Gioverdi (1960) - LAGUNA

GIOVERDI (ψευδώνυμο του Mario Verdini, 1960), γεννημένος καινοτομικός στον Νότο της Απουλίας, αναπτύσσει μια ζωγραφική έρευνα επικεντρωμένη στον διάλογο μεταξύ ιστορικής μνήμης και σύγχρονης ευαισθησίας, διερευνώντας τη σχέση ανάμεσα στον χρόνο, το χώρο και την αντίληψη. Η ακαδημαϊκή εκπαίδευση, σε βάθος μελετώντας τη βυζαντινή τέχνη και τις αρχαίες τεχνικές ζωγραφικής – από την ενακύστη μέχρι τη γαλαζοκίτρινη αυγά- tempera – βρίσκει στη ζωγραφική με λάδι τον εκφραστικό της προσανατολισμό. Από αυτήν προκύπτει μια προσωπική γλώσσα, ουσιαστική και ισχυρά ελκυστική, στην οποία η παράδοση ανανεώνεται μέσω μιας σύγχρονης οπτικής. Ονειροπόλες πόλεις και υδάτινες λίμνες αποτελούν τα επαναλαμβανόμενα θέματα της ζωγραφικής του: συνταρακτικοί τοπία, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, όπου ο χώρος γίνεται τόπος μνήμης, σιωπής και συμπαρατήρησης. Η απουσία της φιγούρας δεν αντιπροσωπεύει μια αφαίρεση, αλλά μια ποιητική επιλογή που ενισχύει το αφηγηματικό μέγεθος και προσκαλεί τον θεατή σε μια εσωτερική εμπειρία, αιωρούμενη ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όραμα. Στα έργα του GIOVERDI η υλική ύλη της ζωγραφικής διατηρεί τα ίχνη του χρόνου και μεταμορφώνει τη μνήμη σε εικόνα. Τα έργα του έχουν εκτεθεί σε εκθέσεις και διαγωνισμούς αφιερωμένους στην ιερή και τη σύγχρονη τέχνη και ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και θρησκευτικούς θεσμούς στην Ιταλία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το έργο “Laguna” (λάδι σε καμβά 80x80), τοποθετείται ανάμεσα στον ποιητικό ρεαλισμό και μια μεταφυσική ευαισθησία του σήμερα, χωρίς υπερβολές από αναφορές, αλλά χτίζοντας μια προσωπική γλώσσα θεμελιωμένη στην ουσιότητα της μορφής και τη δύναμη του χρώματος. Τα τρία πλοιάρια φαίνονται σχεδόν αιωρούμενα παρά επιπλέον, σαν να παγιδεύονται σε έναν χώρο χωρίς βάρος. Ακόμη και ο μόλος, ορατός μόνο σε μια γωνία, δεν λειτουργεί ως προσθαφος αλλά ως απλός συνθετικός αναφορέας: υπαινίσσεται την παρουσία του ανθρώπου χωρίς να τον δείχνει. Ακριβώς αυτή η αφαίρεση κάνει τον πίνακα ελκυστικό και συνεκτικό με μια έρευνα που προτιμά τη σιωπή, τη μνήμη και την αναμονή αντί της αφήγησης. Το έργο αποκαλύπτει μια αναζήτηση που μέσω μιας συγχρόνου γλώσσας, αποτελούμενης από απόλυτες επιφανειακές επιφανειοποιήσεις, χρωματικές αρμονίες και αυστηρή χωρική δομή, αποτυπώνεται. Το φως δεν περιγράφει, αλλά αποκαλύπτει· ο χώρος δεν υποδέχεται τη δράση, αλλά την περισυλλογή. Διαμορφώνεται ένας τοπιος της ψυχής, όπου κάθε στοιχείο φαίνεται να φυλάει μια σιωπηλή μνήμη και να προσκαλεί τον θεατή σε έναν ιδιωτικό διάλογο με τον χρόνο. ΤΟ ΖΩΓΡΑΦΙΚΟ ΕΝΤΑΛΛΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΜΒΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΣΩΛΗΝΑΚΙ ΣΚΛΗΡΟ.