giampaolo parrilla - Power People Myanmar

Power People Myanmar 2:

Αυτή η σειρά έργων διαμορφώνεται ως χαρτογραφική και γεωπολιτική μελέτη της οπτικής γλώσσας των σύγχρονων διαδηλώσεων, χρησιμοποιώντας τις εξεγέρσεις στη Μιανμάρ ως κύριο μελέτη περίπτωσης. Η έρευνα διερευνά τη διακριτή — και συχνά ασαφή — γραμμή ανάμεσα στη δραματική επείγουσα ανάγκη των γεγονότων και τη μετατροπή τους σε εικονικές εικόνες.

Στο σημερινό τοπίο των μέσων, η αφήγηση της σύγκρουσης θρυμματίζεται και επανασυντίθεται μέσω ενός στρωματοποιημένου οπτικού ρυθμού: η ωμή βία της καταστολής από την αστυνομία συνυφαίνεται και διαπλέκεται με memes, κωδικοποιημένα μηνύματα, σύμβολα ποπ και πρωτότυπες μορφές διαμαρτυρίας σε performative τρόπο.

Οι πίνακες υιοθετούν προοπτική ζενιθικού τύπου, μια δορυφορική θέα που απομακρύνει και εξετάζει την επικράτεια, για να εμπλουτιστούν και να σημειωθούν με διαγράμματα και μετρήσεις διανυσμάτων, που ιχνηλατούν τις δυναμικές των ροών και τον έλεγχο της επικράτειας, αποσπάσματα κειμένου και ψηφιακά μηνύματα, μνήμη του ακτιβισμού στο διαδίκτυο και της κυκλοφορίας πληροφοριών, οπτικά σύμβολα και εικονογραφικοί κώδικες, που κωδικοποιούν την πολιτισμική αντίσταση μέσα στον χωρικό χώρο της ζωγραφικής.

Πέρα από τη φαινομενική τεκμηρίωση, το έργο υπερκεράζει και συγχωνεύει αυτά τα διαφορετικά αφηγηματικά καθεστώτα, μετατρέποντας τον καμβά σε έναν πολύπλοκο χάρτη όπου η γεωγραφία της εξουσίας και η σύνταξη της διαφωνίας συμπλέκονται και επαναοργανώνονται.

Eng:

This series of works takes the form of a cartographic and geopolitical study of the visual language of contemporary protests, using the uprisings in Myanmar as its primary case study. The research explores the subtle—and often ambiguous—line between the dramatic urgency of events and their immediate transformation into iconic imagery.

In today’s media landscape, the narrative of the conflict fragments and reassembles itself through a layered visual register: the raw violence of police repression coexists and intertwines with memes, coded messages, pop symbols, and original forms of performative protest.

The paintings adopt a zenithal perspective—a satellite view that distances and examines the territory—and are then enriched and marked by diagrams and vector surveys that trace the dynamics of flows and territorial control, as well as fragments of text and digital messages, a record of online activism and the circulation of information, visual symbols, and iconographic codes that encode cultural resistance within the pictorial space.

Going beyond mere documentation, the work superimposes and fuses these different narrative regimes, transforming the canvas into a complex map where the geography of power and the syntax of dissent clash and reorganize themselves.