Lídia Vives - Too young for any shit






Διαθέτει πάνω από δέκα χρόνια εμπειρία στην τέχνη, με εξειδίκευση στη μεταπολεμική φωτογραφία και τη σύγχρονη τέχνη.
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 138166 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Εκτύπωση και αυθεντικότητα
Εκτύπωση Fine Art σε χαρτί Hahnemühle Baryta με εξτρα-brillante φινίρισμα.
Παρέχεται υπογεγραμμένη και αριθμημένη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας.
Αποστολή
Το έργο αποστέλλεται σε σωλήνα ή εξώφυλλο σκληρό ανάλογα με τον προορισμό.
Στο πακέτο περιλαμβάνονται βαμβακερά γάντια και μια καρτ ποστάλ υπογεγραμμένη.
ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ — Too young for any shit
Αυτή η φωτογραφία δημιουργήθηκε με αφορμή τα γενέθλιά μου και αποτελεί μέρος μιας συνειδητής αντίφασης. Η φράση που γράφεται στην τούρτα, Too young for any shit, αντιστρέφει τη συνήθη έκφραση Too old for that shit, με στόχο να αμφισβητήσει τους αόρατους κανόνες που αρχίζουν να επιβάλλονται —ιδιαίτερα στις γυναίκες— όταν διασχίζεις τα τριάντα.
Από κάποια ηλικία φαίνεται ότι ενεργοποιείται ένα αδημόσιο «σενάριο»: πώς θα έπρεπε να βλέπουμε τον εαυτό μας, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να επιθυμούμε και ποιες πράγματα θα έπρεπε να απαρνηθούμε με διακριτικότητα.Η αισθητική της νεότητας, το παιχνίδι, το ευαίσθητο, το ήπιο ή φανταστικό χαρακτηρίζονται εύκολα ως ακατάλληλα, επιπόλαια ή γελοία. Αντίθετα, η ωριμότητα μας ζητεί να είμαστε σοβαροί, μετρημένοι, ελεγχόμενοι.
Too young for any shit αντιτίθεται σε αυτή τη μυθολογία. Η οικιακή σκηνή —κέικ, παστέλ αποχρώσεις και γλυκιά όψη— έχει προσεκτικά χτιστεί για να αποκρύψει μια λεπτή ένταση: το κερασόμετρο κερασμένο, το μαχαίρι, η ησυχία της γάτας και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας προτείνει ένα στιγμιότυπο παύσης περισσότερο παρά εορτής. Κάτω από την εξωτερική γοητεία εμφανίζεται μια σιωπηρή αντίσταση: η απόφαση να μη ενταχθεί σε μια προκαθορισμένη έννοια της «σωστής ωριμότητας».
Στο βάθος, το έργο μιλά για την απόκτηση ξανά της πράξης του επιθυμείν και της ταυτότητας. Για μένα, το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει να παραιτείσαι από ορισμένα χρώματα, ταινίες, αισθητικές ή μορφές ένδυσης. Αντιθέτως: η πραγματική μαγεία της ενηλικίωσης είναι η ελευθερία να μου δοθεί τελικά ό,τι μέχρι τώρα μου είχε αρνηθεί. Να διαλέγω τη χαρά, τη νοσταλγία ή τρυφερότητα όχι εξαιτίας ανωριμότητας, αλλά εξαιτίας πεποίθησης.
Αυτή η εικόνα δεν προσπαθεί να αρνηθεί τη γήρανση· προσπαθεί να αρνηθεί τη γήρανση όπως αναμένεται. Προτείνει ότι η ωριμότητα δεν είναι προορισμός, αλλά μια προσωπική κατασκευή όπου συμβιώνουν το παιχνίδι, η αντίφαση και η αίσθηση με την πάροδο του χρόνου.
Ιστορία πωλητή
Εκτύπωση και αυθεντικότητα
Εκτύπωση Fine Art σε χαρτί Hahnemühle Baryta με εξτρα-brillante φινίρισμα.
Παρέχεται υπογεγραμμένη και αριθμημένη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας.
Αποστολή
Το έργο αποστέλλεται σε σωλήνα ή εξώφυλλο σκληρό ανάλογα με τον προορισμό.
Στο πακέτο περιλαμβάνονται βαμβακερά γάντια και μια καρτ ποστάλ υπογεγραμμένη.
ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ — Too young for any shit
Αυτή η φωτογραφία δημιουργήθηκε με αφορμή τα γενέθλιά μου και αποτελεί μέρος μιας συνειδητής αντίφασης. Η φράση που γράφεται στην τούρτα, Too young for any shit, αντιστρέφει τη συνήθη έκφραση Too old for that shit, με στόχο να αμφισβητήσει τους αόρατους κανόνες που αρχίζουν να επιβάλλονται —ιδιαίτερα στις γυναίκες— όταν διασχίζεις τα τριάντα.
Από κάποια ηλικία φαίνεται ότι ενεργοποιείται ένα αδημόσιο «σενάριο»: πώς θα έπρεπε να βλέπουμε τον εαυτό μας, πώς να συμπεριφερόμαστε, πώς να επιθυμούμε και ποιες πράγματα θα έπρεπε να απαρνηθούμε με διακριτικότητα.Η αισθητική της νεότητας, το παιχνίδι, το ευαίσθητο, το ήπιο ή φανταστικό χαρακτηρίζονται εύκολα ως ακατάλληλα, επιπόλαια ή γελοία. Αντίθετα, η ωριμότητα μας ζητεί να είμαστε σοβαροί, μετρημένοι, ελεγχόμενοι.
Too young for any shit αντιτίθεται σε αυτή τη μυθολογία. Η οικιακή σκηνή —κέικ, παστέλ αποχρώσεις και γλυκιά όψη— έχει προσεκτικά χτιστεί για να αποκρύψει μια λεπτή ένταση: το κερασόμετρο κερασμένο, το μαχαίρι, η ησυχία της γάτας και το βλέμμα της πρωταγωνίστριας προτείνει ένα στιγμιότυπο παύσης περισσότερο παρά εορτής. Κάτω από την εξωτερική γοητεία εμφανίζεται μια σιωπηρή αντίσταση: η απόφαση να μη ενταχθεί σε μια προκαθορισμένη έννοια της «σωστής ωριμότητας».
Στο βάθος, το έργο μιλά για την απόκτηση ξανά της πράξης του επιθυμείν και της ταυτότητας. Για μένα, το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει να παραιτείσαι από ορισμένα χρώματα, ταινίες, αισθητικές ή μορφές ένδυσης. Αντιθέτως: η πραγματική μαγεία της ενηλικίωσης είναι η ελευθερία να μου δοθεί τελικά ό,τι μέχρι τώρα μου είχε αρνηθεί. Να διαλέγω τη χαρά, τη νοσταλγία ή τρυφερότητα όχι εξαιτίας ανωριμότητας, αλλά εξαιτίας πεποίθησης.
Αυτή η εικόνα δεν προσπαθεί να αρνηθεί τη γήρανση· προσπαθεί να αρνηθεί τη γήρανση όπως αναμένεται. Προτείνει ότι η ωριμότητα δεν είναι προορισμός, αλλά μια προσωπική κατασκευή όπου συμβιώνουν το παιχνίδι, η αντίφαση και η αίσθηση με την πάροδο του χρόνου.
