Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιατήρι με ελληνική επιγραφή

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Θύμιαστρα με ελληνική επιγραφή
ΥΛΙΚΟ: Μπρούντζος
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Τελευταία Ρωμαϊκή / Βυζαντινή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 4ος - 6ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 295 mm × 87 mm διάμετρος
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε μεταξύ 1970 και 1980

Παρέχεται πιστοποιητικό γνησιότητας και άδεια εξαγωγής.

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να υποβάλουμε αίτηση για άδεια εξαγωγής προς τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά τη μετάβαση από την ύστερη Ρωμαϊκή στην πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, τα θυμίαστρα, ή θύμιαστρα, εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε εκλεπτυσμένα σύμβολα τόσο οικιακής πολυτέλειας όσο και θρησκευτικής αφοσίωσης.

Συνήθως χυτά σε κράματα μπρούντζου ή χαλκού, αυτά τα αγγεία συχνά διέθεταν τρίποδη βάση και διάτρητο καπάκι σχεδιασμένο να επιτρέπει την ευωδιαστή καπνιά της λιβανιού ή της μύρρας να διαφεύγει. Ενώ οι παλαιότερες ρωμαϊκές σχεδιάσεις προτιμούσαν κλασικά μοτίβα, όπως τα φύλλα δάφνης ή πατήματα αιλουροειδών, η μεταγενέστερη βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικές μορφές, με ορισμένα θυμίαστρα να θυμίζουν εκκλησίες με θόλους ή μικροσκοπικά περίπτερα, αντικατοπτρίζοντας την εποχή που προσηλώθηκε στον ιερό χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων ξεπερνούσε τη μη-τρική ευχαρίστηση της όσφρησης, αποτελώντας βασικό στοιχείο στη λατρεία της εκκλησίας του πρώιμου χριστιανισμού. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο ανερχόμενος καπνός σήμαινε τις προσευχές των πιστών που ανέρχονται στον ουρανό, και ο ρυθμικός ταλαντωμός των κρεμασμένων θυμιαστηρίων, ή τουρίβες, έγινε αισθητικό σήμα της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι κρεματές εκδοχές συχνά διακοσμούνταν με ανάγλυφες σκηνές από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα ωφελιμιστικό αντικείμενο σε μια «οπτική ρητορεία» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από τον κλήρο όσο και από τη σύναξη.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική δεξιότητα από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα επέτρεψε περίτεχνα σχέδια ανοιχτής δουλειάς που παίζαν με το φως και τη σκιά. Οι τεχνίτες αξιοποίησαν τη μέθοδο της χαμένου κεριού για να δημιουργήσουν ευαίσθητα γεωμετρικά μοτίβα και φυτικά κύκλια που συχνά φιλοχρυσώνονταν ή έντυναν με ασήμι για να αιχμαλωτίζουν το τρεμόσβημα του φαναριού σε μια βασιλική ή σε μια πλούσια βίλα. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετατοπιζόταν προς την Ανατολή, αυτά τα θυμίαστρα έγιναν πολύτιμα εξαγόμενα αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινουπόλεως στη Μεσόγειο και πέραν αυτής.