Ένα μπρούτζινο μενταγιόν - Uhunmwu-Ẹkuẹ - Μενίν - Νιγηρία

06
ημέρες
20
ώρες
22
λεπτά
34
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 550 - € 700
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 138275 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ένα μπρούντζινο μενταγιόν από το Βασίλειο του Μπεριν, Νιγηρία, γνωστό ως Uhunmwu-Ẹkuẹ στο στυλ Udo, βάρος 640 g, ύψος 16 cm, με βάση, γνήσιο/official και από ιδιωτική συλλογή.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Ρασονική Οικονθεία Οσφυϊκή Διακόσμηση (Uhunmwu-Ẹkuẹ), όπως ονομάζεται Udo Style, Brass, χυτό με τη διαδικασία της απώλειας κηρού, περιλαμβάνει βάση
Βασίλειο του Μπέιν (Νιγηρία)
Ιδιωτική Συλλογή

Αυτό το εξαιρετικό βασιλικό οσφυϊκό διακοσμητικό (Uhunmwu-Ẹkuẹ) ανήκει στα υψηλότερης ποιότητας επιζώντα έργα των εργαστηρίων ιπποτικής αυλής του Benin. Εκφράζει το γνωστό ως Udo Style, μια αναγνωρίσιμη-στυλιστική ομάδα εντός της αυλής τέχνης του Benin, χαρακτηριστική από ιδιαίτερα ισχυλή γλυπτική διαμόρφωση, ζωντανή διακόσμηση και έντονο αίσθημα χωρικής βάθους.

Το πρόσωπο παρουσιάζει την ιδεατή συμμετρία που είναι τυπική για βασιλοκρατικές απεικονίσεις, αλλά είναι ζωντανό από μια δυνατή πλαστική επεξεργασία και επιμελημένες ατομικές λεπτομέρειες. Τα αμυγδαλωτά μάτια είναι βαθιά τοποθετημένα κάτω από προσεκτικά χαραγμένα βλέφαρα· δύο κάθετες γραμμές ουλοποίηση στο μέτωπο συνοδεύονται από λεπτομερώς χαραγμένα φρύδια. Ο έντονα μορφοποιημένος/πλαστικά επεξεργασμένος ρύπος μύτης, το ελαφρώς ανοικτό στόμα και η διακριτική επεξεργασία των χειλιών δίνουν στο πρόσωπο έντονη παρουσία και έκφραση εσωτερικής έντασης.

Ένα χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου διακοσμητικού είναι η εξαιρετικά πλούσια γλυπτική του σύνθεση. Περιμετρικά της όψης διατρέχουν λεπτομερώς μορφοποιημένα φίδια, των οποίων οι καμπύλες σώματος πλαισιώνουν κομψά τη σύνθεση. Κάτω από το στόμα εμφανίζονται ζεύγη κροκόδειλων, τα στιλιστικά σώματά τους σχηματίζουν το κατώτερο τέρμα του σχεδίου. Αυτά τα ζώα δεν αποτελούν απλά διακοσμητικά στοιχεία· ανήκουν στο βασιλικό συμβολικό σύστημα του Benin και αναφέρονται στην προστασία, τη δύναμη, τη σοφία και την ικανότητα του Ομπά να ελέγχει τους διάφορους τομείς του ορατού και αόρατου κόσμου.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η ψηλή, ανοιχτή κορώνα από κοράλλι, λαξευτά κατασκευασμένη σε ανάγλυφο. Πάνω από μια διακοσμημένη ζώνη κορώνας υψώνεται μια πλούσια τεκμηριωμένη δομή με ανοιχτές διαβάσεις και λεπτομερώς μορφοποιημένα μοτίβα, που θυμίζουν την όψη μιας βασιλικής κορώνας αρχικά καλυμμένης με κοράλλι. Στο κέντρο αναδύεται ένα έντονα στριφτό φινιόν ομοιάζον με κοράλλι, του οποίου το γλυπτικό αποτέλεσμα ενισχύεται περαιτέρω από τη διαφανή κατασκευή. Αυτή η πολύπλοκη τεχνική ανοιχτής κατασκευής κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο τεχνικά απαιτητικά επιτεύγματα των εργαστηρίων της αυλής Benin και αποδεικνύει μια εξαιρετική τεχνική κυριαρχία στη διαδικασία της απώλειας κηρού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιφάνεια, η οποία έχει εξελιχθεί σε διάστημα πολλών αιώνων. Σκούρες καφέ περιοχές του μετάλλου εναλλάσσονται με μια λεπτά ανεπτυγμένη ελιά-πράσινη έως ανοιχτό πράσινο ευγενή πατίνα, διατηρημένη ειδικά στις εσοχές και κατά μήκος των γλυπτικών διακοσμημάτων. Αυτή η φυσική γήρανση δίνει στο ορείχαλκο εξαιρετικό βάθος και επιτρέπει στα ευαίσθητα ανάγλυφα να αναδειχθούν με αξιοσημείωτη καθαρότητα.

Στο πλαίσιο της τέχνης της αυλής Benin, μπορούν να αναγνωριστούν αρκετές διακριτές στυλιστικές παραδόσεις. Ενώ τα διάσημα οσφυϊκά διακοσμητικά του κλασικού Benin στυλ – ιδιαίτερα τα παραδείγματα γνωστά ως μάσκες Idia – χαρακτηρίζονται από ήπιες επιφάνειες, ξεκάθαρη γεωμετρία και σχεδόν αρχιτεκτονική αυτοσυγκράτηση, το λεγόμενο Udo Style ακολουθεί μια διακριτά δυναμική αισθητική αρχή. Τα πρόσωπα εμφανίζουν ισχυρότερη γλυπτική διαμόρφωση και μεγαλύτερο χωρικό βάθος· το διακοσμητικό περίγραμμα φαίνεται πιο ζωντανό και οργανικό· οι απεικονίσεις ζώων είναι πιο εξελιγμένες και στενότερα ενοποιημένες στη συνολική σύνθεση. Αυτό ενισχύεται περαιτέρω από εκλεπτυσμένες, συχνά ανοιχτές κορώνα με πολύπλοκες γλυπτικές κατασκευές. Ενώ οι κλασικές μάσκες Idia αντλούν την εντύπωσή τους κυρίως από τον τέλειο ισοζύγιο των αναλογιών τους, τα έργα του Udo Style επιτυγχάνουν τη δική τους ιδιαίτερη γοητεία μέσω του συνδυασμού βασιλικής μεγαλοπρέπειας με εξαιρετικά διακοσμητικό πλούτο και γλυπτική αφθονία.

Ο όρος “Udo Style” πρέπει να νοείται ως μια σύγχρονη ιστοριογραφική εργαστηριακή ονοματολογία. Δεν εκπροσωπεί έναν ιστορικά τεκμηριωμένο στυλιστικό όρο από το Βασίλειο του Benin, αλλά εξυπηρετεί την ταξινόμηση μιας ομάδας στενά συνδεδεμένων μπρούτζων των οποίων η μορφολογική γλώσσα διαφέρει αισθητά από το κλασικό στυλ της αυλής. Δεν είναι επί του παρόντος γνωστό κανένα σύγχρονο όνομα για αυτό το εργαστήριο ή την στυλιστική παράδοση. Ο όρος έχει καθιερωθεί κυρίως μεταξύ ειδικών του Benin, στο διεθνές εμπόριο τέχνης και στη συλλεκτική έρευνα, αν και ο ακριβής του ορισμός δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί ομοιόμορφα στη βιβλιογραφία. Η χρήση του πρέπει επομένως να νοηθεί ως μια σύγχρονη τυπολογική ταξινόμηση και όχι ως ιστορικά καταγεγραμμένος ορισμός.

Αυτή η ομάδα έργων αποδεικνύει πάντως πειστικά ότι τα εργαστήρια της αυλής Benin δεν ακολουθούσαν έναν σφιχτό καλλιτεχνικό κανόνα. Αντίθετα, μέσα στην βασιλική τέχνη υπήρχε μια αξιοσημείωτη στυλιστική ποικιλία, στην οποία διαφορετικά εργαστήρια ή ομάδες καλλιτεχνών ανέπτυξαν τα δικά τους μορφολογικά χαρακτηριστικά διατηρώντας τις εικονογραφικές και τελετουργικές λειτουργίες των βασιλικών συμβόλων. Είναι πιθανό ότι το λεγόμενο Udo Style αντιπροσωπεύει είτε μια αυτόνομη παράδοση εργαστηρίου είτε μια μεταγενέστερη φάση εξέλιξης εντός των εργαστηρίων της αυλής. Λόγω του ελλιπούς ιστορικού αρχείου, ωστόσο, αυτή η ερμηνεία πρέπει να παραμείνει σαν μια ιστοριογραφική υπόθεση.

