Keith Haring (1958-1990) - Pig, unique work, hand painted

Keith Haring, χειροποίητη ζωγραφική, μοναδικό
Χειροποίητος μελάνης ζωγραφισμένος, μοναδικός

Αρχικό και μοναδικό χειροποίητο ζωγραφισμένο οποιονδήποτε και χειρόγραφο κυλιόμενης παραγωγής animation cel από φιγούρες από το κινούμενο τμήμα Sesame Street. Το έργο είναι μοναδικό στον κόσμο και ακαταμάχητο, δεν αποτελεί απλό λιθογραφικό ή εκτύπωση, χειροποίητο, μοναδικό.
https://www.youtube.com/watch?v=EU9z9M_YKZY

Σημείωση: κατάσταση Πολύ καλή, καταλαβαίνω ότι οι φωτογραφίες δείχνουν ΦΩΤΟΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΡΕΦΛΕΞΑ

Λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του το 1990, ο Keith Haring δημιούργησε μια σειρά από κινούμενα σχέδια που θα κατέληγαν στο μικρό, μια κινούμενη εικόνα που δημιουργήθηκε για την παιδική τηλεόραση και μεταδόθηκε στο «Sesame Street».

Τώρα ο Χάριν είναι ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, όπως ο Άντι Γουόρχολ, ο Ντάμιεν Χιρστ, ο Ζαν Μισέλ Μπασκέ, ο Ρενέ Μαγκρίτ, ο Τζεφ Κουνς, ο Banksy ή ο Έγον Σχίλε
Αυτή είναι μια γνήσια χειροποίητη animation cel που δημιούργησε ο Keith Haring (D 1990) για χρήση σε παραγωγή ενός κινούμενου διαφημιστικού σποτ στην εκπομπή «Sesame Street». Το κομμάτι έχει διαστάσεις περίπου 31,5x26,5 εκ. Πρόκειται για ένα μοναδικό κομμάτι.

Το ζωντανό, street-art κληροδότημα του Keith Haring γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ ιστορικής τεχνικής και σύγχρονης ποπ κουλτούρας, συνδέοντάς τον βάσει με τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες του κόσμου. Όπως και το επαναστατικό πνεύμα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, του Μιχαήλ Άγγελου και του Ρεμπραντ, ο Χάριν επαναπροσδιόρισε τα οπτικά όρια, αντιστοιχώντας τη συναισθηματική ένταση με τον Βίνκεντ βαν Γκογκ και τον Έντβαρτ Μουνχ μέσω απλού, ωμού γραμμικού έργου. Οι τολμηρές γεωμετρικές μορφές του tracing μια εξελικτική γραμμή πίσω στην Κυβισμό του Πάμπλο Πικάσο, την αφαίρεση του Βασίλι Καντίνσκυ, του Γιον Μιρό, και του Ανρί Ματίς, και του σουρεαλισμού του Σαλβαδόρ Νταλί και Ρενέ Μαγκρίτ. Μαζί με ομοϊδεάτες όπως ο Άντι Γουόρχολ και ο Ζαν-Μισέλ Μπασκέ, ο Χάριν δημοκρατικοποίησε τη βραβευμένη τέχνη ακριβώς όπως οι ιμπρεσιονιστές — ο Κλωντ Μονέ, ο Πιερ-Αντουά Ζερνό, και ο Εντγκαρ Ντεγκά — είχαν αμφισβητήσει τη establishment έναν αιώνα νωρίτερα. Τελικά, οι κοινωνικά συνειδητές του τοιχογραφίες φέρνουν την ωμή, προσβάσιμη ενέργεια που βρίσκουμε στα έργα της Φρίντα Κάλο, της Γεωργίας Ο'Κιφ και του Γκούσταφ Κλιμτ, εξασφαλίζοντας τη θέση του σε μια κληρονομιά που μοιράζονται σήμερα μεγάλοι του μοντέρνου, όπως η Γιαγιό Κούσαμα και ο Banksy.