Alessandro Padovan (1983) - Bernard Aubertin

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβάν, διάσημου σε ολόκληρο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglas.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναπροσδιορίζοντας τη γλώσσα του μέσα από την βιομηχανική ύλη. Το απόλυτο κόκκινο - το χρώμα της ταυτότητας και του απόλυτου- δεν αποτελεί εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά πεδίο ενέργειας. Όπως και στον Aubertin, το μονοχρωματικό γίνεται νοητός χώρος, καθαίρετη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για φλόγα και ανάφλεξη, συναντάμε τη ζωή: μηχανικό, αρθρωτό, σειριακό στοιχείο. Οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο σαν ένα δυναμικό υφαντό, δημιουργώντας ένα οπτικό ρυθμό που διαλύει τη βιοδιαστατικότητα και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα έδαφος διαπερατό από δυνάμεις. Ενώ ο Aubertin έκαιγε τη ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, κατασκευάζεται. Είναι ένα αντίθετο βήμα, αλλά επικοινωνιακά ομοειδές: μια ριζοσπαστική ενέργεια πάνω στο μονοχρωματικό. Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο ιερό. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματικό ιππποτισμό. Σε αυτήν τη θεώρηση, το έργο παρουσιάζεται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της κεντρικής τέχνης και της αστικής τέχνης, επικαλούμενα με οπτικό γλώσσα και πολιτισμική επίδραση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως: Άντι Γουόρχολ, Ζαν-Μισέλ Μπασκιέ, Banksy, Jeff Koons, Κιθ Χάρινγκ, Fontana, Imbue, Obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani. Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλόγεται με το φαντασιακό του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, υπενθυμίζοντας ιερές συμβολικές και παγκοσμίως αναγνωρισμένες μάρκες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche και Lamborghini. Τα έργα δεν είναι απομιμήσεις ούτε επίσημες συνεργασίες με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες και μάρκες, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεξέταση του κατανάλωσης, της συμβολικής αξίας του branding και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της concept street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια έντονη αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.