René Magritte (1898-1967), after - Sky Bird

René Magritte - Ο Ουράνιος Πτηνός - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Όνομα: RenéMagritte
Τίτλος: Ο Ουράνιος Πτηνός
Τύπος: Αυθεντικό ονεικονικό αφίσα τέχνης - Υψηλής ποιότητας Offsetdruk/posterprint βάσει πρωτότυπου έργου από το 1966
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στυλ: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άψογη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένο εν προωθήσει
- Με βάση το πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1966

ΕΠΕΞΗΓΗΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 Νοεμβρίου 1898 – Schaarbeek, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος ζωγράφος του σουρεαλισμού.

Ο René Magritte αρχικά δούλευε ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο ταπετσαρίας και αργότερα δημιούργησε και πολλά πόστερ.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν κυβιστικό, φουτουριστικό και αφαιρετικό, επηρεασμένος από τον εργοδότη του Victor Servranckx στην επιτραπέζια ταπετσέρια UPL (Les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Με τη γνωριμία με το έργο του Giorgio de Chirico το 1925, άρχισε να ενσωματώνει σουρεαλιστικά στοιχεία. Ο De Chirico αποτυπώνει αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο αλλά σε εντελώς διαφορετικά αιτιακά και χρονικά πλαίσια. Έτσι ο De Chirico υπογραμμίζει το μυστηριώδες του κόσμου των αντικειμένων. Επίσης, η συμβατική τάξη και η θέση των πραγμάτων ιωνίζονται με αυτόν τον τρόπο.

Ο Magritte primarily ζωγράφιζε με λάδι σε καμβά, αλλά έκανε επίσης γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens εργάστηκε στο περιοδικό Oesophage και το 1927 έκανε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί Le Centaure, στις Βρυξέλλες.

Μεταξύ 1927 και 1930 ο Magritte διαβιούσε σε προάστιο του Παρισιού, όπου το σουρεαλιστικό του όραμα επιβραβεύτηκε με τη φιλία των Paul Éluard και André Breton, ο οποίος το 1924 είχε γράψει το Μανιφέστο του Σουρεαλισμού. Όταν ο Breton απαίτησε ότι η σύζυγος του Magritte απομάκρυνε ένα κολιέ με σταυρό, αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.

Όταν το 1930 το «Galerie Le Centaure», όπου ο Magritte εργαζόταν υπό συμβόλαιο, κατέρρευσε, ο E.L.T. Mesens κατάφερε να αγοράσει όλα τα έργα του, περί τα 200 εκείνη τη στιγμή.

Το 1934 o Magritte και η συνοδεία του επέβαλαν την τεχνική του cadavre exquis και με εικόνες που ακολούθησαν τις γλωσσικές πειραματικές πρακτικές όπου ένα ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Μεταξύ 1934 και 1937 σχεδίασε ο Magritte υπό το ψευδώνυμο Emair αφίσες ταινιών για την γερμανική διανομή ήχου Tobis Klangfilm. Το Πρωτόκολλο του Leuven διατηρεί επτά αφίσες που σχεδιάστηκαν από τον Magritte.

Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Magritte δούλευε και διέμενε στην Γαλλία, στην Καρκασόνε. Παραποίησε τέχνη για να συντηρηθεί. Ήταν κυρίως έργα του De Chirico, Picasso και Braque. Κατά μια σύντομη περίοδο, μεταξύ 1940 και 1946, ο Magritte εμπλούτισε την παλέτα του με μια ενστικτώδη ιμπρεσιονιστική έμφαση (η περίφημη περίοδος Renoir). Τέτοιου είδους στυλ πουλι柚 τον πώλημα.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βελγίου. Το 1948 άρχισε να ζωγραφίζει σε στυλ κόμικ, αλλά χωρίς επιτυχία. Ωστόσο, σύντομα γύρισε σε παλαιότερο, σχεδόν ρεαλιστικό στυλ, λίγο πιο επιθετικό λόγω της ταραχώδους σχέσης με το προηγούμενο σουρεαλιστικό περιβάλλον του (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδήγησε συχνά σε μια βρικόμορ φιγούρα, επιπλέον «υπερρεαλισμένη» από τους κάποιες φορές ορατά αδύνατους τίτλους που του απέδιδε.

