Μια ξύλινη μάσκα - Tagbana - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
07
ημέρες
02
ώρες
40
λεπτά
53
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 10
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 450 - € 550
 | 10 € | |
|---|---|---|
 | 9 € | |
 | 8 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 138275 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Μάσκα από ξύλο Tagbana από την Ακτή Ελεφαντοστού, με βάση, ύψος 48 εκ, βάρος 1,3 kg, σε καλή κατάσταση, αυθεντικό/ορiginal.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Tagbana Μάσκα
Περιοχή Katiola, Côte d'Ivoire
Ξύλο με σημαντικό φινίρισμα πατίνας, συμπ. βάση.
Οι Tagbana (γνωστοί και ως Tagwana) καταλαμβάνουν την περιοχή γύρω από το Katiola στην κεντρική Côte d'Ivoire, κατά μήκος των νοτιών ορίων του πολιτιστικού χώρου Senufo. Ενώ στον παλαιότερο λογοτεχνικό λόγο συχνά θεωρούνταν ότι πρόκειται για αυτόνομο εθνοτικό γένος, νεότερη βιβλιογραφία τους αντιμετωπίζει ως νοτιότερη υπο-ομάδα των Senufo, των οποίων οι καλλιτεχνικές παραδόσεις εξέλιξαν μέσα από συνεχής αλληλεπίδραση με γειτονικούς πληθυσμούς Mandé. Η γλυπτική τους κατέχει ξεχωριστή θέση within το ευρύτερο σώμα Senufo, συνδυάζοντας αξιοσημείωτη μορφική αυτοπεριοριστικότητα με μια αδιαμφισβήτητη περιφερειακή ταυτότητα.
Αυτή η κομψή μάσκα προσώπου αποτελεί παράδειγμα μιας από τις σπανιότερες γλυπτικές παραδόσεις της περιοχής Katiola. Το επιμηκυμένο οβάλ πρόσωπο περιορίζεται σε μια αυστηρά δομημένη διάταξη μορφών: στενά οριζόντια ματιά- σχισμές, μια έντονα προβάλλουσα μεσαία ράχη που ορίζει τη μύτη, ένα μικρό προεξέχον στόμα, και δύο κομψά καμπυλωτά κέρατα που υψώνονται πάνω από το μέτωπο. Οι κάθετες προεκτάσεις δημιουργούν την αρχιτεκτονική ισορροπία του συνθέματος, ενώ η πλήρης απουσία διακοσμητικού υπερβολισμού εντείνει τη μα striking γλυπτική παρουσία της μάσκας.
Σε ολόκληρο τον κόσμο των Senufo, τα κέρατα των ζώων ενσαρκώνουν τη δύναμη, τη εξουσία και την άγρια πνευματική ενέργεια. Τα κέρατα αυτής της μάσκας, συνήθως ερμηνευόμενα ως κέρατα βούβαλου ή αντιλόπης, συνδέουν το πρόσωπο με προστατευτικές δυνάμεις που επικαλούνται κατά την πρώτη εισαγωγή και τις κοινοτικές τελετές. Η συγκερασμένη συνύφανση ανθρώπινων και ζωϊκών χαρακτηριστικών αποτυπώνει τη μεταμορφωτική φύση της μάσκας, μέσω της οποίας προγενέστερες και υπερβατικές οντότητες γίνονται προσωρινά ορατές μέσα στην κοινότητα.
Μάσκες αυτού του τύπου φορούνταν ως μάσκες προσώπου συνδεδεμένες με πλήρεις φορεσιές από ίνες καλύπτοντας τελείως τον εκτελεστή. Εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια τελετών κηδείας, αγροτικών εορτών και δημόσιων φεστιβάλ, αλλά συνδέονταν ιδιαιτέρως με το Poro, την επιτροπή μύησης των ανδρών που από καιρό αποτελεί την κύρια θρησκευτική και εκπαιδευτική ίδρυση μεταξύ των Senufo και σχετικών λαών. Σε αντίθεση με τις δυναμικές επιδράσεις των monumental Kponyungo κράνους μάσκων, οι χορευτές Tagbana κινούνταν με μετρημένη αξιοπρέπεια, εναλλάσσοντας ορισμένα προσεκτικά βήματα πομπής με ξαφνικούς γύρους, ρυθμικούς πατήσεων και σύντομες προωθητικές κινήσεις που τονίζουν τον πνευματικό έλεγχο αντί την θεατρική επίδειξη.
Η εξαιρετική αφαίρεση που επιτεύχθηκε από τους γλυπτές Tagbana έχει συχνά προσελκύσει την προσοχή των ιστορικών της μοντέρνας τέχνης. Μετατρεπόμενες σε οικονομία γραμμής και όγκου, αυτές οι μάσκες διαθέτουν μια γλυπτική αγνότητα που έχει συχνά συγκριθεί με την αισθητική του πρωτοποριακού μοντερνισμού του 20ού αιώνα, ενώ παραμένουν στενά ενσωματωμένες στο δικό τους τελετουργικό και πολιτιστικό πλαίσιο.
Οι αυθεντικές μάσκες Tagbana παραμένουν σημαντικά σπανιότερες από τα γνωστότερα είδη Kpelie ή Kponyungo και εμφανίζονται σε περιορισμένο αριθμό κύριων συλλογών μουσείων. Το παρόν παράδειγμα εμφανίζει τις κομψές αναλογίες, τον περιορισμένο μοντελισμό και την βαθιά, φθαρμένη από τον χρόνο πατίνα που χαρακτηρίζουν τις υψηλότερες παραδόσεις γλυπτικής της περιοχής Katiola.
Selected Literature:
Bassani, Ezio & Fagg, William. Africa and the Renaissance: Art in Ivory. New York, 1988.
Gagliardi, Susan Elizabeth. Senufo Unbound: Dynamics of Art and Identity in West Africa. New Haven & London, 2015.
Glaze, Anita J. Art and Death in a Senufo Village. Bloomington, 1981.
Goldwater, Robert. Senufo Sculpture from West Africa. New York, 1964.
Ravenhill, Philip (ed.). Africa: The Art of a Continent. Munich, 1995.
Vogel, Susan Mullin (ed.). For Spirits and Kings: African Art from the Paul and Ruth Tishman Collection. New York, 1981.
Some of the information is generated by artificial intelligence and is based on published sources from the fields of ethnography, archaeology, and art history.
Informant: Bakari Bouaflé
Invt. No. MA//Z1//9//429
The seller guarantees and can prove that the object was obtained legally. The seller was informed by Catawiki that they had to provide the documentation required by the laws and regulations in their country of residence. The seller guarantees and is entitled to sell/export this object. The seller will provide all provenance information known about the object to the buyer. The seller ensures that any necessary permits are/will be arranged. The seller will inform the buyer immediately about any delays in obtaining such permits.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηTagbana Μάσκα
Περιοχή Katiola, Côte d'Ivoire
Ξύλο με σημαντικό φινίρισμα πατίνας, συμπ. βάση.
Οι Tagbana (γνωστοί και ως Tagwana) καταλαμβάνουν την περιοχή γύρω από το Katiola στην κεντρική Côte d'Ivoire, κατά μήκος των νοτιών ορίων του πολιτιστικού χώρου Senufo. Ενώ στον παλαιότερο λογοτεχνικό λόγο συχνά θεωρούνταν ότι πρόκειται για αυτόνομο εθνοτικό γένος, νεότερη βιβλιογραφία τους αντιμετωπίζει ως νοτιότερη υπο-ομάδα των Senufo, των οποίων οι καλλιτεχνικές παραδόσεις εξέλιξαν μέσα από συνεχής αλληλεπίδραση με γειτονικούς πληθυσμούς Mandé. Η γλυπτική τους κατέχει ξεχωριστή θέση within το ευρύτερο σώμα Senufo, συνδυάζοντας αξιοσημείωτη μορφική αυτοπεριοριστικότητα με μια αδιαμφισβήτητη περιφερειακή ταυτότητα.
Αυτή η κομψή μάσκα προσώπου αποτελεί παράδειγμα μιας από τις σπανιότερες γλυπτικές παραδόσεις της περιοχής Katiola. Το επιμηκυμένο οβάλ πρόσωπο περιορίζεται σε μια αυστηρά δομημένη διάταξη μορφών: στενά οριζόντια ματιά- σχισμές, μια έντονα προβάλλουσα μεσαία ράχη που ορίζει τη μύτη, ένα μικρό προεξέχον στόμα, και δύο κομψά καμπυλωτά κέρατα που υψώνονται πάνω από το μέτωπο. Οι κάθετες προεκτάσεις δημιουργούν την αρχιτεκτονική ισορροπία του συνθέματος, ενώ η πλήρης απουσία διακοσμητικού υπερβολισμού εντείνει τη μα striking γλυπτική παρουσία της μάσκας.
Σε ολόκληρο τον κόσμο των Senufo, τα κέρατα των ζώων ενσαρκώνουν τη δύναμη, τη εξουσία και την άγρια πνευματική ενέργεια. Τα κέρατα αυτής της μάσκας, συνήθως ερμηνευόμενα ως κέρατα βούβαλου ή αντιλόπης, συνδέουν το πρόσωπο με προστατευτικές δυνάμεις που επικαλούνται κατά την πρώτη εισαγωγή και τις κοινοτικές τελετές. Η συγκερασμένη συνύφανση ανθρώπινων και ζωϊκών χαρακτηριστικών αποτυπώνει τη μεταμορφωτική φύση της μάσκας, μέσω της οποίας προγενέστερες και υπερβατικές οντότητες γίνονται προσωρινά ορατές μέσα στην κοινότητα.
Μάσκες αυτού του τύπου φορούνταν ως μάσκες προσώπου συνδεδεμένες με πλήρεις φορεσιές από ίνες καλύπτοντας τελείως τον εκτελεστή. Εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια τελετών κηδείας, αγροτικών εορτών και δημόσιων φεστιβάλ, αλλά συνδέονταν ιδιαιτέρως με το Poro, την επιτροπή μύησης των ανδρών που από καιρό αποτελεί την κύρια θρησκευτική και εκπαιδευτική ίδρυση μεταξύ των Senufo και σχετικών λαών. Σε αντίθεση με τις δυναμικές επιδράσεις των monumental Kponyungo κράνους μάσκων, οι χορευτές Tagbana κινούνταν με μετρημένη αξιοπρέπεια, εναλλάσσοντας ορισμένα προσεκτικά βήματα πομπής με ξαφνικούς γύρους, ρυθμικούς πατήσεων και σύντομες προωθητικές κινήσεις που τονίζουν τον πνευματικό έλεγχο αντί την θεατρική επίδειξη.
Η εξαιρετική αφαίρεση που επιτεύχθηκε από τους γλυπτές Tagbana έχει συχνά προσελκύσει την προσοχή των ιστορικών της μοντέρνας τέχνης. Μετατρεπόμενες σε οικονομία γραμμής και όγκου, αυτές οι μάσκες διαθέτουν μια γλυπτική αγνότητα που έχει συχνά συγκριθεί με την αισθητική του πρωτοποριακού μοντερνισμού του 20ού αιώνα, ενώ παραμένουν στενά ενσωματωμένες στο δικό τους τελετουργικό και πολιτιστικό πλαίσιο.
Οι αυθεντικές μάσκες Tagbana παραμένουν σημαντικά σπανιότερες από τα γνωστότερα είδη Kpelie ή Kponyungo και εμφανίζονται σε περιορισμένο αριθμό κύριων συλλογών μουσείων. Το παρόν παράδειγμα εμφανίζει τις κομψές αναλογίες, τον περιορισμένο μοντελισμό και την βαθιά, φθαρμένη από τον χρόνο πατίνα που χαρακτηρίζουν τις υψηλότερες παραδόσεις γλυπτικής της περιοχής Katiola.
Selected Literature:
Bassani, Ezio & Fagg, William. Africa and the Renaissance: Art in Ivory. New York, 1988.
Gagliardi, Susan Elizabeth. Senufo Unbound: Dynamics of Art and Identity in West Africa. New Haven & London, 2015.
Glaze, Anita J. Art and Death in a Senufo Village. Bloomington, 1981.
Goldwater, Robert. Senufo Sculpture from West Africa. New York, 1964.
Ravenhill, Philip (ed.). Africa: The Art of a Continent. Munich, 1995.
Vogel, Susan Mullin (ed.). For Spirits and Kings: African Art from the Paul and Ruth Tishman Collection. New York, 1981.
Some of the information is generated by artificial intelligence and is based on published sources from the fields of ethnography, archaeology, and art history.
Informant: Bakari Bouaflé
Invt. No. MA//Z1//9//429
The seller guarantees and can prove that the object was obtained legally. The seller was informed by Catawiki that they had to provide the documentation required by the laws and regulations in their country of residence. The seller guarantees and is entitled to sell/export this object. The seller will provide all provenance information known about the object to the buyer. The seller ensures that any necessary permits are/will be arranged. The seller will inform the buyer immediately about any delays in obtaining such permits.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Tagbana
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
48 cm
Βάρος
1.3 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
