Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Γκλικάζμένη εκτύπωση (*), Keith Haring (**)
Αναπαραγωγή του έργου «Untitled», σελινοτυπία που δημιούργησε ο Haring το 1989.
Εκτύπωση πολυτελείας σε χαρτί ψηφιακής συντήρησης με ματ υφή (250 g/m²). Ένα εξαιρετικά ευέλικτό και υψηλής ποιότητας χαρτί, κατασκευασμένο στη Γερμανία από αμάξωμα ξύλου χωρίς οξύ και χλώριο.
Εκτύπωση εξουσιοδοτημένη από την Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation

- Διαστάσεις φύλλου: 60 x 47 cm
- Διαστάσεις θέματος: 50 x 37 cm
- Κατάσταση: Εξαιρετική (το εν λόγω έργο δεν έχει ποτέ μείνει σε κάδρο ή εκτεθειμένο, διατηρήθηκε πάντα σε επαγγελματική αρχειοθέτηση τέχνης, γι’ αυτό προσφέρεται σε άψογη κατάσταση).

Το έργο θα χειριστείται προσεκτικά και θα πακεταριστεί σε συσκευασία από ενισχυμένο χαρτόνι. Η αποστολή θα γίνει με πιστοποιημένο αρχείο παρακολούθησης (UPS DPD DHL FedEx)

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλεια μεταφοράς ύψους της τελικής αξίας του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Giclée είναι όρος που αναφέρεται σε είδος υψηλής ποιότητας τέχνης εκτύπωσης, ψηφιακά δημιουργημένο με εκτυπωτές με υγρή μελάνι. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιεί μελάνια με βάση χρώματα και εξειδικευμένα χαρτιά για να πετύχει εξαιρετικά ευκρινή απόδοση, ακρίβεια χρωμάτων και αντοχή, ιδανική για αναπαραστάσεις τέχνης και φωτογραφιών.

(**) Ο Keith Haring γεννήθηκε το 1958 στο Reading, Pennsylvania, ΗΠΑ.
Μεγάλωσε στο Kutztown και από μικρή ηλικία έδειξε τεράστιο ενδιαφέρον για την τέχνη. Σπούδασε γραφιστική στο The Ivy School of Professional Art, στο Pittsburgh, και στα 19 του, ούσα ήδη ανοιχτά ομοφυλόφιλος, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου βρήκε έμπνευση στην τέχνη του γκράφιτι και εντάχθηκε στη School of Visual Arts, όπου δέχθηκε την επιρροή του Keith Sonnler και του Joseph Kossuth, που τον ενθάρρυναν να μορφωθεί ως καλλιτέχνης εννοιολογικός μετά την πειραματισμό με τη μορφή και το χρώμα.
Ο Haring τράβηξε την προσοχή του κοινού το 1980, όταν άρχισε να σχεδιάζει εικόνες παρόμοιες με σκιές με μαρκαδόρο στους υπόγειους δρόμους της Νέας Υόρκης, και αργότερα ζωγράφισε με κιμωλίες λευκές κόμικς πάνω σε μαύρες επιφάνειες που είχαν προορισμό για διαφήμιση, γεγονός που τον οδήγησε σε πάνω από μία σύλληψη.
Οι καθαρές γραμμές του, τα ζωντανά χρώματα και οι ενεργές φιγούρες του μετέφεραν ισχυρά μηνύματα ζωής και ενότητας και οι εκθέσεις του κινηματογραφήθηκαν από τον φωτογράφο Tseng Kwong Chi.
Επίσης, στα ίδια χρόνια οργάνωσε μια έκθεση στο Club 57 και συμμετείχε σε μια παρουσίαση Times Square, όπου ζωγράφισε για πρώτη φορά ζώα και ανθρώπινα πρόσωπα.
Η πρώτη ατομική του έκθεση έγινε στη Γκαλερί Tony Shafrazi το 1981, το ίδιο έτος που συμμετείχε στην Documenta 7 στο Κάσσελ της Γερμανίας.
Το 1982 έγινε φίλος με ανερχόμενους καλλιτέχνες της εποχής όπως ο Kenny Sharf, η Madonna και ο Jean-Michel Basquiat, μέχρι που γνώρισε και τον διάσημο Andy Warhol.
Το 1984 πήγε στην Αυστραλία και ζωγράφισε διάφορα μουράλες στο Μελβούρνη και το Σίδνεϊ, και έλαβε μάλιστα χρήματα για τα έργα του από την Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώριας και από το Australian Centre for Contemporary Art.
Επίσης πραγματοποίησε επισκέψεις και ζωγράφισε στο Ρίο ντε Ζανέιρο, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού, το Μπρίσμπεϊν και το Μανχάταν.
Ακόμα σε αυτή την εποχή σχεδίασε μια ροζ jacker που χρησιμοποίησε η Madonna για το τραγούδι της “Like a Virgin” στο πρόγραμμα “Solid Gold”.
Το 1985, το Musée d’Art Moderne στη Βольων πραγματοποίησε μια έκθεση του έργου του, και συμμετείχε επίσης στο Μπιενάλε του Παρισιού.
Απεκάλυψε τον εαυτό του τον Νοέμβριο σε κανάλι MTV, όπου ζωγράφισε σε ένα πρόγραμμα παρουσιαζόμενο από τον φίλο του Nick Rhodes από το συγκρότημα Duran Duran.
Το 1986 έβαψε μουράλες στο Άμστερνταμ, το Παρίσι, το Φίνιξ και το Βερολίνο, επίσης ζωγράφισε το σώμα της Grace Jones για το βίντεο κλιπ του τραγουδιού “I’m Not Perfect”, και άνοιξε ένα κατάστημα για να πουλά τα έργα του στη SOHO.
Μέχρι τότε τα έργα του άρχισαν να αντικατοπτρίζουν τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής, όπως το απαρτχάιντ, το AIDS και τα ναρκωτικά.
Επίσης δημιούργησε κομμάτια ποπ τέχνης για μάρκες όπως Absolut Vodka, Lucky Strike και Coca-Cola, ακόμη και σχεδίασε το εξώφυλλο του ευχετήριου άλμπουμ “A Very Special Christmas”, στο οποίο η φίλη του Madonna περιλαμβάνονταν.
Το 1988 συμπεριλήφθηκε σε μια επιλογή καλλιτεχνών των οποίων τα έργα εμφανίστηκαν στις ετικέτες των οίνων Château Mouton Rothschild, και τον ίδιο χρόνο διαγνώστηκε με AIDS, γι’ αυτό και το επόμενο έτος εγκαινίασε το Ίδρυμα Keith Haring με σκοπό να αγωνιστεί ενάντια σε κοινωνικά προβλήματα συνδεόμενα με την ασθένεια και να προβάλει το έργο του καλλιτέχνη μέσω εκθέσεων, δημοσιεύσεων και αδειών χρήσης.
Τον Ιούνιο του 1989 φιλοτέχνησε το τελευταίο δημόσιο έργο του σε έναν τοίχο του μεσαιωνικού μοναστηριού της Εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου στη Πίζα. Το έργο αυτό τιτλοφορήθηκε “Tuttomondo”.
Ο Keith Haring πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1990 σε ηλικία 32 ετών, από AIDS.