Το 1953 δημιούργησε τους τοιχογραφικά πίνακες στο Καζίνο Knokke στην βελγική ακτή, κατόπιν εντολής της οικογένειας Nellens. Αυτοί έχουν πλέον προστασία από την Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. Το 1960 τιμήθηκε με το Βελγικό Εθνικό Βραβείο για όλο το έργο του, πρώτη φορά που το βραβείο απονέμεται σε ζωγράφο.

Τη δεκαετία του 1950 το έργο του Magritte ήταν πολύ δημοφιλές στους Νεοϋορκέζους συλλέκτες. Αυτό εξηγεί την μεγάλη παρουσία των έργων του Magritte σε αμερικανικές συλλογές μέχρι σήμερα. Μεταξύ αυτών και ο διασημότερος πίνακας La Trahison des Images.

Ο Magritte απεβίωσε το 1967 στη Schaarbeek από καρκίνο παγκρέατος, όπου και ετάφειται στο δημοτικό νεκροταφείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει στο κίνημα του σουρεαλισμού, μια από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές ρεύματα του 20ού αιώνα. Σε πολλά από τα έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και πιστά αποδοθείσα θαλασσινή ζωή. Πρόκειται πιθανώς για αναφορά στο γεγονός ότι η μητέρα του Magritte βρέθηκε γυμνή στις όχθες του Samber μετά την αυτοκτονία.

Το έργο του Magritte όπως και το έργο του Salvador Dalí και Carel Willink είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένο, τονίζοντας το ρεαλιστικό αποτέλεσμα πραγματικά ανύπαρκτων εικόνων.

Το πιο διάσημο έργο του Magritte είναι αναμφίβολα La Trahison des Images (1928-29) ή «Η προδοσία της εικόνας» με το ζωγραφιστό κείμενο Ceci n'est pas une pipe κάτω από την εξαιρετικά ρεαλιστική εικόνα μίας πίπας. Σε αυτό το έργο ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα με το μήνυμα από κάτω: «Αυτή εδώ δεν είναι πίπα» (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να θυμίσει σε αυτόν και στον θεατή ότι πρόκειται για καμβά ζωγραφισμένο με λάδι, άρα ένα πίνακα και όχι μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφορά σε πραγματική πίπα παραβιάζει το γεγονός ότι μια πίπα ουσιαστικά είναι μια ιδέα και έχει την προέλευσή της στο πνεύμα.

Διαρκώς ερευνώντας τον εαυτό μας και προκειμένου να μας παραπλανήσει, ο Magritte μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε περί τέχνης. Με αυτό το πρίσμα, μπορούν να θεωρηθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Οι τίτλοι αυτοί συνήθως δεν έχουν σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι καθαρά εννοιολογικοί καλλιτέχνες ακολούθησαν αυτή τη γραμμή σε εξαιρετικό βαθμό με εγκατάσταση, performance ή happening και μετέτρεψαν το καλλιτεχνικό έργο σε μια ιδέα. Αυτή αποτελεί και κριτική προς τους καλλιτέχνες που πιστεύουν ότι πρέπει να αποτυπώνουν την πραγματικότητα τόσο πιστά, όπως αυτοί οι υπερρεαλιστές αργότερα. Ο René Magritte έκρινε ότι το καθήκον ενός ζωγράφου είναι να τοποθετεί την πραγματικότητα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Το έργο του καλεί πάντα περισσότερες ερωτήσεις από ό,τι μπορεί να απαντήσει. Απόδειξη αποτελεί ο πίνακας μιας γοργόνας με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινα πόδια. Επίσης χαρακτηριστικός είναι ο πίνακας ενός πολύ ρεαλιστικά απεικονισμένου ψαριού, που στη φτέρνα μετατρέπεται σε ένα αναμμένο πούρο με καπνό να στριφογυρίζει (πίνακας «l'Exception» 1963). Το έργο του Magritte αποδεικνύει εξαιρετικά μεγάλη δεξιότητα στην τεχνική της ζωγραφικής με λάδι σε καμβά.

Πολλά από τα έργα του Magritte παρουσιάζουν μεταμόρφωση, μια αλλαγή ενός αντικειμένου σε ένα άλλο. Ή το έργο μπορεί να μην είναι δυνατή με άλλους τρόπους, π.χ. η σειρά των κατοικιών τη νύχτα, με καθαρό ουρανό από πάνω την ημέρα. Ή ένα φεγγάρι που κρέμεται πίσω από τα φύλλα ενός δέντρου. Τα κουκουβάγια ή άλλα πουλιά φυτρώνουν από το έδαφος.

Αναφέρεται σε ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki