Signed; Antoine D'Agata - Ice - 2012

Την 1η Δεκεμβρίου 2010, ο Antoine d’Agata έγραψε: «Τα τελευταία δύο χρόνια δεν μπόρεσα πλέον να φωτογραφίσω. Πώς μπορεί κανείς να μεταδώσει την ένταση της πραγματικότητας μέσω μίας γλώσσας που παραμένει πλατή και τεχνητή όταν αντιμέτωπίζει τη βία των αισθήσεων που έχουν καταχωνιαστεί υπέρμετρα;» Κατά την προετοιμασία των κειμένων για τη δημοσίευση του Ice, ο φωτογράφος επέλεξε να ζητήσει τη βοήθεια του Rafael Garrido. Ο Antoine d’Agata παραιτείται από τον έλεγχο: τοποθετεί τα λόγια του στα χέρια κάποιου άλλου, ακριβώς όπως πολλές φορές εμπιστεύεται την κάμερα σε διάφορους ανθρώπους, ζητώντας τους να φωτογραφίσουν καταστάσεις μέσα στις οποίες έχει ο ίδιος βρεθεί. Ένα χάσιμο του ελέγχου. «Αβοήθητος απέναντι σε μια προμελετημένη μοίρα, τη διατάραξη των πραγμάτων και τους κανόνες των ανθρώπων, προχωρώ με ζωύφιο τρόπο. Θεραπεύω τον εαυτό μου από το να είμαι άνθρωπος μέσα από τη διάβη, και μέσω του παιχνιδιού.»

Είναι, βεβαίως, ζήτημα να θεραπευθεί κανείς μέσω του άλλου, μέσω της δημιουργίας μιας κοινότητας δεμένης από πάθος: «Μέσα στον κλειστό κύκλο της φτώχειας, η χημική εξάρτηση εξαπλώνεται και σταδιακά εδραιώνει την αδιαμφισβήτητη αναγκαιότητα της φθοράς, μιας νέας κοινωνικής τάξης που θα λάμβανε τη μορφή μιας οργής. Η αρχετυπική παρουσία της ασθένειας κατοικεί τους χώρους και τα σώματα μέσα από τα οποία περνώ, και που περνούν μέσα από εμένα.

Η μυρωδιά του θανάτου διαπερνά τα όνειρά μας και τις αγκαλιές μας. Οι πόρνες μολυσμένες από τον ιό αυτοπροσφέρονται στον θάνατο, όπως παραδίνονται άλλωστε και στον κόσμο που περνά μέσα από αυτές.» Τα σώματα έτσι αγγίζουν, συγκρούονται, αφομοιώνουν το ένα το άλλο και διαλύονται στις εικόνες· τα ονόματα των γυναικών—Ka, Srei Lea, Avi, Lili, Bopha—συγχωνεύονται στη γραφή σε ένα ενιαίο «άγνωστο κορίτσι». Το καθρέφτισμα των εμφανίσεων έχει διαλυθεί· η πραγματικότητα είναι ωμή. Ωστόσο τίποτα στη δουλειά του d’Agata δεν είναι τυχαίο: τελικά, ο κόσμος μας και η απανθρωπία του είναι που καταγγέλλονται. Το τρόμο που ξετυλίγεται στις σελίδες δεν αποτελεί τόσο ένα «ταξίδι προς το τέλος της νύχτας» ενός φωτογράφου όσο την αδήλωτη βρωμιά και την βίαιη υποκρισία ενός συστήματος που συντρίβει τη σάρκα αυτών που έχουν στερηθεί τη φωνή.

Ο Antoine d’Agata τεκμηριώνει αυτό που βιώνει τη στιγμή που το βιώνει—δηλαδή, παντού στον κόσμο. Καταγράφει σε τίτλους χαρτιού εμπειρίες συνήθεις ή ακραίες. Οι φωτογραφίες προκύπτουν από τις τυχαίες συναντήσεις και καταστάσεις που συμβαίνουν καθ’ οδόν. Ως εκ τούτου, οι επιλογές παραμένουν, όσο γίνεται, ασυνείδητες. Ωστόσο οι εμμονές παραμένουν ίδιες: ο δρόμος, ο φόβος, το σκοτάδι, η σεξουαλική πράξη. Η βία της μορφής και η εξύψωση του οράματος μας υποχρεώνουν, περισσότερο από εικόνες που ισχυρίζονται ότι απλώς τεκμηριώνουν, να confront την πραγματικότητα αυτού που βλέπουμε. Ο θεατής μπορεί τότε να υπάρξει πραγματικά, μη βρίσκοντας πλέον τον εαυτό του σε θέση θεατή ή καταναλωτή, αλλά μοιράζοντας μια ακραία εμπειρία και αμφισβητώντας τόσο την κατάσταση του κόσμου όσο και τη δική του θέση. Το Ice σχεδιάζεται ως ένα οικείο ημερολόγιο που καλύπτει την περίοδο από το 1999 μέχρι σήμερα, συνδυάζοντας φωτογραφίες, χρήση ναρκωτικών και σεξουαλικές πράξεις.

—Raphaël Garrido