Uhunmwu-Ẹkuẹ δεν ήταν μάσκες με κυριολεκτική έννοια, αλλά τελετουργικά οσφυϊκά διακοσμητικά του Οβά. Φοριόντουσαν συνδεδεμένα σε ζώνη κατά τη διάρκεια σημαντικών τελετών αυλής και εξυπηρετούσαν ως αναφορές σε σεβαστούς προγόνους ή διακεκριμένα μέλη της βασιλικής δυναστείας. Ο όρος “Hip Mask”, που χρησιμοποιείται συνήθως στη δυτική βιβλιογραφία, περιγράφει μόνο τον τρόπο με τον οποίο φορούν αυτά τα αντικείμενα• η αρχική οριοθέτηση διατηρείται στην προφορική παράδοση του Benin ως Uhunmwu-Ẹkuẹ.

Η συνδυασμένη υπέρτατη τεχνική δεξιοτεχνία στην χύτευση του μπρούντζου, ο πολύπλοκος εικονικός συμβολισμός, μια εξαιρετικά καλά διατηρημένη ιστορική πατίνα και η διακριτή επίσημη γλώσσα του λεγόμενου Udo Style καθιστούν αυτό το διακοσμητικό έναν εξαιρετικό μαρτυρία για την τέχνη της αυλής του Βασιλείου του Benin και ένα από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα αυτής της σπάνιας στυλιστικής ομάδας.

Inv. Αριθ. M/A/Z/1/8//7/8/3

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από τον Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει την τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει σε αγοραστή όλες τις πληροφορίες προέλευσης που είναι γνωστές για το αντικείμενο. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες θα/θα χορηγηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιαδήποτε καθυστέρηση στην απόκτησή τους.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Ρασονική Οικονθεία Οσφυϊκή Διακόσμηση (Uhunmwu-Ẹkuẹ), όπως ονομάζεται Udo Style, Brass, χυτό με τη διαδικασία της απώλειας κηρού, περιλαμβάνει βάση
Βασίλειο του Μπέιν (Νιγηρία)
Ιδιωτική Συλλογή

Αυτό το εξαιρετικό βασιλικό οσφυϊκό διακοσμητικό (Uhunmwu-Ẹkuẹ) ανήκει στα υψηλότερης ποιότητας επιζώντα έργα των εργαστηρίων ιπποτικής αυλής του Benin. Εκφράζει το γνωστό ως Udo Style, μια αναγνωρίσιμη-στυλιστική ομάδα εντός της αυλής τέχνης του Benin, χαρακτηριστική από ιδιαίτερα ισχυλή γλυπτική διαμόρφωση, ζωντανή διακόσμηση και έντονο αίσθημα χωρικής βάθους.

Το πρόσωπο παρουσιάζει την ιδεατή συμμετρία που είναι τυπική για βασιλοκρατικές απεικονίσεις, αλλά είναι ζωντανό από μια δυνατή πλαστική επεξεργασία και επιμελημένες ατομικές λεπτομέρειες. Τα αμυγδαλωτά μάτια είναι βαθιά τοποθετημένα κάτω από προσεκτικά χαραγμένα βλέφαρα· δύο κάθετες γραμμές ουλοποίηση στο μέτωπο συνοδεύονται από λεπτομερώς χαραγμένα φρύδια. Ο έντονα μορφοποιημένος/πλαστικά επεξεργασμένος ρύπος μύτης, το ελαφρώς ανοικτό στόμα και η διακριτική επεξεργασία των χειλιών δίνουν στο πρόσωπο έντονη παρουσία και έκφραση εσωτερικής έντασης.

