Ένα ξύλινο γλυπτό - Senufo - Ακτή Ελεφαντοστού
04
ημέρες
02
ώρες
32
λεπτά
21
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 750
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 2,100 - € 2,500
 | 750 € | |
|---|---|---|
 | 700 € | |
| 650 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137514 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μια Senufo φυσική φιγούρα από το Deble, περιοχή Tingrela, Ακτή Ελεφαντορίου.
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό Déblé (ή κτυπητήρι ρυθμού) απεικονίζει μια στιλιζαρισμένη γυναικεία φιγούρα που χρησιμοποιεί η μυστική κοινωνία Poro. Το πρόσωπο έχει λείο, κοίλο προφίλ, σε σχήμα καρδιάς ή ημσελήνου, χαρακτηριστικό της αγαλματοποίησης Senufo. Μια μακριά, λεπτή, μυτερή μύτη διαιρεί το πρόσωπο κατά μήκος του κέντρου, υπαινίσσεται ένα εξέχον στόμα. Η κορυφή του κρανίου τιμάται από ένα ψηλό, στενό και εξαιρετικά υφασμένο στέμμα σαγκίτας, μιμούμενο ένα παραδοσιακό λουρί κεφαλής στολισμένο με κοκκινωπά κόκκαλα πάνω σε μαύριστο λάτεξ. Το κεφάλι στηρίζεται σε έναν στιβαρό, μακρύ λαιμό, σημαδεμένο στη βάση του με ένα κολάρο ή μια ανασηκωμένη πτυχούλα. Ο κορμός είναι εξαιρετικά παρατεταμένος, κάθετος και σωληνοειδής. Δύο σταθερά, μυτερά και κωνικά στήθη χαράσσονται σε ανάγλυφο πάνω στο άνω στήθος, διακοσμημένα με λεπτές ευθείες ουλές. Τα μακριά, λεπτά χέρια εκτείνονται από τον κορμό, σχηματίζοντας δύο μεγάλα συμμετρικά βρόχια. Τα στιλιζαρισμένα χέρια ακουμπούν τον κατώτερο κοιλιακό χώρο, λίγο πάνω από μια περιοχή γεννητικών οργάνων υφασμένη με μικρά γεωμετρικά σχέδια σε ένα φιδωτό ή κουαρτέτο σχέδιο. Το κάτω μέρος διαθέτει κοντές, ευτραφείς πόδια, γονατισμένες, που αντίκεινται στην παράταση του κορμού. Τα πόδια ενώνονται σε μια παχιά, βαριά, κυλινδρική βάση σε σχήμα γαστρακίου. Αυτό το τεράστιο τμήμα κάποτε χρησιμοποιούνταν για να χτυπά το έδαφος ρυθμικά, ώστε να σηματοδοτεί τον ρυθμό των κηδειών και των αγροτικών τελετών. Ολόκληρο το μονοκόρυφο κομμάτι φέρει σκούρα, ομαλή και λαμπερή πατίνα στους γράφεις (χέρια και κορμός), με ίχνη ρωγμών, ενώ η βάση έχει πιο τραχύ, όψη φθαρμένη λόγω τελετών με αντίκρουση στο έδαφος.
Ορισμένες στατιστικές ομοιότητες με τον Senufo Pounder (90,5 εκ.) του Μουσείου Fabre, Γαλλία/Μουσείο Κλιβλαντ, Οχάιο, ΗΠΑ, που έχει πιο ήπιες και λιγότερο εχθρικές μορφές, Προέρχεται από την ίδια περιοχή (προτελευταία φωτογραφική αλληλουχία).
