Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Apollo
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Ψυχρή συγκόλληση σκόνης μαρμάρου και πετρών
- Εξαιρετικές συνθήκες


Συλλογή RELIQUA

Η Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτικών αντικειμένων που διερευνά τη σχέση μεταξύ ύλης, μνήμης και ουσίας. Κάθε κομμάτι προβάλλει ως μονολίθηρο διαβρωμένο μνημείο, σημαδεμένο από τον χρόνο, που φυλά απέ μέσα του ένα απόσπασμα κλασικότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία αιωρούμενη ανάμεσα σε ρωγμή και ιερότητα.
Το έργο λειτουργεί ως συμβολικός και λειτουργικός φάκελος, ικανός να υποδεχτεί ό,τι δεν φαίνεται: αναμνήσεις, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή αντλεί την έμπνευσή της από την έννοια της ιεράς: αντικείμενα που διαπερνούν το χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Το μονολιθικό σχήμα θυμίζει τον αρχέτυπο της πέτρας, στοιχείο πρωταρχικό και αιώνιο, ενώ ο επιφανειακός αφαιμάκτης της δείχνει την πορεία των χρόνων, τη δράση των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το ενσωματωμένο κλασικό απόσπασμα μετατρέπεται σε μαρτυρία, σε κατάλοιπο ομορφιάς που αντιστέκεται και ανέρχεται και πάλι. Στις πύλες ανάμεσα σε προστατευμένο, κρυμμένο και παγιδευμένο.

Η Reliqua έχει σχεδιαστεί ως υβριδικό αντικείμενο ανάμεσα στην τέχνη και τον design:
- φάκελος ουσιών σε υγρά ή αρώματα
- διαχύτης για περιβάλλοντα με ραβδιά
- συμβολικός φύλακας προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με έντονο φυσικό στοιχείο
Κάθε λειτουργία είναι δευτερεύουσα σε σχέση με την ελκτική αξία του αντικειμένου, που προτρέπει σε μια οικεία και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι παραγεται σε 40 αντίτυπα, παραμένει ωστόσο μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και ίχνη το κάνουν κάθε Reliqua ανεπανάληπτο.










MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη ΜιλάνοBiella το 1987, από το 2007 ανέπτυξα έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από μια άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, γαιώδεις αριμερείς, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζωντανούν παρόντα, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννιέται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι έχει σπάσει, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Κομμάτια και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται αρχικό υλικό για τα έργα μου.

Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διαλύω και τα ξανασυναρμολογώ, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο εμφανίζεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία λαμβάνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διαλύω και τις ξανασυναρμολογώ για να γεννήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατό ένα διαρκές καθεστώς μεταβολής.

Η έρευνα αντιμετωπίζει υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίθεση: φαινομενικά αιώνια και ανεξάρτητα από το χρόνο, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτα και ευαίσθητα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ένα ενεργό μέρος του έργου, εμπλεγμένο σε διαλογική σχέση με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εμφανίζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υπάκουη, αλλά γίνεται συνέργος, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη του gesture, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στην μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και ελλείψεις συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική ερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ρωγμή και αναγέννηση, ανάμεσα σε διατήρηση και μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.