Ένα χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου διακοσμητικού είναι η εξαιρετικά πλούσια γλυπτική του σύνθεση. Περιμετρικά της όψης διατρέχουν λεπτομερώς μορφοποιημένα φίδια, των οποίων οι καμπύλες σώματος πλαισιώνουν κομψά τη σύνθεση. Κάτω από το στόμα εμφανίζονται ζεύγη κροκόδειλων, τα στιλιστικά σώματά τους σχηματίζουν το κατώτερο τέρμα του σχεδίου. Αυτά τα ζώα δεν αποτελούν απλά διακοσμητικά στοιχεία· ανήκουν στο βασιλικό συμβολικό σύστημα του Benin και αναφέρονται στην προστασία, τη δύναμη, τη σοφία και την ικανότητα του Ομπά να ελέγχει τους διάφορους τομείς του ορατού και αόρατου κόσμου.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η ψηλή, ανοιχτή κορώνα από κοράλλι, λαξευτά κατασκευασμένη σε ανάγλυφο. Πάνω από μια διακοσμημένη ζώνη κορώνας υψώνεται μια πλούσια τεκμηριωμένη δομή με ανοιχτές διαβάσεις και λεπτομερώς μορφοποιημένα μοτίβα, που θυμίζουν την όψη μιας βασιλικής κορώνας αρχικά καλυμμένης με κοράλλι. Στο κέντρο αναδύεται ένα έντονα στριφτό φινιόν ομοιάζον με κοράλλι, του οποίου το γλυπτικό αποτέλεσμα ενισχύεται περαιτέρω από τη διαφανή κατασκευή. Αυτή η πολύπλοκη τεχνική ανοιχτής κατασκευής κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο τεχνικά απαιτητικά επιτεύγματα των εργαστηρίων της αυλής Benin και αποδεικνύει μια εξαιρετική τεχνική κυριαρχία στη διαδικασία της απώλειας κηρού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιφάνεια, η οποία έχει εξελιχθεί σε διάστημα πολλών αιώνων. Σκούρες καφέ περιοχές του μετάλλου εναλλάσσονται με μια λεπτά ανεπτυγμένη ελιά-πράσινη έως ανοιχτό πράσινο ευγενή πατίνα, διατηρημένη ειδικά στις εσοχές και κατά μήκος των γλυπτικών διακοσμημάτων. Αυτή η φυσική γήρανση δίνει στο ορείχαλκο εξαιρετικό βάθος και επιτρέπει στα ευαίσθητα ανάγλυφα να αναδειχθούν με αξιοσημείωτη καθαρότητα.

Στο πλαίσιο της τέχνης της αυλής Benin, μπορούν να αναγνωριστούν αρκετές διακριτές στυλιστικές παραδόσεις. Ενώ τα διάσημα οσφυϊκά διακοσμητικά του κλασικού Benin στυλ – ιδιαίτερα τα παραδείγματα γνωστά ως μάσκες Idia – χαρακτηρίζονται από ήπιες επιφάνειες, ξεκάθαρη γεωμετρία και σχεδόν αρχιτεκτονική αυτοσυγκράτηση, το λεγόμενο Udo Style ακολουθεί μια διακριτά δυναμική αισθητική αρχή. Τα πρόσωπα εμφανίζουν ισχυρότερη γλυπτική διαμόρφωση και μεγαλύτερο χωρικό βάθος· το διακοσμητικό περίγραμμα φαίνεται πιο ζωντανό και οργανικό· οι απεικονίσεις ζώων είναι πιο εξελιγμένες και στενότερα ενοποιημένες στη συνολική σύνθεση. Αυτό ενισχύεται περαιτέρω από εκλεπτυσμένες, συχνά ανοιχτές κορώνα με πολύπλοκες γλυπτικές κατασκευές. Ενώ οι κλασικές μάσκες Idia αντλούν την εντύπωσή τους κυρίως από τον τέλειο ισοζύγιο των αναλογιών τους, τα έργα του Udo Style επιτυγχάνουν τη δική τους ιδιαίτερη γοητεία μέσω του συνδυασμού βασιλικής μεγαλοπρέπειας με εξαιρετικά διακοσμητικό πλούτο και γλυπτική αφθονία.

