Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN

Οπερα του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου σε όλο τον κόσμο για τη техники του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από plexiglass.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναδιατυπώνοντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης.
Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολικής κυριαρχίας – εδώ δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο.
Όπως στον Aubertin, η μονόχρωμη γίνεται νοητικός χώρος, αγνή ένταση, πνευματική δόνηση.
Ωστόσο, αντί για φωτιά και καύση, βρίσκουμε τη βίδα: ένα μηχανικό, ρυθμιζόμενο, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες αναδύονται από τον επίπεδο/πάτωμα σαν μια δυναμική υφή, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη διαστατικότητα και μεταμορφώνει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαπερασμένη από δυνάμεις.
Αν ο Aubertin έκαιγε τη ύλη για να αποδεσμεύσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, χτίζεται.
Είναι ένα αντίθετο βήμα αλλά εννοιολογικά ομοειδές: μια ριζοσπαστική ενέργεια πάνω στη μονόχρωμη.
Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.
Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά βίωμα εμβύθισης· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματικό παλμό.
Σε αυτή την προοπτική, το έργο θέτει τον εαυτό του ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτή που οικοδομεί, διατηρώντας ακέραιη τη δύναμη του κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον «σω» της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτικό λόγο και πολιτιστικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, ο obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο Murakami, o Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλέγεται με τον φαντασμό του πλουτισμού, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, προβάλλοντας σύμβολα santic και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του branding και της τέχνης ως σύγχρονου πολιτιστικού αντικειμένου.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της τέχνης της εποχής, της luxury Pop Art, της concept street art και της τέχνης εμπνευσμένη από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ωστόσο μια ισχυρή, αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.