Κρεμαστό σταυρός Μνημειακός (7,5×4,5 εκ.) σταυρός στήθους πένθιμος βικτωριανός, 24,33 γρ., σε μαύρο όνυξ και

Μνημειώδες αριστούργημα (7,5 x 4,5 εκ.) – Σπάνια αρκόστυλη μαύρη Κ cross mourning από 24,33g σε όνυχα μαύρο και φύλλωμα χρυσού με μεγάλο πάχος – Γαλλική Atelier κατασκευή με σφραγίδα τεχνίτη σε ρόμβο – Εποχή Ναπολέων Γ΄ (περ. 1880)
Σύντομη Περιγραφή
Ένα επιβλητικό και εξαιρετικό αριστούργημα ρωγμών κλασικής χρυσοχοΐας με συναισθηματικό περιεχόμενο, που χρονολογείται από την περίοδο του ύστερου βικτοριανού αιώνα (Εποχή Ναπολέοντα Γ΄, περίπου 1880). Αυτό το εξαιρετικό μενταγιόν-σταυρός ξεχωρίζει στην αγορά αντίκες για τις διαστάσεις του Museally 7,5 x 4,5 εκ, μια θεαματική παρουσία που στηρίζεται από ένα εξαιρετικό βάρος 24,33 γραμμάρια. Το έργο τελειώνει μαεστρεμένα με σπάνιους διπλούς φούρνους από πραγματικό γυαλιστερό όνυχα μαύρο και κοσμείται από κεντρική καρδιά δουλεμένη λεπτομερώς, όλα συσκευασμένα σε συνθέσεις από χρυσό με χαρακτικά με νεύρα. Φέρει τη διπλή αρχική σφραγίδα εργαστηρίου με το φημισμένο ρόμβο του τεχνίτη.
Λεπτομερή Περιγραφή του Έργου
Στο διεθνές πλαίσιο των ιστορικών κοσμημάτων του 19ου αιώνα, τα σταυριά-μνήμη (Mourning Jewelry) αντιπροσωπεύουν κομμάτια εξαιρετικής λατρείας στη συλλογή. Αυτός ο πλειστηριασμός τοποθετείται στην κορυφή της κατηγορίας για την οπτική της σημασία, την complexity της κατασκευής και τη σπανιότητα του σχεδιασμού, προσφέροντας ένα εξαιρετικό παράδειγμα ραφής κοσμηματοποιίας που προοριζόταν για την υψηλή κοινωνία του 19ου αιώνα.
Η Μνημειακή Αρχιτεκτονική και η Κεντρική “Καρδιά”
Η οπτική επίδραση αυτού του σταυρού ορίζεται από τις μνημειακές αναλογίες του: 7,5 εκ ύψος και 4,5 εκ πλάτος. Απομακρύνεται από τους κλασικούς επίπεδους σταυρούς ή αυτούς από ένα ενιαίο σώμα, η αρχιτεκτονική αναπτύσσεται μέσω διπλών φούστων που σχηματίζονται από ζεύγη παραλληλίων κυλίνδρων από μαύρο όνυχα γυαλιστερού φινιρίσματος. Το πετρώδες δείχνει αδιαπέραστη γυάλινη λάμψη, δημιουργώντας αντίθεση με τα μεταλλικά φινιρίσματα.
Το πραγματικό κεντρικό σημείο ορατότητας και εννοιολογικά της έργου βρίσκεται στην κεντρική καρδιά: ένα τετράγωνο castone ανεβασμένο, επίσης εξ ολοκλήρου από μαύρο όνυχα, που λειτουργεί ως σημείο σύγκλισης των τεσσάρων διπλών άκρων. Στο ακριβές κέντρο αυτής της καρδιάς είναι εντοιχισμένο, σε τέλειο ανάγλυφο χρυσό, ένα λαμπερό σταυροφόρο διακοσμητικό (ή σταυρός με τρεις βελόνες), ένα αρχαίο αρχετυπικό και θρησκευτικό σύμβολο των οποίων οι άκρες τελειώνουν με μορφή τριφυλλιού. Αυτή η εφαρμοσμένη επεξεργασία πάνω σε μια πλάκα σκληρού πετρώματος απαιτούσε εξαιρετική χειροτεχνία για να εξασφαλιστεί η τέλεια αγκύρωση της μεταλλικής λεπτομέρειας χωρίς να διαταραχθεί η δομή του όνυχα.
Τεχνική Εργαστηρίου και Κάλυψη Κέλυφος Κενό
Η κατασκευή ακολουθεί την πολύπλοκη και αυστηρή τεχνική του “κελύφους κενού” του 19ου αιώνα: οι ανώτερες χρυσές καρδιάδες, οι τέλειες άκρες των άκρων και ο ζώνη που περιβάλλει την καρδιά του έργου κατασκευάστηκαν χειροποίητα με αντίστοιχες μεταλλικές ημι-καλύψεις, έπειτα συγκολλήθηκαν κατά μήκος της γραμμής συνδέσεως κατακόρυφα (ορατή στην προφίλ). Αυτή η εργασία απαιτούσε τη μέγιστη δεξιοτεχνία για να σφίξει τους κυλίνδρους μέσα σε σκληρή πέτρα χωρίς να σπάσουν, εξασφαλίζοντας μακροχρόνια σταθερότητα και ισορροπημένη φορητότητα.
Ιστορικοί σφραγίσματα Αρχιτεργάτη και Ποιότητα Μετάλλου
Ο αρχικός κρίκος αιώρησης είναι το έγγραφο ταυτότητας του κοσμήματος. Εμφανίζονται δύο ιστορικοί σφραγίδες εποχής, μεταξύ των οποίων ένα διακριτικό ρόμβος (τετράγωνο σώσει πιεσμένο). Στην αυστηρή νομοθεσία των γοητευτικών κοσμημάτων του 19ου αιώνα στη Γαλλία, ο ρόμβος ήταν το σφράγισμα αριστείας που προοριζόταν αποκλειστικά για τους Αρχιμάστορες και τα ateliers υψηλής παραγωγής, εξαιρώντας πλήρως βιομηχανικές ή σειριακές παραγωγές.
Στην επάνω μεριά του δαχτυλιδιού φαίνονται δύο ιστορικοί μάρτυρες δοκιμών με νάιλον. Αυτά τα κοπτικά ευφυΐας, κατασκευασμένα πριν από δεκαετίες, αποκαλύπτουν την ανώτατη ποιότητα της εργασίας: πρόκειται για επίστρωση χρυσού υψηλού πάχους (Doublé d'or), μια ευγενική τεχνική που προστάτεψε την εσωτερική ψυχή για πάνω από έναν αιώνα, διατηρώντας μια λάμψη, απόχρωση και θερμότητα που οι σύγχρονες ηλεκτρολυτικές επιστρώσεις ή ο χαμηλός χρυσός δεν μπορούν να φτάσουν ούτε κατά διάνοια.
Κατάσταση Διατήρησης
Το μενταγιόν διατηρείται σε εξαιρετικές συνθήκες αντίκας. Το μαύρο όνυχα δεν παρουσιάζει ρωγμές, σπάσιμο ή ρωγμές, διατηρώντας επιφάνεια καθρέφτη τέλεια τόσο στα φουστάνια όσο και στον κεντρικό castone. Το μέταλλο διατηρεί την υπέροχη και ζεστή αρχική πατίνα του χρόνου· οι ελάχιστες φθορές και οι μικροσκοπικές σκονισμένες ζώνες λόγω παλαιών σωληνώσεων του 19ου αιώνα τεκμηριώνουν την ιστορική αυθεντικότητα.
Τεχνικές Προδιαγραφές για τον Καταλόγο
Τύπος: Μενταγιόν / Σταυρός Μνημοσύνης Μνημειακός (Mourning Jewelry)
Εποχή: Ύστερος Βικτωριανός / Στυλ Ναπολέοντα Γ΄ (Περί το 1880)
Διαστάσεις: 7,5 εκ ύψος (συμπεριλαμβανομένου του δαχτυλιδιού) x 4,5 εκ πλάτος
Συνολικό βάρος: 24,33 γραμμάρια (εξαιρετικά υψηλό για τον τύπο)
Απο provenance: Γαλλία (Atelier Κατασκευή / Ιστορική Υψηλή Χρυσοχοΐα)
Λεπτομέρεια Κεντρικό: Τετράγωνη καρδιά από όνυχα με χαραγμένο χρυσό σταυρό στο χείλος βολβώδες, εφαρμόζεται χειροτεχνικά.
Υλικά: Αυθεντικό γυαλιστερό μαύρο όνυχα κομμένο σε σωληνοειδή κυλινδρική και πλάκα; φινιρίσματα σε μεταλλικά υψηλότερου πάχους χρυσού εποχής.
Σφραγίδες: Διπλή αρχική σφραγίδα στο δαχτυλίδι αιώρησης, περιλαμβάνοντας την σφραγίδα του τεχνίτη σε ρόμβο.
