Josep Torrent Buch (1915-1999) - La costa

Η Pictura Subastas παρουσιάζει αυτό το magnífico έργο τέχνης που ανήκει στον Josep Torrent Buch, το οποίο απεικονίζει μια λαμπερή θαλάσσια θέα ανάμεσα σε δέντρα και βράχια, με τον ήλιο ν’ αντανακλάται σε μια ήρεμη θάλασσα και μικρά σκάφη να προχωρούν προς τον ορίζοντα. Η ζωγραφιά διακρίνεται για την εξαιρετική τεχνική της και την μεγάλη ζωγραφική ποιότητα που μεταδίδει.

· Διαστάσεις με κάδρο: 64x54x5 εκ.
· Διαστάσεις χωρίς κάδρο: 55x45 εκ.
· Ωραιόλαδι πάνω σε καμβά υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη στο κάτω δεξί μέρος.
· Το κομμάτι βρίσκεται σε καλή κατάσταση διατήρησης.
· Το έργο πωλείται με πανέμορφο κάδρο (περιλαμβάνεται στην δημοπρασία ως δώρο).

Το έργο προέρχεται από μια αποκλειστική ιδιωτική συλλογή στο Girona.

Σημείωση: οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της περιγραφής του lots. Ψευδο-ψηφιακή απεικόνιση σε mockup καθοδηγητικό· μπορεί να υπάρχουν διαφορές σε σχέση με το πραγματικό αντικείμενο σε χρώμα, κλίμακα και λεπτομέρειες.

Το πλαίσιο θα συσκευαστεί επαγγελματικά από έναν ειδικό της IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), χρησιμοποιώντας υλικά υψηλής ποιότητας για να διασφαλιστεί η προστασία του. Η τιμή αποστολής καλύπτει τόσο το κόστος της επαγγελματικής συσκευασίας όσο και τη μεταφορά.
Η αποστολή θα εκτελεστεί από τη Correos, GLS ή NACEX με ιχνηλάτηση. Διαθέσιμες αποστολές σε διεθνές επίπεδο.

------------------------------------------------------------------

Αυτό το πίνακα παρουσιάζει μια λαμπρή θαλάσσια θέα από ψηλό σημείο, όπου η βλάστηση και οι βραχώδεις σχηματισμοί ανοίγονται για να αποκαλύψουν τη σιωπηρή απεραντοσύνη της θάλασσας. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από ένα απότομο πρώτο πλάνο, γεμάτο δέντρα, θάμνους και μεγάλες μάζες πέτρας, προς έναν ορίζοντα τυλιγμένο σε μια λεπτή καθαρότητα. Στη γωνιά, ο ήλιος φαίνεται πολύ χαμηλά πάνω από τα ύδατα και προβάλει έναν κάθετο αντανακλαστή που διαπερνά την επιφάνεια της θάλασσας. Η σκηνή μεταδίδει τη γαλήνη ενός εωσφόρου ή ενός ηλιοβασιλεύματος, όταν το φως μεταμορφώνει το τοπίο και φαίνεται να παγώνει η ροή του χρόνου.

Η κάθετη διάταξη της εικόνας εντείνει την αίσθηση ύψους από το οποίο παρακολουθείται η ακτή. O θεατής φαίνεται να βρίσκεται σε έναν ανυψωμένο μονοπάτι, ανάμεσα σε δύο πετρώδεις τοίχους που κατεβαίνουν προς έναν μικρό κόλπο. Από αυτόν τον προνομιούχο τόπο, το βλέμμα προχωρά στην πλαγιά, διασχίζει τη βλάστηση και τελικά φτάνει στον ευρύ ορίζοντα της θάλασσας. Αυτή η αλληλουχία επιπέδων δημιουργεί βαθιά αντίληψη και μετατρέπει το τοπίο σε πρόσκληση να εισέλθει κανείς οπτικά μέσα του.

Αριστερά υψώνεται ένα δέντρο με πλατιά και απλωτή κορυφή, του οποίου το περίγραμμα κυριαρχεί μεγάλοτo μέρος της πρώτης εικόνας. Τον κορμό του τονίζονται αχτείος και ελαφρώς λυγισμένος, στηρίζει μια κόψη πρασινωπών βαθιών, κιτρινών απαλών και σκοτεινών περιοχών μεγάλης πυκνότητας. Τα κλαδιά φαίνονται να ανοίγονται οριζόντια προς τη θάλασσα, όπως αν το δέντρο είχε αναπτυχθεί ακολουθώντας το κίνηση του θαλασσινού ανέμου. Η παρουσία του δίνει χαρακτήρα τοπίου και λειτουργεί ως φυσικό πλαίσιο από το οποίο να θαυμάζει κανείς τον ορίζοντα.

Η κόψη του δέντρου αποκολλάται στον ουρανό σε ένα ευρύ και ανομοιόμορφο σχήμα. Μερικές ζώνες φαίνονται συμπαγείς και σκιάζονται, ενώ άλλες διαπερνιούνται από μικρά φωτεινά στοιχεία που υποδηλώνουν φωτισμένα φύλλα. Τα πράσινα συγχέονται με μαύρους μπλε, βιολέτες και ευαίσθητες γήινες αποχρώσεις, προσδίδοντας στην βλάστηση μια ζωτική όψη. Κάτω από την κόψη, αρκετά λεπτά κλαδιά εκτείνονται προς τα πλάγια και ενισχύουν την αίσθηση κίνησης ήπια.

Κοντά στο μεγάλο δέντρο εμφανίζονται και άλλες μορφές βλάστησης μικρότερου μεγέθους. Νέα δέντρα, θάμνοι και θαμνώδες καλύπτουν την πλαγιά και καταλαμβάνουν αυθόρμητα ανάμεσα στους βράχους. Οι αποχρώσεις τους συνδυάζουν μπλε-πράσινα, τιρκουάζ, κίτρινα και μικρές κόκκινες λεπτομέρειες. Αυτή η χρωματική ποικιλία ζωντανεύει το πρώτο πλάνο και υποδηλώνει μια ανθεκτική φύση προσαρμοσμένη σε επικλινές, βραχώδες έδαφος κοντά στη θάλασσα.

Στο κέντρο χαμηλά διακρίνεται ένα μικρό δέντρο με σκοτεινό κορμό και ελαφριά κόψη, στεφανωμένο από φύλλα ή άνθη σε αποχρώσεις ερυθρές, ροζ και λευκές. Η ευαίσθητη παρουσία του αντίκειται στη σκληρότητα των μεγάλων βράχων που το περιβάλλουν. Παρά το μέγεθός του, γίνεται σημείο προσοχής λόγω της έντασης των θερμών του χρωμάτων. Φαίνεται να αναδύεται άμεσα από το κείνο της πλαγιάς, προσδίδοντας νότα ζωντάνιας και ομορφιάς σε ένα τοπίο κυριαρχούμενο από μπλε, πράσινα και γκρι.

Οι μεγάλες βραχώδεις διατάξεις του πρώτου πλάνου συνιστούν ένα από τα ισχυρότερα στοιχεία της σύνθεσης. Αριστερά φαίνονται εκτεταμένα μπλοκ με στρογγυλεμένους προφίλ, διατρημένα από γκριζωπά, μπλε, βιολετία και καχυποφές κιτρινές αντανακλάσεις. Οι ακανόνιστες επιφάνειές τους μαρτυρούν τη φθορά από τον χρόνο, τον άνεμο και την αλμύρα της θάλασσας. Μεταξύ των πετρών φυτρώνουν μικρά φυτά που μαλακώνουν την σκληρότητά τους και ενισχύουν την ομαλή ένταξη ανάμεσα στη πέτρα και τη βλάστηση.

Ο δρόμος που κατεβαίνει από το κέντρο υποδηλώνεται μέσω μιας διαδοχής ανοιχτών και σκούρων ζωνών. Δεν εμφανίζεται πλήρως ορισμένος, αλλά μερικώς κρυμμένος από θάμνους και δέντρα, γεγονός που αφυπνίζει τη φαντασία του θεατή. Η διαδρομή του φαίνεται ότι οδηγεί προς τη θάλασσα ή προς κάποιο μικρό κόλπο κρυμμένο στα ακρα του βράχου. Αυτή η κεντρική ανοιγματή εισάγει μια αφηγηματική διάσταση, σαν το τοπίο να προσκαλεί στη συνέχιση του δρόμου και να ανακαλύψει ό,τι παραμένει έξω από την οπτική.

Στο δεξί πλευρό υψώνεται ένας ψηλός και στενός βραχώδης τοίχος που πλαισιώνει τη σκηνή. Τα περιγράμματα του κάθετου τοίχου αντιπαρατίθενται με την οριζόντια γραμμή του ορίζοντα και με την ήρεμη επιφάνεια του νερού. Συνδυάζονται γκριζομπλε, βιολετιά, πράσινα, απαλά ροζ και μικρές κόκκινες πινελιές. Η εναλλαγή φώτων και σκιών επιτρέπει να διαμορφωθούν οι ανωμαλίες της πέτρας και προσφέρει πλουσιότητα οφθαλμού σε αυτό το τμήμα τοπίου.

Στην επάνω άκρη της βραχώδους ωχροκοκκάλας δεξιά προσκολλώνται θάμνοι και μικρά δέντρα με κλαδιά κεκλιμένα. Οι κόρπες τους, ανοιχτές και ελαφριές, φαίνονται να προσανατολίζονται προς τη θάλασσα. Οι κιτρινωπές και πρασινωπές αποχρώσεις αυτών των φυτών ξεχωρίζουν μπροστά στα γαλάζια της πέτρας, εισάγοντας μια φωτεινή αντίθεση. Η βλάστηση έτσι αποδεικνύει τη δυνατότητα ν’ αναπτύσσεται ακόμη και σε απόκρημτα μέρη, μετατρέποντας σε σύμβολο αντίστασης και προσαρμογής.

Μεταξύ των δύο ακρών των βράχων εκτείνεται η θάλασσα, ευρύχωρη και ήσυχη. Η επιφάνειά της καταλαμβάνει το κεντρικό μέρος της σύνθεσης και φαίνεται να κυριαρχείται από αχνά μπλε, γκρι, γαλαζοπράσινα και λεπτές λευκές ζώνες. Η απουσία μεγάλων κυμάτων ενισχύει την εντύπωση ηρεμίας, ενώ οι μικρές οριζόντιες παραλλαγές υποδηλώνουν μια ελαφριά κίνηση. Το νερό φαίνεται να παρατείνεται ανεμπόδιστα μέχρι να μπερδευτεί με την ατμόσφαιρα του ορίζοντα.

Η είσοδος της θάλασσας ανάμεσα στις πλαγιές σχηματίζει έναν τύπο φυσικού διαδρόμου που κατευθύνει το βλέμμα προς το μακρινό. Οι βραχώδεις ακτές από τις δύο πλευρές ανοίγουν προοδευτικά και αφήνουν χώρο σε μια ολοένα πλατύτερη επιφάνεια νερού. Αυτή η οργάνωση μετατρέπει τον κεντρικό χώρο σε σημείο φυγής της σύνθεσης. Ο θεατής παρακολουθεί τον ορίζοντα μέσω ενός ανοίγματος που έχει δημιουργήσει η ίδια η φύση, σαν να κοιτάζει από ένα μπαλκόνι πάνω από την ακτή.

