Matteo Ciffo - Reliqua - Nefertiti

- Σχύλος σύγχρονης τέχνης του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Νεφερτί Νεκτάτι
- Έτος 2025. Editions αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση από σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή RELIQUA

Reliqua είναι μια συλλογή αντικειμένων γλυπτικής που διερευνούν τη σχέση ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται ως ένας φθαρμένος μονολίθος, σημαδεμένος από τον χρόνο, που φυλάει μέσα του ένα θραύσμα αρχαιότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία που αιωρείται ανάμεσα σε κατάρρευση και ιερότητα.
Το έργο διαμορφώνεται ως συμβολικός και λειτουργικός δοχέας, ικανός να αποδεχθεί ό,τι δεν είναι ορατό: μνήμες, συναισθήματα, ευωδιές.

Η συλλογή οφείλει την προέλευση της στην έννοια της κειμηλίας: αντικείμενα που διασχίζουν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Η μονολιθική μορφή θυμίζει το αρχέτυπο της πέτρας, στοιχείο πρωτόγονο και αιώνιο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη μετάβαση των ετών, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το θραύσμα του κλασικού εντύπωσης γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντιστέκεται και αναδύεται ξανά. Στα όρια ανάμεσα σε προστατευμένο, κρυμμένο και παγιδευμένο

Reliqua έχει σχεδιαστεί ως αντικείμενο υβρίδιο ανάμεσα στην τέχνη και τον σχεδιασμό:
- δοχείο εκχυλισμάτων ή λυμάτων
- εξατμιστής χώρων με ραβδάκια
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με ισχυρή υλική επίδραση
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την επεξεργαστική αξία του αντικειμένου, που προσκαλεί σε μια στενή και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι παράγεται σε 40 αντίτυπα, ωστόσο παραμένει μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και ίχνη καθιστούν κάθε Reliqua μη επανάληψη.






MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Μιέλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω έρευνα εστιασμένη στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρώσεις, γης Αρμενίων, οξείδωση και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει συντριβεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.
Αυτά τα υλικά φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διαχωρίζω και τα ανασυνθέτω, παράγοντας μορφές που πλέον δεν ανήκουν στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάστασης, μεταξύ μνήμης και δυνατότητας, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο στο οποίο η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μετασχηματισμού που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διαχωρίζω και τις ανασυνθέτω για να γεννήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα έρχεται αντιμέτωπη με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και ανεξίτηλα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη μάζα ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε μια διαρκή συνομιλία με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα παραχωρεί τη θέση της στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του κινήματος, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτό το πείραμα είναι αυτοδίδακτο, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν επιδιώκει έλεγχο, αλλά συνοδεύει το υλικό στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε κατάρρευση και ανάσταση, ανάμεσα σε διατήρηση και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη ύλη μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση.