Μια ξύλινη μάσκα - Molo - Bobo - Μπουρκίνα Φάσο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
15
ώρες
46
λεπτά
54
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 54
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 450 - € 550
 | 54 € | |
|---|---|---|
 | 49 € | |
| 40 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137455 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Αρχική ξύλινη μάσκα Molo Μπομπό από Μπουρκίνα Φάσο, προέλευση Bondokui Region, ύψος 96 cm, βάρος 3,5 kg, με βάση, σε εύλογη κατάσταση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μάσκα Molo Molo (Bobo) A Molo, Σ region Bondokui, Μπορκίνα Φάσο. Συμπεριλαμβάνει στήριξη.
Η μάσκα Molo (ή Sô Molo), πιθανώς σε στυλ Kurumari, σκαλισμένη από την ιεραρχία των χαλκοσκαλιστών του λαού Bobo στη Μπορκίνα Φάσο, διαθέτει μια εξαιρετικά γεωμετρική και κάθετη αισθητική. Το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από ορθογώνιο, μακρύ και επίπεδο σχήμα, σκαλισμένο καθπέρα όπως «υδραγωγείο». Τα μάτια απεικονίζονται με έναν πολύ μινιμαλιστικό τρόπο ως δύο απλά τρύπια με γεωμετρικές κατόψεις. Το πάνω τμήμα του προσώπου καμπυλώνεται προς τα πάνω για να διαμορφώσει ένα κράνος που ταιριάζει στο κεφάλι του φορέα, συνήθως κορυφωμένο από μια μικρή κεντρική κορυφή. Σχεδόν πάντα κοσμείται με δύο τεράντις, λεπτές κέρατα που καμπυλώνουν προς τα εμπρός, συμβολίζοντας τη δύναμη του αντιλόπης. Στο βασικό του ρινικό ύψωμα συχνά υπάρχει ένα στυλιζαρισμένο ράμφος (όπως του κρεμώδους βούβα) ή μια μικρή κωνική προεξοχή που αντιπροσωπεύει τον ομφαλό—ή το στόμα, αν η μάσκα ενσωματώνει μια θηλυκή οντότητα.
Η επιφάνεια του ξύλου είναι σκαλισμένη με βαθιά γεωμετρικά σχέδια, κυρίως τρίγωνα και οστεώδεις τομές σε σχήμα ραχούλας. Αυτά τα μοτίβα ενισχύονται παραδοσιακά με εναλλάξ αντίθετες χρωστικές ουσίες: λευκή (καολίνη), κόκκινη ( ώχρα) και μαύρη (άνθρακα), δημιουργώντας δυναμικό οπτικό ρυθμό σχεδιασμένο να αιχμαλωτίζει το φως κατά τη διάρκεια τελετουργικών χορών. Το πίσω μέρος της μάσκας είναι βαθιά κοίλο με τη μορφή χώνης για να προσαρμόζεται στα χαρακτηριστικά του προσώπου του φορέα. Η εσωτερική επιφάνεια reveals την ακατέργαστη υφή του νεῦρου και φθαρμένου ξύλου, χωρίς τις διακοσμητικές χρωστικές που φαίνονται στην εξωτερική επιφάνεια. Πλήθος μικρών κυκλικών οπών τρυπιούνται ομοιόμορφα κατά μήκος όλου του μήκους της άνω άκρης και των πλευρικών ακμών. Αυτές οι οπές χρησιμοποιήθηκαν για τη ραφή ενός κεφαλόδεσμου από φυτικά νημάτια ή ύφασμα προκειμένου να καλυφθεί πλήρως το κεφάλι του φορέα.