Στα απομακρυσμένα, προς τα αριστερά, εμφανίζεται μια ακτή με σχετικά χαμηλό και μακρόστενο προφίλ. Το γαλάζιο της σιλουέτας εκτείνεται πάνω από το νερό και διαφεύγει ομαλά καθώς προσεγγίζει τον ορίζοντα. Οι ακμές τους είναι μόλις ορισμένες και μεταδίδουν μια αίσθηση απόστασης και ατμοσφαιρικής βάσης. Αυτή η μακρινή γη προσφέρει σταθερότητα στην ενδιάμεση ζώνη και ραϊστοποιεί την συνέχεια μεταξύ θάλασσας και ουρανού.

Κοντά στο κέντρο μπορεί να διακριθεί μια μικρή σκάφη που προχωρά πάνω στα νερά. Η παρουσία της είναι διακριτική, περιορισμένη σε ένα σκοτεινό σχήμα συνοδευόμενο από μια ελαφριά κηλίδα ομίχλης. Παρά το μέγεθός της, εισάγει μια ανθρώπινη κλίμακα που επιτρέπει την κατανόηση της απεραντοσύνης του τοπίου. Το σκάφος φαίνεται να κινείται αργά κάτω από το φως του ορίζοντα, περιβαλλόμενο από απόλυτο σιωπηλό και από την απεραντοσύνη ενός σχεδόν ακινητoύ θαλασσίου πεδίου.

Πιο κοντά στην ακτή και άλλες μικρές μορφές πάνω στο νερό διακρίνονται, που μπορεί να θυμίζουν μικρές βάρκες. Αυτά τα στοιχεία, ήρεμα, εμπλουτίζουν τη θέα και δίνουν ζωή στο κόλπο. Δεν διαταράσσουν τη συνοχή, αλλά εναρμονίζονται με αυτή και ενισχύουν τον καθημερινό χαρακτήρα του τοπίου. Η μικροσκοπική τους φύση ενάντια στα βράχια και την απλώτητα της θάλασσας υπογραμμίζει τη μεγαλοπρέπεια της φύσης.

Ο ήλιος φαίνεται πολύ χαμηλά, μερικώς καλυμμένος από ομίχλη και από απαλά λουριά νεφών. Η κίτρινη μορφή του ξεχωρίζει διακριτικά, χωρίς να κυριαρχεί υπερβολικά στο τοπίο. Γύρω του διανέμονται απαλά ροζ, κρέμες, ήπια κιτρινογάλαζα και γκρι-μπλε τόνοι που προαναγγέλλουν τη μετάβαση μεταξύ ημέρας και νύχτας. Το φως φαίνεται να διηθεί αργά μέσω της ατμόσφαιρας, απλώνεται πάνω από τη θάλασσα με μια σχεδόν σιωπηρή ευαισθησία.

Η ανταύγεια του ήλιου σχηματίζει μια κάθετη λωρίδα κιτρινών, λευκών και πρασινωδών αποχρώσεων. Αυτό το φωτεινό μονοπάτι κατεβαίνει οριζόντια από τον ορίζοντα και διευρύνεται με προοδευτικότητα πάνω στο νερό, προσελκύοντας το βλέμμα προς την καρδιά της σύνθεσης. Η καθαρότητά του contrast με τα πιο ψυχρά μέρη της θάλασσας και δημιουργεί μια αίσθηση βάθους. Το φως φαίνεται να σηματοδοτεί ένα άυλο μονοπάτι που συνδέει την απόσταση με τον τόπο όπου παρατηρείται η σκηνή.

Ο ουρανός καταλαμβάνει σημαντικό μέρος του έργου και παρουσιάζεται καλυμμένος από μια απαλή και μεταβαλλόμενη ατμόσφαιρα. Κυριαρχούν τα γαλάζια γκριζωπά, τα πολύ απαλό πράσινα, τα λευκά και μικρές ροζ αποχρώσεις. Τα σύννεφα δεν σχηματίζουν σχήματα στέρεα, αλλά εκτεταμένες διαφανείς επαλείψεις που αναμειγνύονται μεταξύ τους. Αυτή η χρωματική συνέχεια κάνει τον ουρανό υγρό και φωτεινό, χαρακτηριστικό μιας ήρεμης ημέρας δίπλα στη θάλασσα.

Στην ανώτερη ζώνη, οι φωτεινές αποχρώσεις δημιουργούν αίσθηση ευρύχωρου και αναπνοής. Το φως κατανέμεται ομοιόμορφα και περιβάλλει τη σκηνή χωρίς να παράγει βίαια αντίθεση. Σ towards τον ορίζοντα, ο ουρανός παίρνει θερμότητα με λεπτές ροζ και κιτρινές ζώνες. Αυτή η μετάβαση από τους ψυχρούς τόνος πάνω προς τη θερμή λάμψη του ήλιου προσδίδει αρμονία στο τοπίο και ενισχύει τον contemplative χαρακτήρα του.

Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από μπλε, πράσιν, γκρι, χρώματα που μεταδίδουν γαλήνη, φρεσκάδα και βάθος. Πάνω τους εμφανίζονται κίτρινα, ροζ και μικρές ευχάριστες κόκκινες πινελιές που προσδίδουν ζεστασιά και ζωτικότητα. Οι σκουρότεροι τόνοι είναι συγκεντρωμένοι κυρίως στα δέντρα, στα βράχια και στη βλάστηση του πρώτου πλάνου, ενώ η μεγαλύτερη διαύγεια διατηρείται για τον ουρανό και το νερό. Αυτή η κατανομή βοηθά να οδηγείται το βλέμμα από την κοντινή, σκοτεινή περιοχή προς τη φωτεινότητα του ορίζοντα.

Η σύνθεση θέτει διαρκή διάλογο ανάμεσα σε ανοιχτή και συνάψη. Η θάλασσα και ο ουρανός μεταφέρουν ελευθερία και απεριστασία, ενώ τα δέντρα και οι βράχοι στα πλαϊνά δημιουργούν αίσθηση καταφύγιου. Ο θεατής δεν βρίσκεται πλήρως ευάλωτος στην απεραντοσύνη, αλλά προστατεύεται μέσα σ’ ένα ανυψωμένο γωνιακό σημείο από όπου μπορεί να την παρατηρήσει. Αυτή η ισορροπία μετατρέπει τη σκηνή σε έναν οικείο χώρο, παρά την εκτεταμένη έκταση του τοπίου.

Υπάρχει επίσης μια ελκυστική αντίθεση ανάμεσα στη σταθερότητα των βράχων και τη ρευστότητα του νερού. Οι γκρεμοί, κάθετοι και ανθεκτικοί, αντιπροσωπεύουν τη μόνιμη ύπαρξη, ενώ η θάλασσα υποδηλώνει κίνηση, συνέχεια και μεταμόρφωση. Μεταξύ τους φυτρώνει βλάστηση, προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες του εδάφους. Η συνύπαρξη αυτών των φυσικών στοιχείων δημιουργεί μια εικόνα ισορροπημένη, όπου κάθε μέρος φαίνεται να ολοκληρώνει και να ενισχύει τα άλλα.

Η απ absence κατασκευών και η ελάχιστη ανθρώπινη παρουσία εντείνουν τη αίσθηση απομόνωσης. Το τοπίο φαίνεται να διατηρείται σε μια ήρεμη και απομονωμένη κατάσταση, μακριά από το θόρυβο και τη δραστηριότητα της καθημερινότητας. Μπορεί να φανταστεί κανείς τον απόμακρο ήχο του νερού, τον άνεμο στα κλαδιά και την ελαφριά κίνηση των φύλλων. Αυτή η διασταύρωση αισθητηριακή κάνει τη σκηνή ιδιαίτερα ελκυστική και επιτρέπει στον θεατή να αισθανθεί παρών στον τόπο.

