giampaolo parrilla - Protea Laetan

Ignis: Η σειρά παρουσιάζεται ως οπτική έρευνα για την ικανότητα προσαρμογής και επιβίωσης της φύσης, λαμβάνοντας το λουλούδι Protea ως κεντρικό σημείο συμβολικά και φορμαλιστικά. Το είδος ανθεκτικό στη φωτιά εξ ορισμού, η Protea περιέχει ένα ζωτικό παράδοξο: είναι ικανή να αντέχει τις καταστροφές των πυρκαγιών και να αξιοποιεί την οργή της φωτιάς για να ανθίσει, να απελευθερώσει τους σπόρους της και να γεννήσει νέα ζωή από τις στάχτες.

Ο καλλιτέχνης αποδομεί τη μορφή της Protea αποδοκιμάζοντας ριζικά την παράδοση της ζωγραφικής λουλουδιών. Το λουλούδι χάνει κάθε παραχώρηση στην διακοσμητικότητα ή τη μεταφυσική γοητεία, για να αποδοθεί μέσω μιας ζωγραφικής απόδοσης ακατέργαστης, βίαιης και εντυπωσιακής, που τονίζει τη σωματική φύση και τη δραματική του ένταση.

Η επιχειρησιακή/εννοιολογική κίνηση ξεκινά από μια σκέψη για τον υπερ-ρεαλισμό των σύγχρονων ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας σε 4K. Η υπερπληθώρα γυαλισμένων εικόνων, χαρακτηρισμένων από κορεσμένα χρώματα και υπερβολική λαμπρότητα—συχνά ξένες προς την πραγματική αντίληψη του φυσικού κόσμου—έχει δημιουργήσει ένα συναισθηματικό βραχυκύκλωμα: είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με μια τεχνητά “θεαματική” φύση που έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματική, σκληρή και οργανική ουσία.

Μέσω αυτής της οπτικής σύγκρουσης, η επιφάνεια της ζωγραφικής δεν περιορίζεται απλώς στο να αποτυπώσει ένα βοτανικό είδος αλλά γίνεται το θέατρο μιας φορμαλιστικής αντίστασης: μια φύση που απορρίπτει το καθησυχαστικό φινίρισμα της οθόνης για να επαναβεβαιώσει την παρουσία της, βίαιη και ανεξέλεγκτη.

Ignis (ENG)

The series presents itself as a visual exploration of nature’s capacity for adaptation and survival, taking the protea flower as its symbolic and formal focal point. The quintessential fire-resistant species, the Protea embodies a vital paradox: it is capable of withstanding the devastation of wildfires and harnessing the fury of fire to bloom, release its seeds, and generate new life from the ashes.

The artist decontextualizes the image of the Protea, radically subverting the tradition of floral painting. The flower sheds all traces of decorativism or contemplative grace, rendered instead through a raw, violent, and striking painterly style that highlights its visceral nature and dramatic intensity.

This conceptual project stems from a reflection on the hyper-realism of modern 4K nature documentaries. The overabundance of glossy images, characterized by saturated colors and extreme brilliance—often alien to the real perception of the natural world—has created a cognitive short circuit: we are so accustomed to an artificially “spectacularized” nature that we have lost touch with its real, ruthless, and organic essence.

Through this visual clash, the pictorial surface does not merely depict a botanical species but becomes the stage for a formal resistance: a nature that rejects the reassuring veneer of the screen to reaffirm its own brutal and irrepressible presence.