ignoto - Σερβίτσιο τραπεζιού (8) - Χαλαζίας

Το σερβίτσιο τραπεζιού αποτελείται από: μια κανάτα στο κέντρο με ύψος 14,4 cm και διάμετρο 7 cm, το σχήμα του σώματος, το ευρύ στρογγυλευμένο στόμιο, ο πάτος με διαδοχικούς δακτυλίους και τοποθετημένη λαβή που επιτρέπουν να επιβεβαιωθεί με απόλυτη ακρίβεια η ταυτότητα ολόκληρου του σερβίτσιου. Ζεύγος μπουκάλια κρασί (στο υπόστρωμα) ύψους 22 cm x διάμετρος 10 cm και 22,5 cm x διάμετρος 10 cm: παρουσιάζουν σώμα φιάλης σφαιρικής σούβρας με συμπιεσμένο βλέμμα (σπάνια ονομάζεται φιασέτα ή τροχαλία), μελετημένο ειδικά για τη διευκόλυνση οξείδωσης του κρασιού κατά τη γευστική εξυπηρέτηση. Ο λαιμός, μακρύς και κυλινδρικός, διακοσμείται στη μέση πάνω με διακριτές κάθετες επιφάνειες με γυαλιστερά αγκράφια που διευκολύνουν την λαβή και ολοκληρώνονται με τους αρχικούς αξεσουάρ-καπάκια σε αβγά λεπτοκομμένα σχισμένα σε τρίγωνα (τετράγωνα κοπή διαμαντιού). Το σώμα είναι ολόκληρα επικαλυμμένο με το διακόσμηση που έχει λαξευτεί. Η Τεχνική: Ολόκληρη η διακόσμηση εκτελείται με χάραξη με υδροφθορικό οξύ (εγχάραξη σε οξύ). Αυτή η χημική επεξεργασία διαβρώνει εξωτερικό στρώμα του κρυστάλλου δημιουργώντας ένα αδιαφανές σχέδιο, ελαφρώς βαθουλωμένο και σατινωμένο, που στην αφή θυμίζει τη υφή ενός υφάσματος. Μία λεπτή γιρλάντα με συνεχές γείσο με θέματα αμπέλου υπογραμμίζει το πάνω άκρο. Το κύριο σώμα φιλοξενεί το θαυμάσιο διακοσμητικό μοτίβο που αναπτύσσεται οριζόντια, εναλλάσσοντας πυκνούς αλληλένδετους σατινέ ιστούς με ευρείες ζώνες με λαμπερό κρύσταλλο για να αιχμαλωτίζει και να αντανακλά το φως. Δύο ποτήρια με παχιά βάση χωρίς κοντότριχη βάση, φέρονται προς τα επάνω, συνήθως χρησιμοποιούνται για το νερό, αναψυκτικά ή μακρά ποτά, ύψος 9,9 cm x διάμετρος 7,5 cm και τρία ποτήρια λικέρ ύψους 10,4 cm x διάμετρος 4,8 cm με το χαρακτηριστικό στέλεχος σε μπαλούστριο φακένι και κώνη κωνική. Περίοδος: Τέλος του 19ου αιώνα – Πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα (περίπου 1890-1930). Το στυλ της διακόσμησης θυμίζει τις διάσημες γαλλικές παραγωγές (όπως Baccarat ή St. Louis). Εκείνη την εποχή (πριν το 1936), πολλές από αυτές τις βιομηχανίες δεν υπέγραφαν τα κομμάτια με ένα αδιαφανές οξύ, αλλά χρησιμοποιούσαν απλά χάρτινες ετικέτες που χάνονταν με το πλύσιμο.