Μια ξύλινη μάσκα - Guro - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
02
ώρες
10
λεπτά
15
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 138275 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Απόκριση μάσκας (Masque de réjouissances)
Guro, περιοχή Bonon, Ακτή Ελεφαντοστού
Ξύλο, χρώματα, περιλαμβάνει βάση.
Αυτή η κομψή μάσκα Γουρό από την περιοχή Bonon απεικονίζει ένα ιδεαλισμένο γυναικείο πρόσωπο, πάνω στο οποίο βρίσκεται μια μικρή καθιστή γυναικεία φιγούρα. Οι αρμονικές αναλογίες, το μακρύ οβάλ πρόσωπο, τα στενά αμυγδαλωτά μάτια, η λεπτοκαμωμένη μύτη και το ελαφρώς ανοιχτό στόμα με τα δόντια με επικαλύψεις κιτσίνης αντανακλούν το αισθητικό ιδανικό της Γουρό ομορφιάς. Το ζωηρό κόκκινο χρώμα του προσώπου αντίκειται στο μαύρο οπτικό μαλλί, των προσεκτικά διατεταγμένων αυτιών και των πλεγμάτων που θυμίζουν φιλάδικα μαλλιά συνδεδεμένα με κύρος και κομψότητα ανάμεσα στις γυναίκες Γουρό.
Η καθιστή φιγούρα που έχει χαραχθεί πάνω από το κομμύωμα μετατρέπει τη μάσκα σε μια περίτεχνη γλυπτική σύνθεση. Αντί να λειτουργεί μόνο ως διακόσμηση, τέτοιες υπερδομές χαρακτηρίζουν πολλές μάσκες Γουρό και εισάγουν μια επιπλέον συμβολική και αφηγηματική διάσταση. Η ήρεμη, αξιοπρεπής στάση της φιγούρας, καθιστή με λυγισμένα γόνατα πάνω στο κομμώδες, υπαινίσσεται θέματα γονιμότητας, συνέχειας, κοινωνικής θέσης και μητρότητας. Το ισορροπημένο μοντέλο αντικατοπτρίζει το μέριμνα του γλύπτη για αρμονία και κομψότητα αντί για δραματική έκφραση.
Μάσκες αυτού του τύπου εκτελούνταν κατά τη διάρκεια εορταστικών δημόσιων τελετών (masques de réjouissances), περιλαμβάνοντας χωριάτικες γιορτές, αγροτικά τελετουργικά, δεξιώσεις για διακεκριμένους επισκέπτες και άλλες κοινοτικές εκδηλώσεις. Σε αντίθεση με ιερες μάσκες που ανήκουν σε κληρονομικούς λατρευτικούς κύκλους, αυτές οι διασκεδαστικές μάσκες συνήθως παραγόντουσαν από μεμονωμένους χορευτές ή συλλόγους, επιτρέποντας στους τεχνίτες μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία ενώ παρέμεναν εντός των καθιερωμένων αισθητικών παραδόσεων των Γουρό. Οι εμφανίσεις τους συνδύαζαν απαλό χορό, μουσική και ενδυμασία, γιορτάζοντας την ομορφιά, τον εκλεπτυσμό και την καλλιτεχνική εφευρετικότητα.
Η πρωτοποριακή έρευνα πεδίου του Εμπέρχαρντ Φίσσερ ανά τους Γουρό fundamentally changed the understanding of these masks by demonstrating that they cannot be interpreted solely as sculptural objects. Their full significance only becomes apparent in performance, where sculpture, costume, music, movement, and audience interaction merge into a single artistic event. Fischer also showed that Guro sculptors should be regarded as individual artists rather than anonymous craftsmen. Through extensive fieldwork, he identified distinct regional styles, individual masters, and artistic workshops, revealing a remarkable diversity within Guro carving traditions.
Η περιοχή Bonon κατέχει σημαντική θέση σε αυτό το καλλιτεχνικό τοπίο. Ο Φίσσερ παρατήρησε ότι, αν και τα περιφερειακά εργαστήρια μοιράζονταν κοινούς κανόνες αναλογίας, ιδεαλισμένης ομορφιάς και λεπτομερούς επιφανειακής μοντελοποίησης, κάθε ένα ανέπτυξε διακριτικά στιλιστικά χαρακτηριστικά. Η παρούσα μάσκα αποτελεί παράδειγμα αυτών των ποιοτήτων μέσα από ομαλά επιφανειακά γνωρίσματα, προσεκτικά ισορροπημένα χαρακτηριστικά και τον κομψό ενσωματισμό της καθιστής φιγούρας στο κομμώδες. Η αντίθεση ανάμεσα στο ήρεμο γυναικείο πρόσωπο και τη γλυπτική υπερδομή δημιουργεί μια εκλεπτυσμένη κάθετη σύνθεση που χαρακτηρίζει επιτυχημένους τεχνίτες-μάστερ Γουρό.
