Tijs Dragtsma (1992) - Before the Sacrifice

Η πιόν στους δεν διευθύνει. Δεν οπισθοχωρεί. Προχωρά μπροστά, βήμα-βήμα, προς ένα πεπρωμένο που δεν διάλεξε και δεν μπορεί να αρνηθεί.

Στο Before the Sacrifice, ένας μόνος πιόν rises from a deep black void. Το φως πέφτει από τη μία πλευρά, σμιλεύοντας τη στρογγυλεμένη φιγούρα με ήσυχη δύναμη. Από απόσταση η μορφή διαβάζεται ως κολοσσιαία, μια μοναχική παρουσία που επιβάλλει τη σιγή γύρω της. Πλησίασε, και η επιφάνεια αποκαλύπτεται ως πεδίο ελεγχόμενης φθοράς στην ακρυλική γυαλί, η μορφή διαλύεται πίσω στο υλικό από το οποίο σχεδιάστηκε.

Χωρίς χρώμα. Χωρίς τύπωμα. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα εμφανίζεται μέσω αφαίρεσης, μέσω ελεγχόμενων γρατσουνιών που πιάνουν και απελευθερώνουν φως καθώς ο θεατής κινείται, μετακινώντας το πιόν μεταξύ παρουσίας και κοντά στην απουσία, μεταξύ ορισμού και κενότητας.

Στο σκάκι, το πιόν είναι το κομμάτι που προχωρά χωρίς προνόμιο. Δεν μπορεί να κινείται προς τα πίσω. Δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του. Στέλνεται εμπρός προς υπηρεσία μιας στρατηγικής που ποτέ δεν θα καταλάβει πλήρως, η θυσία του υποτίθεται πριν τη έναρξη του παιχνίδιού. Και ωστόσο το πιόν που φτάνει στην άλλη πλευρά αλλάζει τα πάντα.

Το Before the Sacrifice ανήκει στο A Game of Chess, μια σειρά μέσα από το Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς στην επιφάνεια και όχι μέσω χρώματος ή εκτύπωσης, και όπου η ίδια αυτή φθορά γίνεται τρόπος ομιλίας για θυσία, στρατηγική και την ήσυχη μοίρα ενός κομματιού που κινείται μπροστά χωρίς να ξέρει τι περιμένει στο τέλος του ταμπλό.

Οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή. Η γρατσουνιά είναι το πιόν. Το κενό είναι το ταμπλό. Το φως είναι το μόνο που αποφασίζει εάν η φιγούρα θα σταθεί ή θα εξαφανιστεί.

"Το μικρότερο κομμάτι. Το πρώτο που πέφτει. Το οποίο το παιχνίδι δεν μπορεί να αρχίσει χωρίς."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch αποτελεί ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένο γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείας γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε χιλιάδες ατομικά ίχνη. Λεπτή, εύθραυστη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυων γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως είναι αυτό που δίνει ζωή σε αυτό το έργο. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη μαλακώνει, υποχωρεί, σχεδόν εξαφανίζεται στο σκοτάδι από το οποίο ήλθε. Κάτω από έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση ενισχύεται και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι αυστηρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε συγκεκριμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωρά έξω από το μαύρο. Άλλες φορές υποχωρεί, αφήνοντας μόνο ένα ψίχουλο μορφής. Εκείνο το κίνημα, ανάμεσα στην ορατότητα και την εξαφάνιση, είναι που ζωντανεύει το έργο.

Όπως σε όλα τα υλικά που έχουν αγγιχθεί από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί συνθέτουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Τις Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με ωθεί μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και τα συναισθήματα συνυπάρχουν.

Το έργο μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να μετατραπεί σε οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα προκύπτουν μέσω απουσίας, σκιάς, ανάκλασης ή έντασης. Ό,τι τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση για πρωτοτυπία, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μαγεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που παραμένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προκαλεί σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με την πάροδο του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, στοχευμένα και ζωντανά.