Tijs Dragtsma (1992) - Where Logic Softens

Υπάρχει μια στιγμή, κάπου ανάμεσα στην αφύπνιση και το όνειρο, όπου η βεβαιότητα αρχίζει να διαλύεται. Εκεί αρχίζει ο Λογικός Μαλακισμός (Logic Softens).

Ένα κλασικό μαρμάρινο προτομείο, μια μορφή που έχει σταθεί επί αιώνες ως σύμβολο λογικής, τάξης και της μόνιμης σκέψης, παρουσιάζεται σε μία ήσυχη πράξη μεταμόρφωσης σε κάτι άλλο. Οι περιγράμσεις του μαλακώνουν. Η άκαμπτη διάθεσή του υποχωρεί. Και στο μετωπο, ένα συρτάρι παραμένει ορθάνοιχτο, σαν η ίδια η σκέψη να έχει μείνει άνοιχτη, σαν η σκέψη να έχει ήρεμα βγει στο σκοτάδι.

Η εικόνα μεταφέρει τη δομημένη λογική ενός ονείρου. Οφείλει κάτι στην υπερρεαλιστική παράδοση, στην αντίληψη ότι οι πιο ανησυχητικές εικόνες δεν είναι χαοτικές αλλά ακριβείς. Το προτομείο δεν συντρίβεται. Λιώνει, με κομψότητα, με ηρεμία, με την αξιοπρέπεια ενός πράγματος που έχει αποφασίσει να σταματήσει να προσποιείται ότι είναι στερεό.

Σε ακρυλικό γυαλί, αυτή η εικόνα δεν εμφανίζεται διαμέσου χρώματος, μελάνης ή εκτύπωσης. Αναδύεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας. Κάθε ελεγχόμενη γρατζουνιά πιάνει το φως διαφορετικά, μετακινώντας τη φιγούρα ανάμεσα στην παρουσία και την κοντινή εξαφάνιση ανάλογα με το πού στέκεται ο θεατής. Το κινηματογραφικό πλευρικό φωτισμό που ορίζει τη σύνθεση γίνεται, σε αυτό το μέσο, κάτι ζωντανό. Η εικόνα αναπνέει με κίνηση.

Από απόσταση, διαβάζεται ως ένα μα monumental πόρτραίτο, συντονισμένο και ήρεμο. Κοντά, η επιφάνεια αποκαλύπτεται ως ένα πεδίο σημείων, ανοιγμένο και δουλεμένο. Η ψευδαίσθηση διατηρείται, ύστερα δείχνει τη δομή της, ύστερα κρατείται πάλι.

Όπου ο Λογικός Μαλακώνει συνεχίζει την «Τέχνη με Σκαλισμό» (Art with Scratch) σειρά του Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονιστικότητα οικοδομείται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφάνειας αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Χρώμα. Μελάνι. Πρόσθεση. Μόνο αφαίρεση. Μόνο φθορά που μετατρέπεται σε μορφή. Μία οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

“Όπου ο λογικός μαλακώνει, κάτι αληθινότερο αρχίζει να εμφανίζεται.”

Σχετικά με την Τέχνη με Σκαλισμό

Η Τέχνη με Σκαλισμό αποτελεί ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Σκαλισμένη γραμμή με γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσω αμέτρητων ακριβών χτυπημάτων που πιάνουν το φως και φέρνουν τη φόρμα από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όμως κοντά, το έργο διαλύεται σε χιλιάδες ατομικά σημεία. Λεπτό, ευαίσθητο και σχεδόν βαρύ. Αυτό που φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμιά στη συνειδητή της κίνηση, καθεμιά ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως είναι ο αυτουργός της ζωής σε αυτό το έργο. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Κα θώς το φως αλλάζει διάφορες γωνίες πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα ανασαίνει. Από μία γωνία η φιγούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει, υποχωρεί, σχεδόν εξαφανίζεται στο σκότος από το οποίο προήλθε. Υποκείμενο σε ένα επικεντρωμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει το μέσο τόσο συναρπαστικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη του χαράζωνε είναι άμεση και αμετάβλητη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και γεμάτο κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν μένει πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται ανάλογα με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το υποκείμενο φαίνεται να προχωρεί προς τα έξω από το μαύρο. Σε άλλες, υποχωρεί, αφήνοντας μόνο ένα ψίθυρισμό μορφής. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην ορατότητα και την εξαφάνιση, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί δημιουργούν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ένα σταθερό στυλ, αλλά έναν εξελισσόμενο τομέα ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνδυάζονται.

Η εργασία μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τους συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, στην καθαρότητα και στην συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και εύθραυστης φύσης. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά μια εργασία που διατηρεί την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συνενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, προμελετημένα και ζωντανά.