Ο όρος “Udo Style” πρέπει να νοείται ως μια σύγχρονη ιστοριογραφική εργαστηριακή ονοματολογία. Δεν εκπροσωπεί έναν ιστορικά τεκμηριωμένο στυλιστικό όρο από το Βασίλειο του Benin, αλλά εξυπηρετεί την ταξινόμηση μιας ομάδας στενά συνδεδεμένων μπρούτζων των οποίων η μορφολογική γλώσσα διαφέρει αισθητά από το κλασικό στυλ της αυλής. Δεν είναι επί του παρόντος γνωστό κανένα σύγχρονο όνομα για αυτό το εργαστήριο ή την στυλιστική παράδοση. Ο όρος έχει καθιερωθεί κυρίως μεταξύ ειδικών του Benin, στο διεθνές εμπόριο τέχνης και στη συλλεκτική έρευνα, αν και ο ακριβής του ορισμός δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί ομοιόμορφα στη βιβλιογραφία. Η χρήση του πρέπει επομένως να νοηθεί ως μια σύγχρονη τυπολογική ταξινόμηση και όχι ως ιστορικά καταγεγραμμένος ορισμός.

Αυτή η ομάδα έργων αποδεικνύει πάντως πειστικά ότι τα εργαστήρια της αυλής Benin δεν ακολουθούσαν έναν σφιχτό καλλιτεχνικό κανόνα. Αντίθετα, μέσα στην βασιλική τέχνη υπήρχε μια αξιοσημείωτη στυλιστική ποικιλία, στην οποία διαφορετικά εργαστήρια ή ομάδες καλλιτεχνών ανέπτυξαν τα δικά τους μορφολογικά χαρακτηριστικά διατηρώντας τις εικονογραφικές και τελετουργικές λειτουργίες των βασιλικών συμβόλων. Είναι πιθανό ότι το λεγόμενο Udo Style αντιπροσωπεύει είτε μια αυτόνομη παράδοση εργαστηρίου είτε μια μεταγενέστερη φάση εξέλιξης εντός των εργαστηρίων της αυλής. Λόγω του ελλιπούς ιστορικού αρχείου, ωστόσο, αυτή η ερμηνεία πρέπει να παραμείνει σαν μια ιστοριογραφική υπόθεση.

Uhunmwu-Ẹkuẹ δεν ήταν μάσκες με κυριολεκτική έννοια, αλλά τελετουργικά οσφυϊκά διακοσμητικά του Οβά. Φοριόντουσαν συνδεδεμένα σε ζώνη κατά τη διάρκεια σημαντικών τελετών αυλής και εξυπηρετούσαν ως αναφορές σε σεβαστούς προγόνους ή διακεκριμένα μέλη της βασιλικής δυναστείας. Ο όρος “Hip Mask”, που χρησιμοποιείται συνήθως στη δυτική βιβλιογραφία, περιγράφει μόνο τον τρόπο με τον οποίο φορούν αυτά τα αντικείμενα• η αρχική οριοθέτηση διατηρείται στην προφορική παράδοση του Benin ως Uhunmwu-Ẹkuẹ.

Η συνδυασμένη υπέρτατη τεχνική δεξιοτεχνία στην χύτευση του μπρούντζου, ο πολύπλοκος εικονικός συμβολισμός, μια εξαιρετικά καλά διατηρημένη ιστορική πατίνα και η διακριτή επίσημη γλώσσα του λεγόμενου Udo Style καθιστούν αυτό το διακοσμητικό έναν εξαιρετικό μαρτυρία για την τέχνη της αυλής του Βασιλείου του Benin και ένα από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα αυτής της σπάνιας στυλιστικής ομάδας.

Inv. Αριθ. M/A/Z/1/8//7/8/3

Ο πωλητής εγγυάται και μπορεί να αποδείξει ότι το αντικείμενο αποκτήθηκε νόμιμα. Ο πωλητής ενημερώθηκε από τον Catawiki ότι έπρεπε να παρέχει την τεκμηρίωση που απαιτούν οι νόμοι και οι κανονισμοί στη χώρα διαμονής του. Ο πωλητής εγγυάται και έχει το δικαίωμα να πωλήσει/εξάγει το αντικείμενο. Ο πωλητής θα παράσχει σε αγοραστή όλες τις πληροφορίες προέλευσης που είναι γνωστές για το αντικείμενο. Ο πωλητής εξασφαλίζει ότι τυχόν απαραίτητες άδειες θα/θα χορηγηθούν. Ο πωλητής θα ενημερώσει αμέσως τον αγοραστή για οποιαδήποτε καθυστέρηση στην απόκτησή τους.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Indigenous object name
Uhunmwu-Ẹkuẹ
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze pendant
Height
16 cm
Βάρος
640 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6533
Πουλημένα αντικείμενα
99.44%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη