George Csato (1910 - 1983) - Composition

Georges Csato (1910 Βουδαπέστη - 1983 Παρίσι 18ο διαμέρισμα, Villa des Arts) γέννημα-θρέμμα Ούγγρος.
Υπέροχη λιθογραφία σε άριστη κατάσταση, υπογεγραμμένη με μολύβι στο κάτω δεξί γωνία και αριθμημένη στο κάτω αριστερό 141 / 150.
Προέλευση Ιδιωτική συλλογή δεκαετίας του 80.

Csató εκφράζει θαυμαστά το πνεύμα του ευνουσορώντας τον μεσοπολεμικό avant-garde που είχε μια εξαιρετική ζωή. Είχε την τύχη να συναντήσει από νωρίς ορισμένες από τις μεγάλες φιγούρες της πολιτισμικής ζωής του 20ού αιώνα. Μεγαλώνει στη Βουδαπέστη και σπουδάζει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης το 1929, στη συνέχεια στο Βερολίνο κοντά στους Archipenko, Kollwitz, Feininger και Klee.

Με την άνοδο του ναζιστικού κόμματος, ο Csató άφησε τη Γερμανία για την Πράγα μαζί με αρκετούς καλλιτέχνες της avant-garde που μοιράζονταν τις ίδιες ιδέες, καταδιωκόμενοι από τη φασιστική κουλτούρα που κυριαρχούσε στη Γερμανία, ιδίως ο Oska Kokoschka με τον οποίο δούλευε από το 1936 έως το 1938. Με την προώθηση των ναζί, γύρισε στη Βουδαπέστη, όπου βρέθηκε σύντομα σε ένα εργατικό στρατόπεδο. Επιβίωσε μια σειρά εξαιρετικών δοκιμασιών, συμπεριλαμβανομένης της διαφυγής, της μάχης με τους αντάρτες, της σύλληψής του από τους Ρώσους, της μεταφοράς σε ένα απομονωμένο μέρος και της υποχρέωσης να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο του Στάλιν. «Όταν το σχεδίαζα, δεν εξέφρασε ποτέ ένα λέξη, κάθησε εκεί και κάπνιζε συνεχόμενα. Η μόνη κίνηση που έκανε ήταν να μου πατήσει μπροστά ένα μπουκάλι βότκα και ένα πακέτο τσιγάρα πάνω στο τραπέζι.

Όταν ο πόλεμος τελικά τελείωσε, ο Csató γύρισε στη Βουδαπέστη και άρχισε εκ νέου τη μπογιά του, αλλά η Ουγγαρία έπεσε υπό τη σοβινιστική διακυβέρνηση, και η αφηρημένη ζωγραφική απαγορεύτηκε αυστηρά. Αναχώρησε και έφτασε στο Παρίσι ως πρόσφυγας όπου θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το τολμηρό και προκλητικό έργο του Csató έγινε καλά αποδεκτό στο Παρίσι και το 1948 ο Jean Cocteau διοργάνωσε μια έκθεση γι’ αυτόν στην Librairie Paul Morihien.

Αποκτηνεται γρήγορα θέση ανάμεσα στην Παρισινή πρωτοπορία, συμμετέχει στα πιο ριζοσπαστικά σαλόνια όπως το Salon des Réalités Nouvelles, το Salon Comparaisons, και πραγματοποίησε πολυάριθμες αξιόλογες εκθέσεις, κυρίως: Galerie Silvagni, 1951; Galerie de Berri, 1954; Galerie Fürstenberg, 1956; Galerie Mariac, 1959; Galerie di Meo, 1962.

Τη δεκαετία του 1970, απέκτησε διεθνή φήμη παρουσιάζοντας επιτυχώς σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Σίδνεϊ, Μελβούρνη, Άμστερνταμ, Μπον και στον Καναδά.

Το έργο του καλλιτέχνη εκπροσωπείται πλέον σε αρκετές μεγάλες δημόσιες συλλογές, συμπεριλαμβανομένου του Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris· Nationale Bibliothèque ; Μαρινέ, Μαρσέιγ ; Musée d'art moderne, Bogota, Κολομβία ; Galerie d'art Mendel, Καναδάς.