Μουσείο Fabre; Μουσείο του Κλιβλαντ; Βόλφγκανγκ Γάινενικέ
Πηγή: Σούζαν Ελιζαμπεθ Γκαλιαρντίνι, Μουσείο Κλιβλαντ, Οχάιο, ΗΠΑ. Senufo Unbound, σελ. 46/47 (κυρίως γνωστή είναι η «Δυτική Προέλευση», στην περιγραφή διαβάζουμε «άγνωστος καλλιτέχνης». Ίσως θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια μετααποικιακή, δυτική οπτική της Αφρικής, γιατί οι δημιουργοί αυτών των γλυπτών δεν θεωρούν τους εαυτούς τους «καλλιτέχνες» στην Αφρική. Είναι τεχνίτες, συχνά σιδεράδες, οι οποίοι, αν και ενσωματωμένοι σε κοινότητες χωριών, συνήθως ζουν στα περίχωρα των χωριών. Το να μάθουμε πού βρίσκονται αυτά τα χωριά και πώς οι γλύπτες επηρέασαν ο ένας τον άλλον ίσως αποκαλύψει περισσότερα για την Αφρική από μια «οικογενειακή δέντρο» δυτικών ιδιοκτητών. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι οι ανθρωπολόγοι διεξάγουν πεδινές έρευνες στην Αφρική αντί να διευθύνουν μουσεία που επηρεάζονται από το εμπόριο τέχνης.
Βιβλιογραφία: Διδασκαλία του Δρ. Γκόττσαλκ, «der Originalzustand.. Wo ist er geblieben?» Γκοτσμαλκ Μπούρκχαρντ, «Senufo, Massa und die Statuen des poro» 2002: σελ. 43; Glaze Anita J., «Art and Death in a Senufo Village», Indiana University Press, Bloomington 1981. Ένα σχετικό αντίστοιχο: Robert Goldwater, Senufo Sculpture from West Africa, New York, 1964, εικ. 88 και 88α, Werner Gillon, Collecting African Art, London, 1979, σελ. 50, εικ. 38 William Rubin, «Primitivism» στη Τέχνη του 20ού αιώνα: Συγγένεια της Λατρευτικής και της Μοντέρνας, Νέα Υόρκη, 1984, τόμ. 1, σελ. 131 William Rubin, Le Primitivisme dans l’art du 20e siècle. Les artistes modernes devant l’art tribal, Παρίσι, 1987, σελ. 131 Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat και Lucien Stéphan, L'art africain, Παρίσι, 1988, σελ. 82, πλ. 34, Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat, και Lucien Stéphan (επιμ.), Die Kunst des Schwarzen Afrika, Φρίμπουργκ, 1989, σελ. 80, πλ. 34 Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat και Lucien Stéphan, Art of Africa, Νέα Υόρκη, 1993, σελ. 82, πλ. 34 Mary H. Nooter, Secrecy: African Art that Conceals and Reveals, Νέα Υόρκη, 1993, σελ. 155, καταλόγ. 79.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής Bakari
M*A*Z*1*6*3*1*8*
Σύμφωνα με τον Gottschalk, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει τυπολογία του Senufo Déblé, αυτά τα παραδείγματα πιθανότατα θα υποβάλλονταν στην ομάδα των kulibèlè και όχι των fonombèlè.
"Während die ersteren (fonombèlè) entweder wegen mangelnder Fähigkeit zu feinerer Arbeit (the fonombèlè are the blacksmiths in the Senufo society) oder als bewußt eingesetztes Stilmittel die klaren und wuchtigen Formen, die kontrastierenden Waagerechten und Senkrechten weitgehend so beließen, wie sie bei der Festlegung der Proportionen entstanden waren, bemühten sich die kulibèlè (the traditional carver) um ein weiches Ineinanderfließen der Körperteile, soweit sie nicht den Stil ihrer älteren Brüder in ihre Arbeit aufnahmen oder ihn mehr oder weniger kopierten." Πηγή: Burkhard Gottschalk
Πιο ρεαλιστικοί ήχοι είναι η άποψη της Glaze, η οποία περιέγραψε τις δυσκολίες μιας στατιστικής τυπολογίας σύμφωνα με τις δύο εθνολογικές ομάδες αφού έκανε πεδική εργασία γύρω από Kufulo (περιοχή Dikodougou). Anita J. Glaze, 81.
Ένας Ρυθμικό πυρήνας από την ίδια περιοχή, επίσης συλλεγμένος στην περιοχή Nafou, την οποία πουλήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια (τελευταία αλληλουχία φωτογραφιών).
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αγόραστηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι πρέπει να παράσχει τα απαιτούμενα έγγραφα με τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πουλήσει/εξαγάγει το αντικείμενο αυτό. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης γνωστές για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜια Senufo φυσική φιγούρα από το Deble, περιοχή Tingrela, Ακτή Ελεφαντορίου.
