Sasho Violetov - It's fine!

Γεννήθηκα στην Σόφια, όπου κατοικώ και εργάζομαι επί του παρόντος. Διαθέτω πτυχίο και μεταπτυχιακό τίτλο στη ζωγραφική τοιχογραφιών από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών της Σόφιας. Έχω λάβει μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, φεστιβάλ και βιοεννιαλίες στη Βουλγαρία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2022 είχα την τιμή να διαμένω στο πρόγραμμα διαμονής της Cité Internationale des Arts στο Παρίσι.

Ένας άντρας σε ένα τέλεια ραμμένο κοστούμι επιχειρηματικής ενδυμασίας έχει πλαστεί μέσα στη σαφή γεωμετρία ενός τετραγώνου. Κάθε κάμψη του σώματός του φαίνεται σκόπιμη, σαν να έχει θέσει ο ίδιος τον εαυτό του μετατραπεί σε αρχιτεκτονικό στοιχείο. Το τετράγωνο είναι αμόλυντο—σταθερό, αποδοτικό, προβλέψιμο. Το πρόσωπό του διατηρεί την ψυχραιμία του, ούτε χαμογελά ούτε πονά, ενσαρκώνοντας την συναισθηματική ουδετερότητα που αναμένεται σε επαγγελματικά περιβάλλοντα.
Ένα χέρι προεξέχει από τη σύνθεση, προσφέροντας ένα αδιαμφισβήτητο θερμό χαιρετισμό με τον αντίχειρα προς τα πάνω. Αρχικά, μεταφέρει μια αίσθηση έγκρισης, επιτυχίας, αντοχής και το οικείο εταιρικό μήνυμα ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Η κίνηση καθησυχάζει τον θεατή ότι η φιγούρα έχει προσαρμοστεί τέλεια στην κατάστασή της.
Το συνθετικό κεντρικό σημείο του έργου βρίσκεται σε μια κρυφή αλήθεια: το «thumbs-up» υπάρχει μόνο επειδή ο άντρας έχει διπλωθεί μέσα στο τετράγωνο. Αν το σώμα ήταν ξεδιπλωμένο σε φυσική, όρθια στάση, το ίδιο ακριβώς χέρι θα έδειχνε προς τα κάτω—ένα παγκόσμιο σήμα απόρριψης, αποτυχίας ή άρνησης. Το θετικό σήμα δεν είναι γνήσιο αλλά κατασκευασμένο από παραμόρφωση.
Η έγκριση προκύπτει από συμπίεση. Όσο περισσότερο το σώμα προσαρμόζεται στη δομημένη πίεση, τόσο πιο πειστικό γίνεται το μήνυμα ότι «όλα είναι εντάξει». Η ελευθερία, ωστόσο, αντιστρέφει αυτό το μήνυμα. Εκτός συστήματος, η αληθινή θέση του σώματος αποκαλύπτει το αντίθετο συναίσθημα.
Το τετράγωνο συμβολίζει την θεσμική τάξη—πολιτισμός της εταιρείας, γραφειοκρατία, παραγωγικότητα και κοινωνικές προσδοκίες. Το κοστούμι ενισχύει τη φιγούρα ως έναν «ανθρώπινο-ολόκληρο» των σύγχρονων επαγγελματικών ζωών, κάποιον για τον οποίο η ταυτότητά του έχει γίνει αδιάσπαστη από την απόδοση. Αντί να εκφράζει αυθεντικό συναίσθημα, το σώμα έχει μάθει να μεταδίδει το μήνυμα που ζητά το περιβάλλον του.
Το έργο θέτει υπό αμφισβήτηση το πόσο συχνά οι άνθρωποι σηματοδοτούν δημοσίως ικανοποίηση, ενώ ιδιωτικά ενσαρκώνουν το αντίθετο. Υποδηλώνει ότι ο αισιόδοξος προδίδεται ως παρενέργεια περιορισμού—ότι συστήματα ικανά να λυγίζουν τα άτομα σε αποδεκτές μορφές μπορούν επίσης να χειραγωγούν τις ίδιες τις κινήσεις με τις οποίες αυτά τα άτομα παρουσιάζονται να συναινούν. Το έργο καλεί τους θεατές να ρωτήσουν εάν το «thumbs up» αποτελεί έκφραση γνήσιας έγκρισης ή απλώς τη στάση που απαιτείται για να χωρέσει κανείς μέσα στο τετράγωνο.