Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Έγχυση contemporanea του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Fragments-Nefertiti
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση σκόνεων μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες


Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την έννοια της τελειότητας, της αθανασίας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υπόκεινται σε μια διαδικασία σχέσης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διαλύεται και επαναδημιουργείται, αποκαλύπτοντας τη δική της αστάθεια. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευάλωτη πλευρά. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστραφεί σε μια νέα διάσταση.


MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιέλα το 1987, από το 2007 ανέπτυξα μια αναζήτηση επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και τη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικοί χρωστικοί, αργά γαιώδεις γαϊδουρίσιοι, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερες τελετουργική από γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διαλύω και τα επαναδημιουργώ, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προ emerges from a fragile balance between loss and rebirth, between memory and possibility, making visible the moment when matter stops being what it was and becomes something else.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μεταστροφής που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη ύπαρξη, τις διαλύω και τις επαναδημιουργώ για να γεννήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατό ένα διαρκές καθεστώς μεταβολής.

Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάλυτα, μα ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Ό,τι φαίνεται αμίμητο αποκαλύπτει μια αστάθη φύση, ικανή να αντιδράσει, να οξειδωθεί και να μεταβληθεί με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντάς την σε διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υποδεέστερη, αλλά γίνεται συνσυγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακρόασης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά εμφανίζονται ως παρουσίες που αιωρούνται ανάμεσα στην ερείπωση και την αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.