Ένα ξύλινο γλυπτό - Παχύ έντερο - Baule - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
05
ώρες
24
λεπτά
24
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137514 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένα αγαλματίδιο από ξύλο σε μορφή κεφαλής Μπάουλε, περιοχή Γιαμουσσούκρο, Ακτή Ελεφαντοστού, με βάση/στήριγμα
Αυτό το ξυλόγλυπτο αγαλματίδιο απεικονίζει ένα standing αρσενικό φιγούρα στο στυλ τέχνης «κολό» και αποδίδεται εδώ στους Μπάουλέ, γνωστός για την ζωντανή πολυχρωμία και την απεικόνιση δυτικού ή μοντέρνου ενδύματος. Το κεφάλι είναι πλήρως βαμμένο με έντονο κόκκινο χρώμα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι ογκώδη και λαξευμένα ανάγλυφα, με ιδιαίτερα ένα ευρύ, επίπεδο ρύτινο μύτη και ένα πλήρες στόμα που σχηματίζει ένα ευρύ χαμόγελο. Τα μάτια μεγάλα και αμυγδαώδη, οριοθετημένα με μαύρο για τα φρύδια και τις βλεφαρίδες, περικλείουν ένα λευκό φόντο και μια σκοτεινή κόρη. Το επάνω μέρος του κρανίου είναι βαμμένο μαύρο για να προσομοιώνει κοντά μαλλιά, ορισμένα από την γραμμή των μαλλιών. Δύο στυλιστικά, μυτερά αυτιά ξεχωρίζουν σαφώς από κάθε πλευρά του προσώπου. Η φιγούρα φορεί ένα μοντέρνο ένδυμα που αποτελείται από ένα κοντομάνικο t-shirt και αντίστοιχα σορτς, και τα δύο βαμμένα ανοιχτό γαλάζιο. Το έργο παρουσιάζει ενδείξεις φθοράς και φθοράς, αποκαλύπτοντας το ξύλο ή το υπόστρωμα σε ορισμένα σημεία. Σε αντίθεση με τα μπλε ρούχα, τα ορατά μέρη του σώματος (λαιμός, βραχίονες, χέρια και πόδια) βαμμένα με το ίδιο φωτεινό κόκκινο χρώμα με το πρόσωπο. Οι μακριές, ελαφρώς καμπύλες αγκάλες κρέμονται κατά μήκος του θώρακα. Τα μεγάλα χέρια, με δάχτυλα που προτείνονται από βαθιές, παράλληλες κάθετες τομές, ακουμπούν επίπεδα στους άνω μηρούς. Το άτομο φορεί ζευγάρι παπούτσια ή χαμηλά αθλητικά βαμμένα μαύρα, τονισμένα με μια εξαιρετικά εμφανή λευκή ή ανοιχτόχρωμη σόλα. Τα πόδια ακουμπούν σε μια μικρή κυκλική βάση κατασκευασμένη από το αρχικό ακατέργαστο ξύλο. Ολόκληρο το έργο είναι ανεβασμένο και σταθεροποιημένο σε μια μοντέρνα βάση προβολής τραπεζοειδούς σχήματος, μαύρη.
"Ο άνθρωπος ή η γυναίκα από τον άλλον κόσμο" είναι ένα απομονωμένο άτομο συνδεδεμένο μόνο με ένα ανθρώπινο ον. Έχω γράψει ότι ο Μπάουλε ποτέ δεν χρησιμοποιεί τις λέξεις «σύζυγος» (wun) ή «σύζυγος» (yi) σε σχέση με το άτομο από τον Άλλο Κόσμο. Αυτός ή αυτή αναφέρεται πάντοτε ως ο Άλλος Κόσμος άνδρας ή Άλλος Κόσμος γυναίκα. Με άλλα λόγια, η σχέση είναι μια δυϊκή σεξουαλική σχέση, και όχι η πολυεπίπεδη σχέση γάμου που συνδέει δύο οικογένειες σε δικτύωση αμοιβαίων υποχρεώσεων. Υπάρχει μια πραγματικότητα σε αυτή τη σχέση που την τοποθετεί στην άμεση εμπειρία της βίωσης. Σε αντίθεση με την προϋπάρχουσα πραγματικότητα του φυσικού κόσμου, ο Blolo είναι ένας κόσμος που αποκαλύπτεται ξαφνικά και βιώνεται αυθεντικά: το αισθησιακό πάθος μιας σχέσης άνδρα-γυναίκας. Ο ζωντανός σύντροφος ομολογεί ότι είναι «επιθυμητός», στην πραγματικότητα «ζητείται», από ένα αόρατο σεξουαλικό ον."
Φωτογραφία: Philip Ravenhill (τελευταία ακολουθία φωτογραφιών)
Ένα κατάστημα ενός εμπόρου τέχνης που δείχνει ομοιώματα (κόλο) εμπνευσμένα από φορειωμένα αγαλματάκια Μπάουλε. Ντακάρ, Σενεγάλη, 1983.
Το Εαυτός και ο άλλος, πρόσωπο και εικόνες στους Μπάουλε της Ακτής Ελεφαντοστού, Μουσείο Fowler, 1994: 45
Philip Ravenhill, The Self and the Other, Personhood and Images among the Baule, Ακτή Ελεφαντοστού, Μουσείο Φόλου Ιστορίας Πολιτισμού, 1994:37
Λογοτεχνία (Επιλογή)
Vogel, Susan Mullin: Baule: African Art, Western Eyes. Νέα Υόρκη/Χέιβεν 1997.
Himmelheber, Hans: Die Kunst der Baule. Μόναχο 1960.
Delafosse, Maurice: Les Baoulé et les Agni de la Côte d’Ivoire. Παρίσι 1901.
Cole, Herbert M.: Icons: Ideals and Power in the Art of Africa. Ουάσινγκτον Ν.Ν. 1989.
Fischer, Eberhard / Homberger, Lorenz: The Art of the Ivory Coast. Ζυρίχη 1979.
BACQUART, Jean-Baptiste: The Tribal Arts of Africa. Λονδίνο: Thames & Hudson, 1998.
RIVIÈRE, Marceau: Arts Premiers de Côte d’Ivoire. Saint-Maur, 1997.
ROBBINS, Warren & NOOTER, Nancy: African Art in American Collections. Smithsonian Institution Press, 1989.
Dorotheum Auction Archive: Agni (επίσης ονομάζεται Anyi), Ακτή Ελεφαντοστού, μορφή μητέρας και παιδιού, 09.06.2016. (Πρόσβαση 2026)
Art des lagunes / Agni stylistic context and coiffure description. Proantic / Galerie Guardia archive.
Masque-Africain / Agni statuary aesthetic constants (coiffure, spiritual function).
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής Bakari
M*A*Z*1*6*3*4*8*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παράσχει την τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παρέχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης του αντικειμένου στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε αναγκαία άδεια έχουν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΈνα αγαλματίδιο από ξύλο σε μορφή κεφαλής Μπάουλε, περιοχή Γιαμουσσούκρο, Ακτή Ελεφαντοστού, με βάση/στήριγμα
Αυτό το ξυλόγλυπτο αγαλματίδιο απεικονίζει ένα standing αρσενικό φιγούρα στο στυλ τέχνης «κολό» και αποδίδεται εδώ στους Μπάουλέ, γνωστός για την ζωντανή πολυχρωμία και την απεικόνιση δυτικού ή μοντέρνου ενδύματος. Το κεφάλι είναι πλήρως βαμμένο με έντονο κόκκινο χρώμα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι ογκώδη και λαξευμένα ανάγλυφα, με ιδιαίτερα ένα ευρύ, επίπεδο ρύτινο μύτη και ένα πλήρες στόμα που σχηματίζει ένα ευρύ χαμόγελο. Τα μάτια μεγάλα και αμυγδαώδη, οριοθετημένα με μαύρο για τα φρύδια και τις βλεφαρίδες, περικλείουν ένα λευκό φόντο και μια σκοτεινή κόρη. Το επάνω μέρος του κρανίου είναι βαμμένο μαύρο για να προσομοιώνει κοντά μαλλιά, ορισμένα από την γραμμή των μαλλιών. Δύο στυλιστικά, μυτερά αυτιά ξεχωρίζουν σαφώς από κάθε πλευρά του προσώπου. Η φιγούρα φορεί ένα μοντέρνο ένδυμα που αποτελείται από ένα κοντομάνικο t-shirt και αντίστοιχα σορτς, και τα δύο βαμμένα ανοιχτό γαλάζιο. Το έργο παρουσιάζει ενδείξεις φθοράς και φθοράς, αποκαλύπτοντας το ξύλο ή το υπόστρωμα σε ορισμένα σημεία. Σε αντίθεση με τα μπλε ρούχα, τα ορατά μέρη του σώματος (λαιμός, βραχίονες, χέρια και πόδια) βαμμένα με το ίδιο φωτεινό κόκκινο χρώμα με το πρόσωπο. Οι μακριές, ελαφρώς καμπύλες αγκάλες κρέμονται κατά μήκος του θώρακα. Τα μεγάλα χέρια, με δάχτυλα που προτείνονται από βαθιές, παράλληλες κάθετες τομές, ακουμπούν επίπεδα στους άνω μηρούς. Το άτομο φορεί ζευγάρι παπούτσια ή χαμηλά αθλητικά βαμμένα μαύρα, τονισμένα με μια εξαιρετικά εμφανή λευκή ή ανοιχτόχρωμη σόλα. Τα πόδια ακουμπούν σε μια μικρή κυκλική βάση κατασκευασμένη από το αρχικό ακατέργαστο ξύλο. Ολόκληρο το έργο είναι ανεβασμένο και σταθεροποιημένο σε μια μοντέρνα βάση προβολής τραπεζοειδούς σχήματος, μαύρη.
