Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται από μια τεκρίνωση από Plexiglas.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επαναπροσδιορίζοντας τη γλώσσα του μέσα από τη βιομηχανική ύλη. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν αποτελεί εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά πεδίο ενεργειακό. Όπως και στον Aubertin, ο μονοχρωματισμός μετατρέπεται σε νοητικό χώρο, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης, βρίσκουμε βίδα: στοιχείο μηχανικό, τροποποιήσιμο, σειριακό.
Οι βίδες ξεπηδούν από τον επίπεδο χώρο σαν δυναμικό ύφανσμα, δημιουργώντας ένα οπτικό ρυθμό που σπάει τη διδιάστατη αντίληψη και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διερχόμενο από δυνάμεις. Εάν ο Aubertin έκαυε ύλη για να liberate την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, κατασκευάζεται. Είναι μια αντίθετη κίνηση αλλά εννοιολογικά ομοειδής: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στη μονοχρωμία.
Η διαφανής τεκρίνηση απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο ιερό αντικείμενο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμπειρία βύθισης· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματική δόνηση.
Με αυτή την προοπτική, το έργο εμφανίζεται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας αδιάκοπη τη απόλυτη δύναμη του κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον ρου της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, υπενθυμίζοντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμική επίδραση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλόγεται με την εικόνα του πολυτελείας, της εμβλήματα μόδας και του παγκόσμιου design, διεγείροντας σύμβολα αγίων και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την ασφαλή σημασιολογική αξία του brand και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και φανατικούς της σύγχρονης τέχνης, τη λαμπερή Pop Art της πολυτέλειας, τη street art εννοιολογική και την τέχνη έμπνευσης από τα μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.