Μια ξύλινη μάσκα - Bassa - Dan - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
19
ώρες
21
λεπτά
06
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 28
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 330
 | 28 € | |
|---|---|---|
 | 19 € | |
| 10 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137455 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο μάσκας από την Ακτή Ελεφαντοστού στη ζωή Dan Bassa, με τίτλο A wooden mask, συνοδεύεται από βάση, ύψος 29 cm, βάρος 1,5 kg, σε εύλογη κατάσταση και αυθεντικό.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μάσκα Dan Bassa, περιοχή Biankouma, Ακτή Ελεφαντοστού. Συμπεριλαμβάνεται βάση
Αυτή η σκαλισμένη ξύλινη μάσκα αποτελεί παράδειγμα των αισθητικών προδιαγραφών μιας «διαβατήριας» ή τελετουργικής μάσκας από την πολιτισμική ομάδα Dan-Bassa, γηγενής στα δάση της Λιβερίας και της Ακτής Ελεφαντοστού. Το σχέδιό της συνδυάζει την ρευστή κομψότητα της τέχνης των Νταάν με τη γωνιώδη γεωμετρία που χαρακτηρίζει τους γλύπτες Μπάσα. Η άνω δομή στο πάνω μέρος της κρανιακής χώρας αποδίδεται με σημαντικό όγκο. Διαθέτει ένα επιπλέον, παραδοσιακό, εξελιγμένο χτένισμα, δομημένο από τέσσερις ή πέντε ψηλούς, παράλληλους, οριζόντιους κόμβους. Οι πλεγμένες λεπτομέρειες κάθε κόμβου έχουν λεία υφή με μικρές, στενά διακείμενες εγκάρσιες τομές που προσομοιώνουν τον πυκνό πλέξιμο κλώνων μαλλιών, ενώ τελειώνουν σε μικρές χάντρες κατά μήκος της άκρης του μετώπου. Το μακρύ πρόσωπο έχει μια αντίστροφη ωοειδή φόρμα που στενεύει προς τα κάτω, καταλήγοντας σε ένα μακρύ, αιχμηρό πιόνι που προεξέχει προς τα εμπρός. Τα κλειστά μάτια παριστάνονται με μεγάλα, χαμηλωμένα, λείο-φορεμένα βλέφαρα σε μορφή αμυγδαλής, αποδοσμένα με τακτές τομές σε ανάγλυφο που τονίζουν μια έκφραση ύπνου ή πνευματικής ενδοσκόπησης. Μια μακριά, ευθεία μύτη κόβει κάθετα το πρόσωπο. Γέφυρα της μύτης κοσμείται με λεπτές γεωμετρικές τομές σε πλέγμα ή ραβδωτό μοτίβο, ένα επαναλαμβανόμενο στυλιστικό χαρακτηριστικό σε μάσκες Gela ή Geh-Naw Bassa. το στόμα είναι ελαφρώς ανοιχτό, περιτριγυρισμένο από παχιές, οριζόντιες σωληνωτές πτυχές που αποκαλύπτουν ένα εσωτερικό κενό. Τα καλαίσθητα αυτιά, δεξιά και αριστερά της κεφαλής, ξεχωρίζουν σε ανάγλυφο, σκαλισμένα με έναν απλό, καμπύλο τρόπο. Ολόκληρο το αντικείμενο καλύπτεται από μια σκούρα καφέ, σχεδόν μαύρη πατίνα, η γυαλιστερή και σατινής όψη σε ορισμένα σημεία επιβεβαιώνει την ηλικία του ξύλου και τη ρούσι-τελετουργική χρήση του.
"Οι λαοί Μπάσσα κατοικούν την κεντρική θαλάσσια/παραθαλάσσια περιοχή της Λιβερίας. Διαθέτουν αρκετές κρυφές κοινωνίες τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες, και ορισμένες κοινωνίες φέρουν κοινωνικά σημαντικές λειτουργίες μάσκας. Η μάσκα geh-naw χρησιμοποιείται από τη Νορ Κοινωνία. Είναι στερεωμένη σε μια καλαθοπλεκτή σκελετό και φοριέται στο μέτωπο πάνω από ένα ύφασμα και ραφία κοστούμι κατά τη διάρκεια τελετών ενηλικίωσης για αγόρια. Ο χορευτής γλιστρά γύρω στο ρυθμό των κρουστών, βλέποντας μόνο μέσα από πιάσεις στη λαβή που στηρίζει τη μάσκα." Πηγή: Second Face Museum of Cultural Masks
Οι μάσκες Dan έχουν τεκμηριωθεί ως το σώμα τουλάχιστον δώδεκα καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων. Μεταξύ αυτών οι Ντεανγκλέ, που δραπετεύει από τα χωριά από τα στρατόπεδα έναρξης για να ζητήσει φαγητό από τις γυναίκες· Τανγκάλε και Μάμπλε, που διασκεδάζουν μέσω μιας ποικιλίας αισθητικά ευχάριστων χορών, σκετς και μίμων· Γκιουγεζε, του οποίου η μάσκα φοριέται από τον πρωταθλητή δρομέα σε αγώνες· και Μπουγκλ, που ιστορικά οδηγεί άνδρες στη μάχη.