Η στιγμή της ημέρας φέρνει μια σημαντική συναισθηματική διάσταση. Αν τη δει κανείς ως ανατολή, η εικόνα μπορεί να συμβολίζει ανανέωση, ελπίδα και την έναρξη μιας καινούριας ημέρας. Αν την ερμηνεύσει ως δύση, μπορεί να εγείρει ανάπαυση, νοσταλγία και το αργό κλείσιμο της ημέρας. Αυτή η αμφισημία πλουτίζει το έργο, διότι επιτρέπει σε κάθε θεατή να προβάλλει πάνω στο τοπίο τη δική του εμπειρία και συναισθηματική κατάσταση.

Η θάλασσα λειτουργεί επίσης ως σύμβολο απείρου και μυστηρίου. Η ήρεμη επιφάνειά της κρύβει βάθος που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από απόσταση, ενώ ο ορίζοντας υποδεικνύει ένα όριο που ποτέ δεν φαίνεται να φτάνει. Το μικρό σκάφος εισάγει την ιδέα του ταξιδιού, της αναζήτησης ή της επιστροφής. Κάτω από το φως του ήλιου, η πορεία του μπορεί να ερμηνευτεί ως μια μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης προχωρώντας μέσα σε μια τεράστια και μεταβαλλόμενη φύση.

Η βλάστηση του πρώτου πλάνου προσφέρει μια εγγύς και φιλόξενη διάσταση. Τα δέντρα προστατεύουν τη σκηνή, οι θάμνοι συνοδεύουν την κάθοδο και οι μικρές ανθισμένες πινελιές προσθέτουν ευαισθησία. Αντίκρυ στη μεγαλόπρεπη απεραντοσύνη της θάλασσας, αυτά τα στοιχεία επιτρέπουν να αναγνωριστεί η κλίμακα του περιβάλλοντος και προσφέρουν ένα μέρος από όπου να τη δείξει να παρατηρηθεί. Η φύση εμφανίζεται ταυτόχρονα βασιλική και οικεία, ισχυρή και λεπτή.

Η οπτική διαδρομή αρχίζει στα βράχια και τα φυτά του κάτω μέρους, ανεβαίνει μέσα από τα δέντρα και κινείται προς το κεντρικό άνοιγμα. Από εκεί, το βλέμμα προχωρά πάνω από το νερό ακολουθώντας το ανάκλασμα του ήλιου μέχρι τον ορίζοντα. Μετά μπορεί να επιστρέψει κατά μήκος της μακρινής ακτής, να σταματήσει στο σκάφος και να διασχίσει τα σύννεφα πριν επιστρέψει στους βράχους. Αυτή η συνεχής κίνηση καθιστά τη σύνθεση ισορροπημένη, βαθιά και ιδιαίτερα ευχάριστη στην παρατήρηση.

Στο σύνολο, το έργο αντιπροσωπεύει ένα ήρεμο θαλάσσιο τοπίο από ψηλά ενός γκρεμού, με δέντρα και βράχια να πλαισιώνουν την απεραντοσύνη της θάλασσας υπό το ήπιο φως της ανατολής ή του ηλιοβασιλέματος. Ο ήλιος, μόλις πάνω από τον ορίζοντα, προβάλει μια χρυσή λάμψη πάνω στα ύδατα, ενώ ένα μικρό σκάφος προχωρά σιωπηλά σε απόσταση. Η άφθονη βλάστηση, οι βράχοι, ο κόλπος και η ομίχλη δημιουργούν ένα τοπίο γεμάτο βάθος και ποίηση. Πέρα από τη φυσική ομορφιά του τόπου, η σκηνή εμπνέει γαλήνη, ελευθερία, παρατήρηση και αυτή την οικεία επιθυμία να προχωρήσει κανείς προς το φως και να ανακαλύψει τι περιμένει πέρα από τον ορίζοντα.