Anton Kaestner - #393 - S - " Concilian ".

#393 - S - "Concilian".
Μοναδικό τεμάχιο, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το ατελιέ στο Παρίσι.

Ακρυλικό σπρέι σε γυαλιστική πλάκα απεξέκτης plexiglas διαστάσεων 3mm.
Αυτό το πίνακας δεν αποτελεί εκτύπωση. Αποτελεί αυθεντικό έργο ζωγραφισμένο σε πολλαπλά στρώματα χρωμάτων και/ή σπρέι, όπου η λαμπερή απόδοση "glossy", παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης, είναι μοναδική.

Διαστάσεις : 12,6 ιντσών x 9,1 ιντσών x 0,12 ιντσών / 32 x 23 x 0,3 cm χωρίς κάδρα.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρα ποιοτικής μάρκας γερμανικών Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (Ίντσες 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) συνιστώνται και διατίθενται κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 70€.

Το έργο φέρει την υπογραφή στο πίσω μέρος.
Σ accompanies Certificat d'Authenticité.
Η αποστολή καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννήθηκα στη Γενεύη της Ελβετίας και μεγάλωσα περιβαλλόμενος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμούνταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, ο οποίος με επηρέασε μυώντας το σπόρο σε αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και αργότερα A3. Αρχικά με έλκυε η μη-εικονοποιητική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με την πάροδο του χρόνου, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αρμονίζονταν με την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης, της ζήλιας/μελαγχολίας και των βαθύτερων αληθειών της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Οι ταξιδιώ μου επεκτείναν την αντίληψή μου, εκθέτοντας με σε ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Όπου κι αν πήγα, ενσωματωνόμουν στις τοπικές σκηνές τέχνης και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά το επίκεντρο στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη πάντα υπήρχε μέσα μου, ήσυχα να σιγοβράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για μένα — ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντα έβρισκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε καινούριο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη με creativity, να εξερευνήσω καινούριες τεχνικές, και να ζω από γνήσιες εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να σκεφτούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το ατελιέ μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω εντελώς τον εαυτό μου στην τέχνη. Μέχρι το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα αναγνωρίστηκε, βρήκε σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, κυρίως σε Γαλλία, Πορτογαλία, Γερμανία και Νέες Χώρες.

Ακαδημαϊκό βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, "Échos", που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι προς τα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά ιχνηλάτες και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωτυπωμένου plexiglass, μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικό ανατροφοδοτικό στοιχείο ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που χαιρετίζω. Επιτρέπω “τυχαίες πειραματισμούς” - alles geht, για να διακόψω τη λογική! — να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρεπτικά εφέ που δημιουργώ, και να αφήσω περιθώριο για αποκαλύψεις και ανακαλύψεις όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια “ασκητική” ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω “αδιαπέραστες αναγκαιότητες”, δηλαδή ό,τι πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν μείνουμε σιωπηλοί και φώτα.
Κρατώ τη προσέγγισή μου επίτηδες απλή. Ούτε “συναισθηματισμός” ούτε “θεωρητική σύλληψη”, αλλά η εμπειρία του υπάρχεσθαι. Ούτε “ταχεία κατανάλωση” ούτε “νοηματοποίηση/νοητικής κατοχής”, αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της· η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη “ζωή στο κέντρο της ζωής”, le vif όπως θα το έλεγε ο γαλλικός μάστερ επιστημονικής φαντασίας Alain Damasio.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, ο plexiglass δίνει στον πίνακα μια λάμποντες δέρμα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει το δικό του ίχνος, διαφορετικό σε κάθε νεότερο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτη: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, καθώς και τα κενά μέρη, απαιτούν μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιχνιδός ανάμεσα σε “λεπτομέρειες για κοντινό” & “πόζα για το όλον” θα ενθαρρύνει τους θεατές να επιδοθούν στα δικά τους εσωτερικά ταξίδια.
Δεν δηλώνω ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διεργασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να τελειοποιώ τις δεξιότητές μου και να εξερευνώ περαιτέρω όσα μπορώ να επιτύχω. Η ζωγραφική για μένα είναι ένα καθημερινό τέχνεργο, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτώ σημαντικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: "Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν."

Anton Kaestner