Αφού αποκοπούν από τα πλαίσια απόδοσης τους, οι μορφές μάσκας γίνονται δύσκολο να αναγνωριστούν. Οι εμφανίσεις των μασκών Bete και Wee μπορεί να εκτείνονται σε καριέρες πολλών γενεών φορετών, συμβάλλοντας στον ιερότερο ρόλο αυτών των αντικειμένων. Η ζωτικότητα ενός masquerade μπορεί επίσης να μεταφερθεί από μια μορφή μάσκας σε άλλη. Με την πάροδο του χρόνου, οποιαδήποτε σεβαστή μάσκα Dan μπορεί τελικά να ανυψωθεί στην κατηγορία gunagle, τη μάσκα που αντιπροσωπεύει ένα γειτονιά χωριού, ή gle wa, μια δικανική μάσκα.» Τίτλος: The Arts of the Dan in the West Africa, Εμπέρχαρντ Φίσερ και Χανς Χίμηλχμπερ, 1984
Βιβλιογραφία (Επιλογή)
Εμπέρχαρντ Φίσερ, Dan: People and Masks in the Ivory Coast, Ζυρίχη 1976.
Ντινεήλ Μπ. Ριντ, Dan Ge Performance: Masks and Music in Contemporary Ivory Coast, Μπίλινγκτον 2003.
Ανίτα Τζ. Γκλέιζε, Art and Death in a Senufo Village, Μπίλινγκτον 1981.
Χερμπερτ Μ. Κολ, Icons: Ideals and Power in the Art of Africa, Ουάσιγκτον, 1989.
Σούζαν Μ. Βόγκλ, Africa Explores: 20th Century African Art, Νέα Υόρκη 1991.
Ζακ Κερτσαζέ, Ζαν-Λουί Ποντρά, και Λουκέν Στεφάν, African Art, Παρίσι 1988.
Μερικές από τις πληροφορίες είναι παραγόμενες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Μαρτυρας: Bakari
M*A*Ζ*1*6*1*6*9*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο απέκτησε με νόμιμο τρόπο. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να προσκομίσει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πουλήσει/εξάγει το αντικείμενο αυτό. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες θα υπάρξουν/θα οργανωθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜάσκα Dan Bassa, περιοχή Biankouma, Ακτή Ελεφαντοστού. Συμπεριλαμβάνεται βάση
Αυτή η σκαλισμένη ξύλινη μάσκα αποτελεί παράδειγμα των αισθητικών προδιαγραφών μιας «διαβατήριας» ή τελετουργικής μάσκας από την πολιτισμική ομάδα Dan-Bassa, γηγενής στα δάση της Λιβερίας και της Ακτής Ελεφαντοστού. Το σχέδιό της συνδυάζει την ρευστή κομψότητα της τέχνης των Νταάν με τη γωνιώδη γεωμετρία που χαρακτηρίζει τους γλύπτες Μπάσα. Η άνω δομή στο πάνω μέρος της κρανιακής χώρας αποδίδεται με σημαντικό όγκο. Διαθέτει ένα επιπλέον, παραδοσιακό, εξελιγμένο χτένισμα, δομημένο από τέσσερις ή πέντε ψηλούς, παράλληλους, οριζόντιους κόμβους. Οι πλεγμένες λεπτομέρειες κάθε κόμβου έχουν λεία υφή με μικρές, στενά διακείμενες εγκάρσιες τομές που προσομοιώνουν τον πυκνό πλέξιμο κλώνων μαλλιών, ενώ τελειώνουν σε μικρές χάντρες κατά μήκος της άκρης του μετώπου. Το μακρύ πρόσωπο έχει μια αντίστροφη ωοειδή φόρμα που στενεύει προς τα κάτω, καταλήγοντας σε ένα μακρύ, αιχμηρό πιόνι που προεξέχει προς τα εμπρός. Τα κλειστά μάτια παριστάνονται με μεγάλα, χαμηλωμένα, λείο-φορεμένα βλέφαρα σε μορφή αμυγδαλής, αποδοσμένα με τακτές τομές σε ανάγλυφο που τονίζουν μια έκφραση ύπνου ή πνευματικής ενδοσκόπησης. Μια μακριά, ευθεία μύτη κόβει κάθετα το πρόσωπο. Γέφυρα της μύτης κοσμείται με λεπτές γεωμετρικές τομές σε πλέγμα ή ραβδωτό μοτίβο, ένα επαναλαμβανόμενο στυλιστικό χαρακτηριστικό σε μάσκες Gela ή Geh-Naw Bassa. το στόμα είναι ελαφρώς ανοιχτό, περιτριγυρισμένο από παχιές, οριζόντιες σωληνωτές πτυχές που αποκαλύπτουν ένα εσωτερικό κενό. Τα καλαίσθητα αυτιά, δεξιά και αριστερά της κεφαλής, ξεχωρίζουν σε ανάγλυφο, σκαλισμένα με έναν απλό, καμπύλο τρόπο. Ολόκληρο το αντικείμενο καλύπτεται από μια σκούρα καφέ, σχεδόν μαύρη πατίνα, η γυαλιστερή και σατινής όψη σε ορισμένα σημεία επιβεβαιώνει την ηλικία του ξύλου και τη ρούσι-τελετουργική χρήση του.
"Οι λαοί Μπάσσα κατοικούν την κεντρική θαλάσσια/παραθαλάσσια περιοχή της Λιβερίας. Διαθέτουν αρκετές κρυφές κοινωνίες τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες, και ορισμένες κοινωνίες φέρουν κοινωνικά σημαντικές λειτουργίες μάσκας. Η μάσκα geh-naw χρησιμοποιείται από τη Νορ Κοινωνία. Είναι στερεωμένη σε μια καλαθοπλεκτή σκελετό και φοριέται στο μέτωπο πάνω από ένα ύφασμα και ραφία κοστούμι κατά τη διάρκεια τελετών ενηλικίωσης για αγόρια. Ο χορευτής γλιστρά γύρω στο ρυθμό των κρουστών, βλέποντας μόνο μέσα από πιάσεις στη λαβή που στηρίζει τη μάσκα." Πηγή: Second Face Museum of Cultural Masks
Οι μάσκες Dan έχουν τεκμηριωθεί ως το σώμα τουλάχιστον δώδεκα καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων. Μεταξύ αυτών οι Ντεανγκλέ, που δραπετεύει από τα χωριά από τα στρατόπεδα έναρξης για να ζητήσει φαγητό από τις γυναίκες· Τανγκάλε και Μάμπλε, που διασκεδάζουν μέσω μιας ποικιλίας αισθητικά ευχάριστων χορών, σκετς και μίμων· Γκιουγεζε, του οποίου η μάσκα φοριέται από τον πρωταθλητή δρομέα σε αγώνες· και Μπουγκλ, που ιστορικά οδηγεί άνδρες στη μάχη.
Αφού αποκοπούν από τα πλαίσια απόδοσης τους, οι μορφές μάσκας γίνονται δύσκολο να αναγνωριστούν. Οι εμφανίσεις των μασκών Bete και Wee μπορεί να εκτείνονται σε καριέρες πολλών γενεών φορετών, συμβάλλοντας στον ιερότερο ρόλο αυτών των αντικειμένων. Η ζωτικότητα ενός masquerade μπορεί επίσης να μεταφερθεί από μια μορφή μάσκας σε άλλη. Με την πάροδο του χρόνου, οποιαδήποτε σεβαστή μάσκα Dan μπορεί τελικά να ανυψωθεί στην κατηγορία gunagle, τη μάσκα που αντιπροσωπεύει ένα γειτονιά χωριού, ή gle wa, μια δικανική μάσκα.» Τίτλος: The Arts of the Dan in the West Africa, Εμπέρχαρντ Φίσερ και Χανς Χίμηλχμπερ, 1984
Βιβλιογραφία (Επιλογή)
Εμπέρχαρντ Φίσερ, Dan: People and Masks in the Ivory Coast, Ζυρίχη 1976.
Ντινεήλ Μπ. Ριντ, Dan Ge Performance: Masks and Music in Contemporary Ivory Coast, Μπίλινγκτον 2003.
Ανίτα Τζ. Γκλέιζε, Art and Death in a Senufo Village, Μπίλινγκτον 1981.
Χερμπερτ Μ. Κολ, Icons: Ideals and Power in the Art of Africa, Ουάσιγκτον, 1989.
Σούζαν Μ. Βόγκλ, Africa Explores: 20th Century African Art, Νέα Υόρκη 1991.
Ζακ Κερτσαζέ, Ζαν-Λουί Ποντρά, και Λουκέν Στεφάν, African Art, Παρίσι 1988.
Μερικές από τις πληροφορίες είναι παραγόμενες από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Μαρτυρας: Bakari
M*A*Ζ*1*6*1*6*9*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο απέκτησε με νόμιμο τρόπο. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να προσκομίσει την τεκμηρίωση που απαιτείται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πουλήσει/εξάγει το αντικείμενο αυτό. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες θα υπάρξουν/θα οργανωθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Bassa
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dan
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
29 cm
Βάρος
1.5 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
