Ένα ξύλινο γλυπτό - Baule - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
03
ημέρες
21
ώρες
51
λεπτά
43
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 2
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 430 - € 500
 | 2 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 137514 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα ξύλινο γλυπτό από τη Ακτή Ελεφαντοστού, φτιαγμένο από τον λαό Μπούλε, προέλευση από το Bouaflé του νομού Γιαμουσκρό, Αποξηραμένο/αυθεντικό.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μία γλυπτή figura Baule, περιοχή Γιάμουσουκρό, χωριό Μποαφλέ, Αβιόριο Κοσ.
Αυτό το λαξεμένο ξύλινο μπλουλό Baule είναι ανθρωπομορφικό γυναικείο ανάγλυφο που ακολουθεί τους κλασικούς κανόνες αυτής της παραδοσιακής τέχνης. Σημειώνεται μια σημαντική διάκριση: στη Baule τέχνη, οι γυναικείες φιγούρες αυτού του τύπου συνήθως δεν αντιπροσωπεύουν σκλάβους, αλλά μια Blolo Bla ( esposa του μεταφυσικού) ή ένα πνεύμα της φύσης (Asie Usu). Η στάση των χεριών, που κρατούνται πίσω από την πλάτη ή στην κοιλιά, μαζί με τις χαρακώσεις, μεταδίδουν σεβασμό, αξιοπρέπεια και ιδανικά πρότυπα ομορφιάς και κοινωνικής ωριμότητας, και όχι κατάσταση αιχμαλωσίας. Η φιγούρα έχει ένα ήρεμο, μακρύ πρόσωπο που είναι λεπτό και εμποτισμένο με εσωτερικό βάθος, χαρακτηριστικό με μεγάλα, λεπτοκαμωμένα αμυγδαλόμορφα μάτια και φρύδια καμπύλα που συναντώνται στη βάση της μύτης. Τα χείλη είναι λεπτά και ελαφρώς προεξέχοντα. Το χτένισμα και το κάλυμμα κεφαλής παρουσιάζουν στιλιζαρισμένα μαλλιά διαιρεμένα από χαρακμένες γραμμές. Στην κορυφή του κρανίου, η φιγούρα φέρει μια κυλινδρική δομή με οριζόντιες αυλακώσεις, υπενθυμίζοντας ένα μίνι ερυθρά αγγείο, ένα εφορικό κάλυμμα ή ένα εκλεπτυσμένο κότσο. Ο μακρύς, κυλινδρικός λαιμός φέρει έντονες οριζόντιες αυλακώσεις, σύμβολο ομορφιάς και ευημερίας στις παράδόσεις της Δυτικής Αφρικής. Η γυναίκα απεικονίζεται όρθια πάνω σε μια μικρή κυκλική βάση που έχει λαξευτεί. Τα πόδια της είναι ελαφρώς σκυμμένα, και οι γλουτοί και οι γάμπες είναι στρογγυλεμένα και τονισμένα. Σε αντίθεση με τα μπλουλό-μπλαν/μπιαν-τύπων γλυπτά που ακουμπούν τα χέρια στην κοιλιά, τα χέρια της εκτείνονται κατά μήκος του σώματος, φέρνοντας τα χέρια και τα διπλωμένα δάχτυλα απευθείας στη χαμηλή της ράχη. Οι σώματος χαρακώσεις—ειδικά αυτές στην κορυφή της κοιλιάς της—κοσμούνται με πολλούς μικρούς κυκλικούς προεξέχοντες οστού (κελοϊδες) που σχηματίζουν κάθετους και οριζόντιους τελετουργικούς γεωμετρικούς σχεδιασμούς γύρω από τον ομφαλό. Το σκούρο κεραμιδωμένο ξύλο από το οποίο το σώμα γλυπτεται είναι πυκνό και σκληρό. Αποκαλύπτει μια όμορφη πατίνα φθοράς—σκοτεινή και τραχιά σε ορισμένα σημεία, γυαλιστερή στα προεξέχοντα μέρη (στανώσεις, μέτωπο, μηρούς)—μαρτυρώντας τελετουργική χειραγώγηση και επαναλαμβανόμενο άλειμμα με λάδι ή θυσιαστικά υλικά με την πάροδο του χρόνου.
Η Susan Vogel δεν αναφέρει αυτόν τον τύπο φιγούρας, αν και αυτό το κίνητρο ενός σκλάβου δεν είναι πολύ σπάνιο. Αν ερμηνεύσουμε αυτό το γλυπτό ως μια φιγούρα Blolo Bian, αυτή η φιγούρα του παρελθόντος πρέπει να είναι σκλάβος.
Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον πολιτιστικό σκοπό του Blolo Bian και του Blolo Blan, σκέφτομαι τη θεωρία ψυχικής του C.G. Jung περί Anima και Animus. Στο δοκίμιό του για «τον γάμο ως ψυχική σχέση» έγραψε: «Η Ανίμα και η Animus χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά πολύπλευρες όψεις. Σε έναν γάμο, πάντα ο περιέχων προβάλλει αυτή την εικόνα πάνω στον περιέχοντα, ενώ ο δεύτερος είναι μόνο εν μέρει ικανός να προβάλει την ασυνείδητη εικόνα στον σύντροφό του. Όσο πιο ενωμένος και απλός είναι αυτός ο σύντροφος, τόσο λιγότερο πλήρης η προβολή. Σε μια τέτοια περίπτωση αυτή η εξαιρετικά γοητευτική εικόνα αιωρείται στον αέρα, περιμένοντας να συμπληρωθεί από ένα ζωντανό άτομο.»
C.G. Jung, The Collected Works, τόμος δεκαένας, The Marriage as a psychological Relationship, Λονδίνο 1954:198
* Ο λατρευτικός Blolo Blan/Bian δεν είναι πιστή λατρεία Προγόνων. Φαίνεται να είναι κάτι κοντά σε αυτόν τον εσωτερικό κόσμο που περιγράφει ο Jung όταν εφηύρε τη θεωρία του περί «άινας και Animus». Για μένα είναι πάντα μαγεία να συγκρίνω την πνευματική εμπειρία των αφρικανικών τελετών με την επιστημονική αντίληψη της δυτικής επιστήμης.
W.J.
Nguessan: Αν είχες δύο κοπέλες και η μία είχε Blolo Bian και η άλλη όχι, ποια θα παντρευόσουν;
Γέρος: Ανδηγούνταν και οι δύο σε μένα, θα τους παντρευόμουν και τις δύο.
Nguessan: Όχι! Πρέπει να διαλέξεις μια.
Γέρος: Θα διάλεγα αυτή που δεν είχε Blolo Bian.
Nguessan: Γιατί;
Γέρος: Εξαιτίας των επιχειρημάτων;
Nguessan: Ποια επιχειρήματα;
Γέρος: Αντί να έχω έναν αντίπαλο, προτιμώ να πάρω αυτήν που δεν είχε. Έτσι θα ήμασταν ίσοι (εφόσον δεν έχω πνευματική σύζυγο) (Μπορεάκποκρο, περιοχή Άγκαμπα, 1994)
Baule Art Western Eyes, Susan Vogel, Νέα Υόρκη, Yale University Press 1997: 258.
Μερικές από τις πληροφορίες βασίζονται σε τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
M*A*Z*1*5*1*0*2* 2*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο ελήφθη νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει τα έγγραφα που απαιτούνται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παρέχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιεσδήποτε απαραίτητες άδειες έχουν/θα διατεθούν.
Ο πληροφορητής: Bakari
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜία γλυπτή figura Baule, περιοχή Γιάμουσουκρό, χωριό Μποαφλέ, Αβιόριο Κοσ.
Αυτό το λαξεμένο ξύλινο μπλουλό Baule είναι ανθρωπομορφικό γυναικείο ανάγλυφο που ακολουθεί τους κλασικούς κανόνες αυτής της παραδοσιακής τέχνης. Σημειώνεται μια σημαντική διάκριση: στη Baule τέχνη, οι γυναικείες φιγούρες αυτού του τύπου συνήθως δεν αντιπροσωπεύουν σκλάβους, αλλά μια Blolo Bla ( esposa του μεταφυσικού) ή ένα πνεύμα της φύσης (Asie Usu). Η στάση των χεριών, που κρατούνται πίσω από την πλάτη ή στην κοιλιά, μαζί με τις χαρακώσεις, μεταδίδουν σεβασμό, αξιοπρέπεια και ιδανικά πρότυπα ομορφιάς και κοινωνικής ωριμότητας, και όχι κατάσταση αιχμαλωσίας. Η φιγούρα έχει ένα ήρεμο, μακρύ πρόσωπο που είναι λεπτό και εμποτισμένο με εσωτερικό βάθος, χαρακτηριστικό με μεγάλα, λεπτοκαμωμένα αμυγδαλόμορφα μάτια και φρύδια καμπύλα που συναντώνται στη βάση της μύτης. Τα χείλη είναι λεπτά και ελαφρώς προεξέχοντα. Το χτένισμα και το κάλυμμα κεφαλής παρουσιάζουν στιλιζαρισμένα μαλλιά διαιρεμένα από χαρακμένες γραμμές. Στην κορυφή του κρανίου, η φιγούρα φέρει μια κυλινδρική δομή με οριζόντιες αυλακώσεις, υπενθυμίζοντας ένα μίνι ερυθρά αγγείο, ένα εφορικό κάλυμμα ή ένα εκλεπτυσμένο κότσο. Ο μακρύς, κυλινδρικός λαιμός φέρει έντονες οριζόντιες αυλακώσεις, σύμβολο ομορφιάς και ευημερίας στις παράδόσεις της Δυτικής Αφρικής. Η γυναίκα απεικονίζεται όρθια πάνω σε μια μικρή κυκλική βάση που έχει λαξευτεί. Τα πόδια της είναι ελαφρώς σκυμμένα, και οι γλουτοί και οι γάμπες είναι στρογγυλεμένα και τονισμένα. Σε αντίθεση με τα μπλουλό-μπλαν/μπιαν-τύπων γλυπτά που ακουμπούν τα χέρια στην κοιλιά, τα χέρια της εκτείνονται κατά μήκος του σώματος, φέρνοντας τα χέρια και τα διπλωμένα δάχτυλα απευθείας στη χαμηλή της ράχη. Οι σώματος χαρακώσεις—ειδικά αυτές στην κορυφή της κοιλιάς της—κοσμούνται με πολλούς μικρούς κυκλικούς προεξέχοντες οστού (κελοϊδες) που σχηματίζουν κάθετους και οριζόντιους τελετουργικούς γεωμετρικούς σχεδιασμούς γύρω από τον ομφαλό. Το σκούρο κεραμιδωμένο ξύλο από το οποίο το σώμα γλυπτεται είναι πυκνό και σκληρό. Αποκαλύπτει μια όμορφη πατίνα φθοράς—σκοτεινή και τραχιά σε ορισμένα σημεία, γυαλιστερή στα προεξέχοντα μέρη (στανώσεις, μέτωπο, μηρούς)—μαρτυρώντας τελετουργική χειραγώγηση και επαναλαμβανόμενο άλειμμα με λάδι ή θυσιαστικά υλικά με την πάροδο του χρόνου.