Ιστορίες και Κρυφές Σημασίες (Storytelling για τη Δημοπρασία)
Η Τίτση Διαστάσεων: Κατά τον 19ο αιώνα, το μέγεθος ενός σταυρού μνήμης καθόριζε με σαφήνεια τη κοινωνική θέση αυτού που τον φορούσε και το βαθμό συγγενείας με τον αποθανόντα. Σταυροί μνημειακοί που ξεπερνούσαν τα 7 εκατοστά ήταν σπάνια, πολυτελή και αρκετά ακριβά. Προορίζονταν αποκλειστικά για ευγενείς και κυρίες της υψηλής αστικής τάξης, που τους φόραγαν πάνω από περίτεχνα κροσόνια δαντελένια ή μακριά κορδέλες από βελούδο μαύρο για να σπάσουν την αυστηρή ομοιομορφία των ενδύματα τελετής.
Το Σύμβολο της Κεντρικής Καρδιάς και του Σταυρού με Τρεις Λεπτές Άκρες: Στον αλληγορικό γλώσσα του 19ου αιώνα, η καρδιά του σταυρού (το ακριβές κέντρο του κοσμήματος) αντιπροσώπευε την ψυχή του αποθανόντος διαχειριστή της μνήμης. Ο μικρός σταυρός με τρεις άκρες που εφαρμόζεται εντός του τετραγώνου δεν είχε μόνο θρησκευτική λειτουργία, αλλά οι άκρες με τριφύλλι συνόδευαν τις τρεις θεολογικές αρετές: Πίστη, Ελπίδα και Αγαπή. Ήταν μια οπτική υπόσχεση πίστης και μελλοντικής αιώνιας επανένωσης.
Η Μυστική Γλώσσα των Διπλών Φούσκων: Στην πολύπλοκη και ρομαντική συμβολική συναισθηματική βικτοριανή παράδοση, ο μορφή δύο κυλίνδρων παράλληλων αποκαλύπτει ένα συναισθηματικό τραύμα. Εκφράζει την έννοια των «Ψυχών-Ταίρια» ή του κοινό δρόμου. Συμβολίζει δύο οντότητες που προήλθαν για να τρέξουν η μια πλάι στην άλλη, ενωμένες στη γη και άρρηκτα συνδεδεμένες στη μνήμη, ακόμη και όταν μια από αυτές έχει περάσει τα όρια της επίγειας ζωής.
Το Θρίαμβος του Μαύρου Όνυχα: Το γυαλιστερό όνυχα ήταν το εκλεκτό πετράδι της φάσης του «μέσου πένθους». Σε αντίθεση με το πιο κοινό γυάλισμα, η επιφάνεια καθρέφτης του όνυχα είχε μελετηθεί ειδικά για να αιχμαλωτίσει και να αντανακλά το φως του δωματίου. Αυτό σήμαινε ελπίδα, το τέλος των μηνών απόλυτης απομόνωσης και την σταδιακή επιστροφή της καρδιάς της χήρας στο φως της κοινωνικής ζωής.
Η Ακρίβεια της Διπλής Αρχικής Σφράγισης Εργαστηρίου: Ο νόμος για τα πολύτιμα μέταλλα στη Γαλλία ήταν ο αυστηρότερος στην Ευρώπη. Αναγκάζοντας έναν δάσκαλο του atelier να εγχαράξει και τη δική του προσωπική ετικέτα σε ρόμβο και το σήμα ελέγχου, εξασφάλιζε στον αγοραστή ότι το αντικείμενο τηρούσε τα υψηλότερα πρότυπα κατασκευής της εποχής, διαφοροποιώντας ριζικά αυτά τα έργα τέχνης που παραγγέλθηκαν από τις πιο ακριβές παραγωγές του τέλους του αιώνα.
Η μόδα της Βασίλισσας Βικτώριας: Ολόκληρη αυτή η ροή στυλιστικής επιρροής οφείλει την τεράστια διάδοσή της στη Βασίλισσα Βικτώρια της Αγγλίας. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του συζύγου της, του Πρίγκιπα Αλμπέρ, το 1861, η βασίλισσα φορούσε μαύρο για τα επόμενα σαράντα χρόνια. Η αυλή και η ολόκληρη Ευρωπαϊκή υψηλή κοινωνία (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας της αυλής Ναπολέοντα Γ΄) ακολούθησε αυστηρά το κοινωνικό πρωτόκολλο. Τα πολύχρωμα κοσμήματα απαγορεύτηκαν και τα μόνα διακοσμητικά που επιτρεπόταν έγιναν τα μαύρα χρυσά έργα τέχνης.