"Ο άνθρωπος ή η γυναίκα από τον άλλον κόσμο" είναι ένα απομονωμένο άτομο συνδεδεμένο μόνο με ένα ανθρώπινο ον. Έχω γράψει ότι ο Μπάουλε ποτέ δεν χρησιμοποιεί τις λέξεις «σύζυγος» (wun) ή «σύζυγος» (yi) σε σχέση με το άτομο από τον Άλλο Κόσμο. Αυτός ή αυτή αναφέρεται πάντοτε ως ο Άλλος Κόσμος άνδρας ή Άλλος Κόσμος γυναίκα. Με άλλα λόγια, η σχέση είναι μια δυϊκή σεξουαλική σχέση, και όχι η πολυεπίπεδη σχέση γάμου που συνδέει δύο οικογένειες σε δικτύωση αμοιβαίων υποχρεώσεων. Υπάρχει μια πραγματικότητα σε αυτή τη σχέση που την τοποθετεί στην άμεση εμπειρία της βίωσης. Σε αντίθεση με την προϋπάρχουσα πραγματικότητα του φυσικού κόσμου, ο Blolo είναι ένας κόσμος που αποκαλύπτεται ξαφνικά και βιώνεται αυθεντικά: το αισθησιακό πάθος μιας σχέσης άνδρα-γυναίκας. Ο ζωντανός σύντροφος ομολογεί ότι είναι «επιθυμητός», στην πραγματικότητα «ζητείται», από ένα αόρατο σεξουαλικό ον."
Φωτογραφία: Philip Ravenhill (τελευταία ακολουθία φωτογραφιών)
Ένα κατάστημα ενός εμπόρου τέχνης που δείχνει ομοιώματα (κόλο) εμπνευσμένα από φορειωμένα αγαλματάκια Μπάουλε. Ντακάρ, Σενεγάλη, 1983.
Το Εαυτός και ο άλλος, πρόσωπο και εικόνες στους Μπάουλε της Ακτής Ελεφαντοστού, Μουσείο Fowler, 1994: 45
Philip Ravenhill, The Self and the Other, Personhood and Images among the Baule, Ακτή Ελεφαντοστού, Μουσείο Φόλου Ιστορίας Πολιτισμού, 1994:37
Λογοτεχνία (Επιλογή)
Vogel, Susan Mullin: Baule: African Art, Western Eyes. Νέα Υόρκη/Χέιβεν 1997.
Himmelheber, Hans: Die Kunst der Baule. Μόναχο 1960.
Delafosse, Maurice: Les Baoulé et les Agni de la Côte d’Ivoire. Παρίσι 1901.
Cole, Herbert M.: Icons: Ideals and Power in the Art of Africa. Ουάσινγκτον Ν.Ν. 1989.
Fischer, Eberhard / Homberger, Lorenz: The Art of the Ivory Coast. Ζυρίχη 1979.
BACQUART, Jean-Baptiste: The Tribal Arts of Africa. Λονδίνο: Thames & Hudson, 1998.
RIVIÈRE, Marceau: Arts Premiers de Côte d’Ivoire. Saint-Maur, 1997.
ROBBINS, Warren & NOOTER, Nancy: African Art in American Collections. Smithsonian Institution Press, 1989.
Dorotheum Auction Archive: Agni (επίσης ονομάζεται Anyi), Ακτή Ελεφαντοστού, μορφή μητέρας και παιδιού, 09.06.2016. (Πρόσβαση 2026)
Art des lagunes / Agni stylistic context and coiffure description. Proantic / Galerie Guardia archive.
Masque-Africain / Agni statuary aesthetic constants (coiffure, spiritual function).
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, της αρχαιολογίας και της ιστορίας της τέχνης.
Ενημερωτής Bakari
M*A*Z*1*6*3*4*8*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παράσχει την τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει αυτό το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παρέχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης του αντικειμένου στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιαδήποτε αναγκαία άδεια έχουν/θα διευθετηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για τυχόν καθυστερήσεις στην απόκτηση τέτοιων αδειών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Colon
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Baule
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
27 cm
Βάρος
370 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