Οι μάσκες molo χρησιμοποιήθηκαν από τους χαλκουργούς των Bobo κατά τη διάρκεια των μύήσεων για να αντιπροσωπεύσουν το Θεό Dwo, πνεύμα του νέου ζωή και της ανάπτυξης την άνοιξη. Το μακρύ ορθογώνιο πρόσωπο και τα δυνατά κάθετα κέρατα είναι αρκετά τυπικά για τον τύπο που ονομάζεται molo, ένας από τους σημαντικότερους και ιερότερους από όλες τις μάσκες Bobo. Οι εμφανίσεις των Bobo είναι πολύ αθλητικές, με βίαιη περιστροφή με τέτοιο τρόπο που η μάσκα μπορεί ακόμη και να πετάξει από το κεφάλι του εκτελεστή, και κρατείται στη θέση μόνο από τη σταθερή λαβή του σε μια νηματώδη χειρολαβή πίσω από το πιγούνιο.
" Ανάμεσα στους Bobo, οι συνταξιοδοτημένες μάσκες δεν τοποθετούνται σε θυσιαστήρια ως οχήματα αποδοχής θυσιών, αλλά αποθηκεύονται αιώνια στις οπές της wasa, του οίκου ιερής προγόνου της οικογένειας. Ο Le Moal πιστεύει ότι πολλές από αυτές τις συνταξιοδοτήσεις υπερβαίνουν τον αιώνα σε ηλικία." Thomas G. B. Wheelock
G. Le Moal, Les Bobo: Nature et Fonction des Masques (Παρίσι: Office de la Recherche Scientifique Outre Mer, 1980). C. Roy, Art of the Upper Volta Rivers (Meudon: Chaffin, 1987), Roy, Christopher & Thomas G. B. Wheelock, Burkina Faso Land of the Flying Masks. The Thomas G. B. Wheelock Collection, 2007; 416.
Lit. Collection Thomas Wheelock, The Flying Masks of Burkina Faso, σελ. 416 επ.
Για σχετιζόμενα αντίτυπα απεικονιζόμενα στον Roy, 1987, αρ. 282 σελ. 329 και αρ. 298 σελ. 334, ομοιότητα με τη μάσκα Syekele, που περιγράφει ο Wheelock, 2007, πλάκα 173 και 174/175, αντίτυπα σε πλυματισμένη κατάσταση, πλάκα 185 ονομάζεται Bolon μάσκα.
Ορισμένες από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής Wassiu
M*A*Z*1*5*5*4*9*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρείχει την τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιεσδήποτε απαραίτητες άδειες είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜάσκα Molo Molo (Bobo) A Molo, Σ region Bondokui, Μπορκίνα Φάσο. Συμπεριλαμβάνει στήριξη.
Η μάσκα Molo (ή Sô Molo), πιθανώς σε στυλ Kurumari, σκαλισμένη από την ιεραρχία των χαλκοσκαλιστών του λαού Bobo στη Μπορκίνα Φάσο, διαθέτει μια εξαιρετικά γεωμετρική και κάθετη αισθητική. Το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από ορθογώνιο, μακρύ και επίπεδο σχήμα, σκαλισμένο καθπέρα όπως «υδραγωγείο». Τα μάτια απεικονίζονται με έναν πολύ μινιμαλιστικό τρόπο ως δύο απλά τρύπια με γεωμετρικές κατόψεις. Το πάνω τμήμα του προσώπου καμπυλώνεται προς τα πάνω για να διαμορφώσει ένα κράνος που ταιριάζει στο κεφάλι του φορέα, συνήθως κορυφωμένο από μια μικρή κεντρική κορυφή. Σχεδόν πάντα κοσμείται με δύο τεράντις, λεπτές κέρατα που καμπυλώνουν προς τα εμπρός, συμβολίζοντας τη δύναμη του αντιλόπης. Στο βασικό του ρινικό ύψωμα συχνά υπάρχει ένα στυλιζαρισμένο ράμφος (όπως του κρεμώδους βούβα) ή μια μικρή κωνική προεξοχή που αντιπροσωπεύει τον ομφαλό—ή το στόμα, αν η μάσκα ενσωματώνει μια θηλυκή οντότητα.
Η επιφάνεια του ξύλου είναι σκαλισμένη με βαθιά γεωμετρικά σχέδια, κυρίως τρίγωνα και οστεώδεις τομές σε σχήμα ραχούλας. Αυτά τα μοτίβα ενισχύονται παραδοσιακά με εναλλάξ αντίθετες χρωστικές ουσίες: λευκή (καολίνη), κόκκινη ( ώχρα) και μαύρη (άνθρακα), δημιουργώντας δυναμικό οπτικό ρυθμό σχεδιασμένο να αιχμαλωτίζει το φως κατά τη διάρκεια τελετουργικών χορών. Το πίσω μέρος της μάσκας είναι βαθιά κοίλο με τη μορφή χώνης για να προσαρμόζεται στα χαρακτηριστικά του προσώπου του φορέα. Η εσωτερική επιφάνεια reveals την ακατέργαστη υφή του νεῦρου και φθαρμένου ξύλου, χωρίς τις διακοσμητικές χρωστικές που φαίνονται στην εξωτερική επιφάνεια. Πλήθος μικρών κυκλικών οπών τρυπιούνται ομοιόμορφα κατά μήκος όλου του μήκους της άνω άκρης και των πλευρικών ακμών. Αυτές οι οπές χρησιμοποιήθηκαν για τη ραφή ενός κεφαλόδεσμου από φυτικά νημάτια ή ύφασμα προκειμένου να καλυφθεί πλήρως το κεφάλι του φορέα.
Οι μάσκες molo χρησιμοποιήθηκαν από τους χαλκουργούς των Bobo κατά τη διάρκεια των μύήσεων για να αντιπροσωπεύσουν το Θεό Dwo, πνεύμα του νέου ζωή και της ανάπτυξης την άνοιξη. Το μακρύ ορθογώνιο πρόσωπο και τα δυνατά κάθετα κέρατα είναι αρκετά τυπικά για τον τύπο που ονομάζεται molo, ένας από τους σημαντικότερους και ιερότερους από όλες τις μάσκες Bobo. Οι εμφανίσεις των Bobo είναι πολύ αθλητικές, με βίαιη περιστροφή με τέτοιο τρόπο που η μάσκα μπορεί ακόμη και να πετάξει από το κεφάλι του εκτελεστή, και κρατείται στη θέση μόνο από τη σταθερή λαβή του σε μια νηματώδη χειρολαβή πίσω από το πιγούνιο.
" Ανάμεσα στους Bobo, οι συνταξιοδοτημένες μάσκες δεν τοποθετούνται σε θυσιαστήρια ως οχήματα αποδοχής θυσιών, αλλά αποθηκεύονται αιώνια στις οπές της wasa, του οίκου ιερής προγόνου της οικογένειας. Ο Le Moal πιστεύει ότι πολλές από αυτές τις συνταξιοδοτήσεις υπερβαίνουν τον αιώνα σε ηλικία." Thomas G. B. Wheelock
G. Le Moal, Les Bobo: Nature et Fonction des Masques (Παρίσι: Office de la Recherche Scientifique Outre Mer, 1980). C. Roy, Art of the Upper Volta Rivers (Meudon: Chaffin, 1987), Roy, Christopher & Thomas G. B. Wheelock, Burkina Faso Land of the Flying Masks. The Thomas G. B. Wheelock Collection, 2007; 416.
Lit. Collection Thomas Wheelock, The Flying Masks of Burkina Faso, σελ. 416 επ.
Για σχετιζόμενα αντίτυπα απεικονιζόμενα στον Roy, 1987, αρ. 282 σελ. 329 και αρ. 298 σελ. 334, ομοιότητα με τη μάσκα Syekele, που περιγράφει ο Wheelock, 2007, πλάκα 173 και 174/175, αντίτυπα σε πλυματισμένη κατάσταση, πλάκα 185 ονομάζεται Bolon μάσκα.
Ορισμένες από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής Wassiu
M*A*Z*1*5*5*4*9*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρείχει την τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης που γνωρίζει για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιεσδήποτε απαραίτητες άδειες είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Molo
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Bobo
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
96 cm
Βάρος
3.5 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