Η Susan Vogel δεν αναφέρει αυτόν τον τύπο φιγούρας, αν και αυτό το κίνητρο ενός σκλάβου δεν είναι πολύ σπάνιο. Αν ερμηνεύσουμε αυτό το γλυπτό ως μια φιγούρα Blolo Bian, αυτή η φιγούρα του παρελθόντος πρέπει να είναι σκλάβος.
Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον πολιτιστικό σκοπό του Blolo Bian και του Blolo Blan, σκέφτομαι τη θεωρία ψυχικής του C.G. Jung περί Anima και Animus. Στο δοκίμιό του για «τον γάμο ως ψυχική σχέση» έγραψε: «Η Ανίμα και η Animus χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά πολύπλευρες όψεις. Σε έναν γάμο, πάντα ο περιέχων προβάλλει αυτή την εικόνα πάνω στον περιέχοντα, ενώ ο δεύτερος είναι μόνο εν μέρει ικανός να προβάλει την ασυνείδητη εικόνα στον σύντροφό του. Όσο πιο ενωμένος και απλός είναι αυτός ο σύντροφος, τόσο λιγότερο πλήρης η προβολή. Σε μια τέτοια περίπτωση αυτή η εξαιρετικά γοητευτική εικόνα αιωρείται στον αέρα, περιμένοντας να συμπληρωθεί από ένα ζωντανό άτομο.»
C.G. Jung, The Collected Works, τόμος δεκαένας, The Marriage as a psychological Relationship, Λονδίνο 1954:198
* Ο λατρευτικός Blolo Blan/Bian δεν είναι πιστή λατρεία Προγόνων. Φαίνεται να είναι κάτι κοντά σε αυτόν τον εσωτερικό κόσμο που περιγράφει ο Jung όταν εφηύρε τη θεωρία του περί «άινας και Animus». Για μένα είναι πάντα μαγεία να συγκρίνω την πνευματική εμπειρία των αφρικανικών τελετών με την επιστημονική αντίληψη της δυτικής επιστήμης.
W.J.
Nguessan: Αν είχες δύο κοπέλες και η μία είχε Blolo Bian και η άλλη όχι, ποια θα παντρευόσουν;
Γέρος: Ανδηγούνταν και οι δύο σε μένα, θα τους παντρευόμουν και τις δύο.
Nguessan: Όχι! Πρέπει να διαλέξεις μια.
Γέρος: Θα διάλεγα αυτή που δεν είχε Blolo Bian.
Nguessan: Γιατί;
Γέρος: Εξαιτίας των επιχειρημάτων;
Nguessan: Ποια επιχειρήματα;
Γέρος: Αντί να έχω έναν αντίπαλο, προτιμώ να πάρω αυτήν που δεν είχε. Έτσι θα ήμασταν ίσοι (εφόσον δεν έχω πνευματική σύζυγο) (Μπορεάκποκρο, περιοχή Άγκαμπα, 1994)
Baule Art Western Eyes, Susan Vogel, Νέα Υόρκη, Yale University Press 1997: 258.
Μερικές από τις πληροφορίες βασίζονται σε τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
M*A*Z*1*5*1*0*2* 2*
Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο ελήφθη νομίμως. Ο πωλητής ενημερώθηκε από την Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει τα έγγραφα που απαιτούνται από τους νόμους και κανονισμούς στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πουλήσει/εξάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παρέχει όλες τις γνωστές πληροφορίες προέλευσης για το αντικείμενο στον αγοραστή. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι οποιεσδήποτε απαραίτητες άδειες έχουν/θα διατεθούν.
Ο πληροφορητής: Bakari
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Baule
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
47 cm
Βάρος
1 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