Το πλούσιο κόκκινο χρωματισμό στο πρόσωπο ενισχύει την οπτική εντύπωση της μάσκας κατά τη διάρκεια της παράστασης. Τα λευκά επικαλύμματα καολίνης γύρω από τα μάτια και τα δόντια αυξάνουν την εκφραστικότητα του προσώπου, ενώ το μαύρο κομμώδες προσφέρει ένα ισχυρό οπτικό πλαίσιο. Μαζί, αυτά τα χρώματα ενισχύουν την ιδεαλιστική εμφάνιση της γυναικείας πνευματικότητας που αντιπροσωπεύεται από τη μάσκα και συμβάλλουν στην εντυπωσιακή της παρουσία στον χορό.
Αντί να απεικονίζει ένα συγκεκριμένο άτομο, η μάσκα ενσωματώνει ένα ιδεώδες ομορφιάς, χάρης, αυτοκυριαρχίας και ηθικής αριστείας. Κατά τη διάρκεια της ερμηνείας, αυτές οι ποιότητες ζωντανεύονται μέσω χορού και μουσικής, μετατρέποντας τη γλυπτή μορφή σε μια ζωντανή παρουσία που ενώνει καλλιτεχνική αριστεία με κοινοτική εορτή.
Αναφορές
Bouttiaux, Anne-Marie. Guro. Μιλάνο: 5 Continents Editions, 2016.
Bouttiaux, Anne-Marie. "Challenging the Dead Hand of the Museum Display: The Case of Contemporary Guro (Côte d'Ivoire) Masquerades." Museum Anthropology 35, no. 1 (2012): 35–48.
Fischer, Eberhard. Guro: Masks, Performances, and Master Carvers in Ivory Coast. Munich: Prestel, 2008.
Homberger, Lorenz, and Eberhard Fischer. Die Kunst der Guro, Elfenbeinküste. Zürich: Museum Rietberg, 1985.
Some of the information is generated by artificial intelligence and is based on published sources from the fields of ethnography, archaeology, and art history.
Invt. No. MA/Z/1/9/5/3/1
The seller guarantees and can prove that the object was obtained legally. The seller was informed by Catawiki that they had to provide the documentation required by the laws and regulations in their country of residence. The seller guarantees and is entitled to sell/export this object. The seller will provide all provenance information known about the object to the buyer. The seller ensures that any necessary permits are/will be arranged. The seller will inform the buyer immediately about any delays in obtaining such permits.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑπόκριση μάσκας (Masque de réjouissances)
Guro, περιοχή Bonon, Ακτή Ελεφαντοστού
Ξύλο, χρώματα, περιλαμβάνει βάση.
Αυτή η κομψή μάσκα Γουρό από την περιοχή Bonon απεικονίζει ένα ιδεαλισμένο γυναικείο πρόσωπο, πάνω στο οποίο βρίσκεται μια μικρή καθιστή γυναικεία φιγούρα. Οι αρμονικές αναλογίες, το μακρύ οβάλ πρόσωπο, τα στενά αμυγδαλωτά μάτια, η λεπτοκαμωμένη μύτη και το ελαφρώς ανοιχτό στόμα με τα δόντια με επικαλύψεις κιτσίνης αντανακλούν το αισθητικό ιδανικό της Γουρό ομορφιάς. Το ζωηρό κόκκινο χρώμα του προσώπου αντίκειται στο μαύρο οπτικό μαλλί, των προσεκτικά διατεταγμένων αυτιών και των πλεγμάτων που θυμίζουν φιλάδικα μαλλιά συνδεδεμένα με κύρος και κομψότητα ανάμεσα στις γυναίκες Γουρό.
Η καθιστή φιγούρα που έχει χαραχθεί πάνω από το κομμύωμα μετατρέπει τη μάσκα σε μια περίτεχνη γλυπτική σύνθεση. Αντί να λειτουργεί μόνο ως διακόσμηση, τέτοιες υπερδομές χαρακτηρίζουν πολλές μάσκες Γουρό και εισάγουν μια επιπλέον συμβολική και αφηγηματική διάσταση. Η ήρεμη, αξιοπρεπής στάση της φιγούρας, καθιστή με λυγισμένα γόνατα πάνω στο κομμώδες, υπαινίσσεται θέματα γονιμότητας, συνέχειας, κοινωνικής θέσης και μητρότητας. Το ισορροπημένο μοντέλο αντικατοπτρίζει το μέριμνα του γλύπτη για αρμονία και κομψότητα αντί για δραματική έκφραση.
Μάσκες αυτού του τύπου εκτελούνταν κατά τη διάρκεια εορταστικών δημόσιων τελετών (masques de réjouissances), περιλαμβάνοντας χωριάτικες γιορτές, αγροτικά τελετουργικά, δεξιώσεις για διακεκριμένους επισκέπτες και άλλες κοινοτικές εκδηλώσεις. Σε αντίθεση με ιερες μάσκες που ανήκουν σε κληρονομικούς λατρευτικούς κύκλους, αυτές οι διασκεδαστικές μάσκες συνήθως παραγόντουσαν από μεμονωμένους χορευτές ή συλλόγους, επιτρέποντας στους τεχνίτες μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία ενώ παρέμεναν εντός των καθιερωμένων αισθητικών παραδόσεων των Γουρό. Οι εμφανίσεις τους συνδύαζαν απαλό χορό, μουσική και ενδυμασία, γιορτάζοντας την ομορφιά, τον εκλεπτυσμό και την καλλιτεχνική εφευρετικότητα.
Η πρωτοποριακή έρευνα πεδίου του Εμπέρχαρντ Φίσσερ ανά τους Γουρό fundamentally changed the understanding of these masks by demonstrating that they cannot be interpreted solely as sculptural objects. Their full significance only becomes apparent in performance, where sculpture, costume, music, movement, and audience interaction merge into a single artistic event. Fischer also showed that Guro sculptors should be regarded as individual artists rather than anonymous craftsmen. Through extensive fieldwork, he identified distinct regional styles, individual masters, and artistic workshops, revealing a remarkable diversity within Guro carving traditions.
Η περιοχή Bonon κατέχει σημαντική θέση σε αυτό το καλλιτεχνικό τοπίο. Ο Φίσσερ παρατήρησε ότι, αν και τα περιφερειακά εργαστήρια μοιράζονταν κοινούς κανόνες αναλογίας, ιδεαλισμένης ομορφιάς και λεπτομερούς επιφανειακής μοντελοποίησης, κάθε ένα ανέπτυξε διακριτικά στιλιστικά χαρακτηριστικά. Η παρούσα μάσκα αποτελεί παράδειγμα αυτών των ποιοτήτων μέσα από ομαλά επιφανειακά γνωρίσματα, προσεκτικά ισορροπημένα χαρακτηριστικά και τον κομψό ενσωματισμό της καθιστής φιγούρας στο κομμώδες. Η αντίθεση ανάμεσα στο ήρεμο γυναικείο πρόσωπο και τη γλυπτική υπερδομή δημιουργεί μια εκλεπτυσμένη κάθετη σύνθεση που χαρακτηρίζει επιτυχημένους τεχνίτες-μάστερ Γουρό.
Το πλούσιο κόκκινο χρωματισμό στο πρόσωπο ενισχύει την οπτική εντύπωση της μάσκας κατά τη διάρκεια της παράστασης. Τα λευκά επικαλύμματα καολίνης γύρω από τα μάτια και τα δόντια αυξάνουν την εκφραστικότητα του προσώπου, ενώ το μαύρο κομμώδες προσφέρει ένα ισχυρό οπτικό πλαίσιο. Μαζί, αυτά τα χρώματα ενισχύουν την ιδεαλιστική εμφάνιση της γυναικείας πνευματικότητας που αντιπροσωπεύεται από τη μάσκα και συμβάλλουν στην εντυπωσιακή της παρουσία στον χορό.
Αντί να απεικονίζει ένα συγκεκριμένο άτομο, η μάσκα ενσωματώνει ένα ιδεώδες ομορφιάς, χάρης, αυτοκυριαρχίας και ηθικής αριστείας. Κατά τη διάρκεια της ερμηνείας, αυτές οι ποιότητες ζωντανεύονται μέσω χορού και μουσικής, μετατρέποντας τη γλυπτή μορφή σε μια ζωντανή παρουσία που ενώνει καλλιτεχνική αριστεία με κοινοτική εορτή.
Αναφορές
Bouttiaux, Anne-Marie. Guro. Μιλάνο: 5 Continents Editions, 2016.
Bouttiaux, Anne-Marie. "Challenging the Dead Hand of the Museum Display: The Case of Contemporary Guro (Côte d'Ivoire) Masquerades." Museum Anthropology 35, no. 1 (2012): 35–48.
Fischer, Eberhard. Guro: Masks, Performances, and Master Carvers in Ivory Coast. Munich: Prestel, 2008.
Homberger, Lorenz, and Eberhard Fischer. Die Kunst der Guro, Elfenbeinküste. Zürich: Museum Rietberg, 1985.
Some of the information is generated by artificial intelligence and is based on published sources from the fields of ethnography, archaeology, and art history.
Invt. No. MA/Z/1/9/5/3/1
The seller guarantees and can prove that the object was obtained legally. The seller was informed by Catawiki that they had to provide the documentation required by the laws and regulations in their country of residence. The seller guarantees and is entitled to sell/export this object. The seller will provide all provenance information known about the object to the buyer. The seller ensures that any necessary permits are/will be arranged. The seller will inform the buyer immediately about any delays in obtaining such permits.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Guro
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
48 cm
Βάρος
1.4 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