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό Déblé (ή κτυπητήρι ρυθμού) απεικονίζει μια στιλιζαρισμένη γυναικεία φιγούρα που χρησιμοποιεί η μυστική κοινωνία Poro. Το πρόσωπο έχει λείο, κοίλο προφίλ, σε σχήμα καρδιάς ή ημσελήνου, χαρακτηριστικό της αγαλματοποίησης Senufo. Μια μακριά, λεπτή, μυτερή μύτη διαιρεί το πρόσωπο κατά μήκος του κέντρου, υπαινίσσεται ένα εξέχον στόμα. Η κορυφή του κρανίου τιμάται από ένα ψηλό, στενό και εξαιρετικά υφασμένο στέμμα σαγκίτας, μιμούμενο ένα παραδοσιακό λουρί κεφαλής στολισμένο με κοκκινωπά κόκκαλα πάνω σε μαύριστο λάτεξ. Το κεφάλι στηρίζεται σε έναν στιβαρό, μακρύ λαιμό, σημαδεμένο στη βάση του με ένα κολάρο ή μια ανασηκωμένη πτυχούλα. Ο κορμός είναι εξαιρετικά παρατεταμένος, κάθετος και σωληνοειδής. Δύο σταθερά, μυτερά και κωνικά στήθη χαράσσονται σε ανάγλυφο πάνω στο άνω στήθος, διακοσμημένα με λεπτές ευθείες ουλές. Τα μακριά, λεπτά χέρια εκτείνονται από τον κορμό, σχηματίζοντας δύο μεγάλα συμμετρικά βρόχια. Τα στιλιζαρισμένα χέρια ακουμπούν τον κατώτερο κοιλιακό χώρο, λίγο πάνω από μια περιοχή γεννητικών οργάνων υφασμένη με μικρά γεωμετρικά σχέδια σε ένα φιδωτό ή κουαρτέτο σχέδιο. Το κάτω μέρος διαθέτει κοντές, ευτραφείς πόδια, γονατισμένες, που αντίκεινται στην παράταση του κορμού. Τα πόδια ενώνονται σε μια παχιά, βαριά, κυλινδρική βάση σε σχήμα γαστρακίου. Αυτό το τεράστιο τμήμα κάποτε χρησιμοποιούνταν για να χτυπά το έδαφος ρυθμικά, ώστε να σηματοδοτεί τον ρυθμό των κηδειών και των αγροτικών τελετών. Ολόκληρο το μονοκόρυφο κομμάτι φέρει σκούρα, ομαλή και λαμπερή πατίνα στους γράφεις (χέρια και κορμός), με ίχνη ρωγμών, ενώ η βάση έχει πιο τραχύ, όψη φθαρμένη λόγω τελετών με αντίκρουση στο έδαφος.
Ορισμένες στατιστικές ομοιότητες με τον Senufo Pounder (90,5 εκ.) του Μουσείου Fabre, Γαλλία/Μουσείο Κλιβλαντ, Οχάιο, ΗΠΑ, που έχει πιο ήπιες και λιγότερο εχθρικές μορφές, Προέρχεται από την ίδια περιοχή (προτελευταία φωτογραφική αλληλουχία).
Μουσείο Fabre; Μουσείο του Κλιβλαντ; Βόλφγκανγκ Γάινενικέ
Πηγή: Σούζαν Ελιζαμπεθ Γκαλιαρντίνι, Μουσείο Κλιβλαντ, Οχάιο, ΗΠΑ. Senufo Unbound, σελ. 46/47 (κυρίως γνωστή είναι η «Δυτική Προέλευση», στην περιγραφή διαβάζουμε «άγνωστος καλλιτέχνης». Ίσως θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια μετααποικιακή, δυτική οπτική της Αφρικής, γιατί οι δημιουργοί αυτών των γλυπτών δεν θεωρούν τους εαυτούς τους «καλλιτέχνες» στην Αφρική. Είναι τεχνίτες, συχνά σιδεράδες, οι οποίοι, αν και ενσωματωμένοι σε κοινότητες χωριών, συνήθως ζουν στα περίχωρα των χωριών. Το να μάθουμε πού βρίσκονται αυτά τα χωριά και πώς οι γλύπτες επηρέασαν ο ένας τον άλλον ίσως αποκαλύψει περισσότερα για την Αφρική από μια «οικογενειακή δέντρο» δυτικών ιδιοκτητών. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι οι ανθρωπολόγοι διεξάγουν πεδινές έρευνες στην Αφρική αντί να διευθύνουν μουσεία που επηρεάζονται από το εμπόριο τέχνης.
Βιβλιογραφία: Διδασκαλία του Δρ. Γκόττσαλκ, «der Originalzustand.. Wo ist er geblieben?» Γκοτσμαλκ Μπούρκχαρντ, «Senufo, Massa und die Statuen des poro» 2002: σελ. 43; Glaze Anita J., «Art and Death in a Senufo Village», Indiana University Press, Bloomington 1981. Ένα σχετικό αντίστοιχο: Robert Goldwater, Senufo Sculpture from West Africa, New York, 1964, εικ. 88 και 88α, Werner Gillon, Collecting African Art, London, 1979, σελ. 50, εικ. 38 William Rubin, «Primitivism» στη Τέχνη του 20ού αιώνα: Συγγένεια της Λατρευτικής και της Μοντέρνας, Νέα Υόρκη, 1984, τόμ. 1, σελ. 131 William Rubin, Le Primitivisme dans l’art du 20e siècle. Les artistes modernes devant l’art tribal, Παρίσι, 1987, σελ. 131 Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat και Lucien Stéphan, L'art africain, Παρίσι, 1988, σελ. 82, πλ. 34, Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat, και Lucien Stéphan (επιμ.), Die Kunst des Schwarzen Afrika, Φρίμπουργκ, 1989, σελ. 80, πλ. 34 Jacques Kerchache, Jean-Louis Paudrat και Lucien Stéphan, Art of Africa, Νέα Υόρκη, 1993, σελ. 82, πλ. 34 Mary H. Nooter, Secrecy: African Art that Conceals and Reveals, Νέα Υόρκη, 1993, σελ. 155, καταλόγ. 79.
Μερικές από τις πληροφορίες έχουν παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής Bakari
M*A*Z*1*6*3*1*8*
Σύμφωνα με τον Gottschalk, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει τυπολογία του Senufo Déblé, αυτά τα παραδείγματα πιθανότατα θα υποβάλλονταν στην ομάδα των kulibèlè και όχι των fonombèlè.
"Während die ersteren (fonombèlè) entweder wegen mangelnder Fähigkeit zu feinerer Arbeit (the fonombèlè are the blacksmiths in the Senufo society) oder als bewußt eingesetztes Stilmittel die klaren und wuchtigen Formen, die kontrastierenden Waagerechten und Senkrechten weitgehend so beließen, wie sie bei der Festlegung der Proportionen entstanden waren, bemühten sich die kulibèlè (the traditional carver) um ein weiches Ineinanderfließen der Körperteile, soweit sie nicht den Stil ihrer älteren Brüder in ihre Arbeit aufnahmen oder ihn mehr oder weniger kopierten." Πηγή: Burkhard Gottschalk
Πιο ρεαλιστικοί ήχοι είναι η άποψη της Glaze, η οποία περιέγραψε τις δυσκολίες μιας στατιστικής τυπολογίας σύμφωνα με τις δύο εθνολογικές ομάδες αφού έκανε πεδική εργασία γύρω από Kufulo (περιοχή Dikodougou). Anita J. Glaze, 81.
Ένας Ρυθμικό πυρήνας από την ίδια περιοχή, επίσης συλλεγμένος στην περιοχή Nafou, την οποία πουλήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια (τελευταία αλληλουχία φωτογραφιών).
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αγόραστηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι πρέπει να παράσχει τα απαιτούμενα έγγραφα με τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και δικαιούται να πουλήσει/εξαγάγει το αντικείμενο αυτό. Ο πωλητής θα παράσχει όλες τις πληροφορίες προέλευσης γνωστές για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες είναι/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιεσδήποτε καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Senufo
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
113 cm
Βάρος
9.1 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