(**) "Ο Άνθρωπος της Κούπας", 1989, είναι μια ζωντανή μαρτυρία της ικανότητας του καλλιτέχνη να συνδυάζει παιγνιώδη εικόνα με βαθιά συμβολική βαρύτητα. Αυτή η σελινοτυπία αιχμαλωτίζει την ενέργεια που χαρακτηρίζει τον Haring, χρησιμοποιώντας τολμηρές γραμμές, έντονα χρώματα και δυναμική σύνθεση για να δημιουργήσει μια φιγούρα ταυτόχρονα ατίθαση και μαγεία. Η κεντρική φιγούρα, του οποίου ο κορμός διαχωρίζεται σε στρώσεις, σχεδόν σαν ματριόσκα, αιχμαλωτίζεται σε πλήρη κίνηση, με τα χέρια υψωμένα σε μια εξαίσια στάση, ακτινοβολώντας ζωτικότητα και κίνηση. Οι περιμετρικές γραμμές και μορφές ενισχύουν αυτήν την αίσθηση κινούμενης ενέργειας, μετατρέποντας τη φιγούρα σε φάρο ζωής και κίνησης.
Μία εντυπωσιακή μπλε-πρασινογάλαζη υπόβαθρο με μωβ κουκκίδες στο υπόβαθρο, το έργο αποτυπώνει τον εξαιρετικό χειρισμό αντίθεσης και ρυθμού από τον Haring. Η αλληλεπίδραση χρώματος, μορφής και κίνησης ενσαρκώνει το ενδιαφέρον του Haring για την πανανθρώπινη έκφραση, μεταφράζοντας τη χαρά, τη ζωτικότητα και τη συνδεσιμότητα σε μια οπτική γλώσσα που αναγνωρίζεται αμέσως. Η φιγούρα του «Ανθρώπου της Κούπας» encapsulates τη διερεύνηση του Haring για τη μεταμόρφωση, τη πολλαπλότητα και την αλληλεπίδραση μεταξύ ατομικής και συλλογικής εμπειρίας, αντικατοπτρίζοντας τη δια βίου δέσμευσή του σε κοινωνικά θέματα μέσω εικόνων προσβάσιμες σε όλους.
Αυτό το έργο αποτελεί παράδειγμα της διαρκούς κληρονομιάς του Haring: την ικανότητα να δημιουργεί οπτικά ελκυστική τέχνη, κοινωνικά αντηχηρή και βαθιά ανθρώπινη. Είναι τόσο μια γιορτή της κίνησης και της ενέργειας όσο και ένας συναισθηματικός αντικατοπτρισμός της καινοτόμου οπτικής του Haring στην μεταπολεμική τέχνη του τέλους του 20ού αιώνα.