αποδίδοντας ένα έντονο αίσθημα τρισδιάστατότητας και φρεσκάδας στα πετάλια και στα φύλλα.
Η υπογραφή: Χαμηλά αριστερά, ενσωματωμένη ανάμεσα στα ροζ λουλούδια του κήπου, αναδύεται η υπογραφή του καλλιτέχνη «A. Grimaldi», τοποθετημένη με έντονο μαύρο γραμμικό χρώμα.
Πέρα από το χαμηλό τοίχο της βεράντας ανοίγεται η εκπληκτική θέα στον Κόλπο της Κάπρι.
Οι Φαραγγίον: Οι διασημότατοι γίγαντες από πέτρα ξεπηδούν επιβλητικά από τη θάλασσα. Ο Grimaldi τους ζωγραφίζει όχι ως ψυχρές πέτρες, αλλά ως πυρίλια ικανές να αντικατοπτρίζουν το ηλιακό φως, πλουτίζοντάς τους με αποχρώσεις που κυμαίνονται από ιατρικό άσπρο μέχρι μωβ, μέχρι πινελιές βαθύς βιολέτας στα σημεία σκιάς.
Το καθρέπτισμα του νερού αποδίδεται με έντονες και πυκνές αποχρώσεις μπλε κοβαλτίου, γαλάζιο και ινκαστώ, διαπερασμένες από μικρές λευκές παντιέρες στον ορίζοντα και από ένα μικροσκοπικό σκάφος δεμένο στα δεξιά. Ο ουρανός, σε ζωηρό γαλάζιο, είναι μερικώς καλυμμένος από λευκά και ροδοκόκκινα σύννεφα που σφύζουν από τον άνεμο, ζωγραφισμένα με φαρδιές και δυναμικές γραμμές.
Το έργο εντάσσεται πλήρως στην παράδοση του νατουραλιστικού «βενουαρτισμού» της Νάπολης, επαναπροσδιοριζόμενου με έντονο μετα-ιμπρεσιονισμό και υφασμένη υφή. Το φως αποτελεί τον πραγματικό πρωταγωνιστή της σύνθεσης: ηλίου λάμψη, ζωντανό και θερμό. Η απόχρωση της χρωματικής επιδέσμου, πυκνή και συμπαγής, δημιουργεί ένα παιχνίδι μικρο-ανάγλυφων πάνω στον καμβά που αιχμαλωτίζει το φυσικό φως του εκθεσιακού περιβάλλοντος, προσδίνοντας στον πίνακα μια αίσθηση συνεχούς μεταβολής και ζωντάνιας.